Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

         ΛΟΥΛΟΥΔΕΝΙΟ ΤΡΑΥΜΑ Θεε μου γιανε της ψυχης το τραυμα  και βαλε στη θεση του λουλουδι απο μεντα και φεγγαρι.  Δωσε τη δυναμη να μην πεσει σε πηγαδι σκοτεινο ,  να μην μαγαριστει απο το πνευμα της νυχτας και της ληθης.  Προστατευσε το απο καθε μαγισσα της σφαιρας  που σκοτωνει καθετι αξιοποπρεπες και ονειρικο.  Το λουλουδι της ελπιδας που ο ερωτας θα παρει και θα το μεταμορφωσει σε αστερι ,  θα φερει το φεγγαρι διπλα του για μια ζωη.  Θα ανοιξει το αρωματικο βιβλιο της πιστης  και θα δοθει ανασα για μερες γεματες αστερια της αυγης.  Γιατι οπως η καθε αυγη λουσμενη με τη δροσια της καθε αρχης  ετσι και το αστερι ενωμενο πια με το φεγγαρι θα γεννησει το λουλουδι της σιωπης .  Γιατι το συναισθημα θα ναι τοσο δυνατο  που μονο η σιωπη θα μπορεσει να το γιανει.  Οι λεξεις θα χουν πεθανει εμπρος στην οψη του παντοτινου φιλιου.

Ακόμη μια αγάπη θα πετάξει σαν πουλί αφού η καρδιά κουράγιο δεν έχει να κρατήσει άλλη μια ελπίδα θα πέσει , θα χαθεί το θέλω για μια ρουτίνα ψάχνει να σιωπήσει. Φωνές γύρω παίρνουν τη θέση μιας ζωής εικόνες στο νου που όνειρα ξεφτιλίζουν δίνουν τα δάκρυα της τελευταίας σκηνής το κοινό άρρωστα συναισθήματα γεμίζουν. Σκιρτήματα φεύγουν σε ούριο άνεμο ψυχή δειλή αντικρίζει φιλιά να διαβαίνουν καράβι αραγμένο σε λιμάνι απάνεμο σε τείχος αόρατο στιγμές λιγοστεύουν. Εμμονές αναγκάζουν το σώμα να υπακούσει χτυπήματα της μοίρας το σέρνουν μακριά δεν μένει η χαμένη ελπίδα τώρα ν'ακούσει πως αυτή η αγάπη μετάνιωσε πικρά.

Γιατι οσοι αισθανονται πρεπει να υποφερουν τοσο; γιατι οσοι γραφουν να πληρωνουν τον πονο οσο οσο; Τελικα η ποιηση ειναι το καταφυγιο που φθονουμε η ενα βημα να επουλωθει η πληγη μια ζωης που δεν ζουμε; δεν ξερω γιατι τοσοι ανθρωποι που η πενα τους μετραει και αργοτερα τιμουνται πρεπει τοσο να βασανιζονται απο τις δολιες περιστασεις.  Τελικα νιωθω πως ειναι αδικο αυτο να γινεται στη ζωη. Τοσοι ανθρωποι που με στεφανια τους εγκωμιαζουμε και τους συζηταμε για χρονια να εχουν ζη σει τοσο δυστυχισμενοι και μονοι οσο ενα νουφαρο στον ωκεανο.  Φτανει μια διακριση ενας καλος λογος για τη ποιηση τους ωστε να τους δωσει μια πιθαμη χαρας και καλοσυνης; Η απλως ειναι μια σκονη στον ανεμο που χανεται στο πελαγο της προσμονης και της ελπιδας; Αξιζει τελικα ο πονος να υπαρχει και ετσι το αριστουργημα να παρει σαρκα κι οστα ; Αξιζει αυτο το τιμημα; Φτανει μια ζωη γεματη πικρες και δακρυα να αυξησει της ποιησης τα ποσοστα; Γιατι πειτε μου γιατι να υπαρχει αυτη η αδικια κι σε αυτους τους ανθρω...

                                                 ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ Λούζεται η αγάπη μου στο Γουαδαλκιβίρ,και τ'ανθη παίρνουν ευωδιά απ' το γλυκό κορμί της...Τι πιο γλυκός στίχος από αυτόν... Κι όμως κάποιοι θέλουν να σκοτώσουν αυτά τα συναισθήματα που με τόση γλυκήτητα βγαίνουν από τα χείλη ενός ποιητή. Πιστεύουν πως με τις βόμβες και τα όπλα θα φτιάξουν ένα κόσμο καλύτερο... Σκοτώνοντας το συναίσθημα και την αγάπη που αναβλύζει από την ανθρώπινη ψυχή θα δημιουργήσουν ένα σύμπαν στα μέτρα τους...Όμως κανείς δεν μπορεί να αφανίσει την αγάπη , τον έρωτα , την φροντίδα του ανθρώπου προς τον άλλον. Όσα χρόνια κι αν περάσουν , όσοι αιώνες κι αν περάσουν μέσα από τα χαλάσματα και το αίμα θα θριαμβεύει πάντα το συναίσθημα. Γιατί κανείς δεν μπορεί να διαγράψε...