Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΠΡΕΣΠΑ Ένας ήλιος χρυσός να λάμπει Κι δύο λίμνες στο βάθος Να ενώνουν λαούς. Μια γέφυρα η καρδιά απ άκρη σ' άκρη χαράζεται Νησί κι στεριά μιλούν Σε ένα τοπίο ειδυλλιακό. Ο Άγιος Αχίλλειος, ο ιστορικός Να στέκει αγέρωχος στα χρόνια   σε πλήθος ναών πολιτισμού. Εκεί στο ύψωμα, πράσινη λωρίδα Το νέο εκκλησάκι αγναντεύει Προσεγγίζει πιστούς, επισκέπτες Η τέχνη ξεχύνεται στις Πρέσπες. Δύο λίμνες σε τρεις λαούς Φιλία η μόνη τους ελπίδα Γλάροι, πελεκάνοι, ζωντανά Μεσολαβούν για την ειρήνη. Φωτιές ανάψανε παντού Είναι η φλόγα μίας πίστης Χοροί και χέρια πιασμένα Ο κρίκος αδελφών ψυχών. Ρεύματα, βουνά,κύματα, νερά Σε ένα σκηνικό σαν ζωγραφιά Έλατα,δέντρα,άνθρωποι,εικόνες Στο μπλε του ουρανού καθρεφτίζονται.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ 2 Την άδεια μου ψυχή θα μεταμόρφωνες Από κουκούλι να βγει μια πεταλούδα Το σώμα μου βράχος σε αφρούς Μα βυθός σε τρικυμίες. Πνίγηκε η ομορφιά με Νάρκισσο Στο ποτάμι του ωραίου Άγγιγμα και το φιλί Καρυοθραύστες στη δική σου παραζάλη. Δεντρί σε ερημονήσι η βραδιά Το συναίσθημα θα κλείσει Τη λειψυδρία της άπιστης καρδιάς.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ Κρατούσες το σώμα Μα τη καρδιά την άφησες Να λιώνει, να ξεψυχάει Δίχως βοήθεια και οξυγόνο. Κέρασες τη νύχτα φάρμακο δακρύων Νόμιζες θα τη ποτίσεις με ηδονή Τη άδεια μου ψυχή θα μεταμόρφωνες Από κουκούλι να βγει μια πεταλούδα. Έκανες λάθος κι δε μετρήσεις Πώς αυτό που θέλω είναι βάθος Το σώμα μου βράχος σε αφρούς Μα βυθός σε τρικυμίες. Απογοήτευση για κάθε χάδι αδύναμο αληθινή ομορφιά να φανερώσει Αυτή που τα μάτια δε κοιτούν Χάθηκε στο καθρέφτη του "ωραίου". Πνίγηκε με τον Νάρκισσο στο ποτάμι Γιατί το είχες σαν   δεδομένο Το φιλί, το άγγιγμα που μου δωσες Καρυοθράφτες στη δική σου παραζάλη. Απογοήτευση για κάθε τέτοια νύχτα Να βαραίνει τη δική μου ενοχή Αποκρούω ό,τι με πληγώνει Τη σάρκα μου δε την ενώνει. Ίσως αυτή η απογοήτευση Δεντρί σε ερημονήσι με αφήσει Τη δίψα μου για αίσθημα να κλείσει Στη λειψυδρία της άπιστης καρδιάς.

ΒΕΝΕΤΙΑ Βλέποντας αυτή μας τη φωτογραφία Που κάπου την είχα κρυμμένη Θυμάμαι το ταξίδι μας στη Βενετία Στα μονοπάτια του έρωτα και οι δυο χαμένοι. Ξεχείλιζε μέσα μου η ευτυχία Σε κείνη τη ρομαντική βαρκάδα Ένιωθα έντονα τη δική σου πολιορκία Κοιτάζοντας μαζί μια όμορφη φεγγαράδα. Τότε όλα τα όνειρά μου έπλεαν σε κείνο το κανάλι Και σ’ αυτή τη τόσο μαγική βραδιά Ήμουνα για σένα ένα αληθινό μαργαριτάρι Που συνεχώς το έλουζες με τρυφερά φιλιά. Ήμασταν ένα αξιοζήλευτο ζευγάρι Σε μια μικρή γόνδολα αγκαλιά Όλοι μας θαύμαζαν και μας κοιτούσαν με καμάρι Και βυθιζόμουν ακόμα περισσότερο στη ζεστή σου φωλιά. Εκείνο το ταξίδι μας στη Βενετία Ποτέ μου δεν θα σβήσω Μου δειξες μια ανεπανάληπτη λατρεία Θέλω κι άλλες στιγμές τέτοιες να ζήσω. Έντονα τότε νιώθω μια νοσταλγία Για όλα όσα ζήσαμε εκεί Αυτή η αγάπη θα γραφτεί στη ιστορία Χαραγμένη στο νου με τη δική σου μορφή.

Έξω χιονίζει στα σπιτάκια τα μικρά η οικογένεια ψήνει κάστανα στο τζάκι Και ζεσταίνει τα χέρια στη φωτιά . Τα παιδιά περιτριγυρίζουν ανυπόμονα τη γιαγιά να τους πει άλλο ένα παραμύθι για πρίγκιπες κι βασιλοπούλες ξωτικά κι δράκους του κόσμου του φανταστικού. Το πνεύμα των Χριστουγέννων κάνει σεργιάνι στο χωριουδάκι πλάι στο βουνό. Έθιμα να διώξουν το κακό στο τσουκάλι  να ψήνεται το φαγητό. Ξημερώνει Χριστούγεννα κι όλοι έχουν μαζευτεί να γιορτάσουν. Κάλαντα, γλυκίσματα, Τυμπανιστές!!  Μα είναι κάτι ψυχές ζουν σε κρεβάτια νοσηλείας μέρα νύχτα ψυχομαχούν . Να ανάψουμε ένα κερί να κρατηθούν στη ζωή. να στοχαστούμε ευλαβικά τί έχουμε ανάγκη πραγματικά Λίγη αγάπη και μια αγκαλιά.