Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

  Ευτυχία   Ευτυχία... λέξη δύσκολη... Σύνθεση εφτά γραμμάτων... τόσο απλών.   Να ναι των τραγουδιών παιδί Ρομαντικών ταξιδιών ο λογισμός Σε μια βάρκα δύο καρδιές να πλέουν;   "Θέλω να είμαι ευτυχισμένη Θα γίνω ευτυχισμένος μαζί σου". Προτάσεις δίχως σκέψη καθαρή Δίχως του βάθους τη συμβολή.   Είναι η ευτυχία κάτι ιδεατό Στα παραμύθια να κατοικεί Στα βιβλία, στο κόσμο των ονείρων Να χτίζει την πολιτεία της...   Είναι θεμέλιο εμπιστοσύνης Ασφάλειας,   υπομονής Με τούβλα δύο καρδιές χώμα με δάκρυ ποτισμένο.   Δε την βρίσκεις σε λιβάδια στις σχέσεις τις "μελένιες" Παρά στη βροχή των ματιών Στις μπολιασμένες χαρακιές.   Θα δεις σε χίλια λόγια και στιγμές Αν δύο καρδιές θα χτίσουν ευτυχία Αν είναι μαζί ή χώρια μπορεί Να πλέξουν την Ουράνια καρδία.   Δίχως αγώνα τίποτε δε κατακτιέται Δίχως τον μικρό θάνατο που Όλα τα απαρνιέται...   Τι να είναι η ευτυχία; Ελευθερία δυο ψυχών Σπασμένες αλυσίδες Μόνη ένωση τους τα φτερά.  

Στο βισαντο των χειλιών σου θα αποθέσω την ψυχή έτσι να γίνει βάλσαμο η κάθε αναπνοή. Μες στο βισάντο των ματιών σου θα μεθύσω στάλα τη στάλα θα πιω από τη κόρη λέξεις που μου ψιθύρισες σαν πρώτα. Και ζαλισμένη όπως είμαι στη αγκαλιά σου θα ονειρευτώ θα με πάρει το άγριο σου κύμα ναυαγός για πάντα να χαθώ.  

  Ξεκούραση Άσε με για λίγο Τα βλέφαρά να ξεκουράσω Για μια στιγμή Τη πνοή μιας παιδικότητας Να νιώσω αστραπή.   Άσε βήμα βήμα το νερο Να πέσει στο αυλακι Οι πέτρες να παρασυρθουν Σε όποιο δρόμο θέλουν.   Πάρε μια ανάσα Τη γη να αναστησεις Πέρασαν οι υποκρίσεις Των παλαιών μας χρόνων   Πάρε σκοινί πλεκτό Από ανθών κοτσάνι Σύνδεσε τις δυο καρδιές Μα όχι με αλυσίδες.   Ασε με να ξαποστάσω Τα όνειρα μας να αδραξω Για μια ελευθερια Του λιβαδιου και της αυλής.

Στο Μαντείο των αρχαίων εισήλθα Στον κόσμο μιας άλλης εποχής Των διφορούμενων χρισμών Των φημισμένων επισκεπτών. Ολάκερες πόλεις χτισμένες Σε επιβλητικά βουνά Ο άνθρωπος τη μοίρα ψάχνει Να βγει από το αδιέξοδο. Με αγορές και βουλευτήρια Γυμνάσια και θέατρα Μια χαμένη πολιτεία απλώθηκε Στα πόδια μας να την χαρούμε. Βασιλιάδες, άρχοντες Απο εδώ περάσαν Για μια μαντεία δώρο Στο επιβλητικό τους έργο. Μα κι άνθρωποι απλοί καθημερινών δεινών δούλοι Μια ανακούφιση - απάντηση γνέφει του νόστου δρόμο. Δωδώνη, Δελφοί, μαντεία ξακουστά Όλα για το καημό του κόσμου  Να μάθει τα μελλούμενα  Στη σκακιέρα τι θα κουνήσει. Παρακαταθήκη πολιτισμού  Το ψεύτικο που τους προσφέραν Μα είναι ένδειξη κάποιου λαού  Ο χρόνος τί θα φέρει.