Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Τί καραντίνα μου έμελλε να πάθω; πάω για περπάτημα με σάντουιτς γυρίζω! Με sms πιστοποιείς πως είσαι καθαρός με webex και με zoom ζουμάρεις την ζωή! 6 για περπάτημα τον "σκύλο" μου να βγάλω όλη σου η γειτονιά με το λουρί στο χέρι. Μάσκα του Ζορό ζήτημα να βάλω τη μάσκα του Ζορό στη οθόνη μου προβάλλω Ντίνα, Ντίνα καραντίνα τον κόσμο πολεμάς παίζεις με τα νεύρα του πάνω του ξεσπάς. Σε πεσμένες μάσκες στο δρόμο σκουντουφλάς σπρωξίματα , ουρές αλλά και αποστάσεις! Τί καραντίνα μου έμελλε να πάθω; το όχι και το μη Όλοι γίναμε ειδικοί!

Με ρωτήσαν μια μέρα ποιον θωρώ ωραίον τόπο… Ο τόπος που γεννήθηκα ο τόπος που μεγάλωσα οι παιδικές μου μνήμες… Παλμών χαραματιές με τριγυρνούνε σκέψεις για τον τόπο μου τον θησαυρό μου. Η γλυκιά Θεσσαλονίκη με την τόση ιστορία πολύχρωμο φόρεμα με μανδύα λαμπρό. Στο μυαλό μυθιστορίες έρωτες αλλοθρήσκων μπλέκουν το κουβάρι Με θύμησες πολλές. Στη Συνοικία των Εξοχών στενά , με ρέματα θαμμένα τόση μα τόση ιστορία σε στοίβες καλυμμένη.   Και η πρόσφυγας Καλαμαριά ένα διαμάντι μέσα στη λάσπη έγινε ο γενέθλιος τόπος να χτίσω αναμνήσεις. Πόσο αγαπάς πατρίδα σου το κάθε δρόμο που πατείς το παιδικό σου κλάμα το πρώτο καρδιοχτύπι. Πόση συγκίνηση σταλάζει από τα μάτια της καρδίας την πιο όμορφή στον κόσμο την δική σου πόλη βλέπεις.              

  Ο ΦΟΒΟΣ   Ο Φόβος τέρας τρομερό Καραδοκεί ανθρώπους Αγρίμι παλεύει δαίμονες Στην τόση λίγη την ζωή.   Φόβος,  και η καρδιά χτυπά Χίλιους παλμούς το δεύτερο Ράκος δίχως θέληση Δίχως πνοή η σιγαλιά.   Φόβος για τον θάνατο Να ζήσεις πιο πολύ Στο δέος του σοκ δίνεσαι Σε κρεβάτι πόνου νικημένος.   Χάνονται λογικά και πίστη Τον Άδη έκανες καδράκι Πλάι σου τεχνητά φτερά Τον πυρετό σου κατεβάζουν.   Του κόσμου οι νοσηλείες της μοίρας δυνάμεις δοκιμάζουν Σαν δεις τον ήλιο βγαίνοντας Έχει ο φόβος ξεψυχήσει.