Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΥΠΕΡΒΑΣΗ   Ένας χρόνιος ιστός Από αραχνούφαντους φόβους Κατοικεί στα άδυτα του μυαλού μου. Κι ήρθε η στιγμή που πρέπει Την υπέρβαση να κάνω. Ήρθε η ώρα φοβίες Και άγχη να σκοτώσω Έναν νέο ιστό από πρωτόγνωρες χαρές Να υφάνω. Πίσω τώρα Να μη γυρίσω Τους παλιούς μου εφιάλτες Να μη ξαναβιώσω. Τις φωνές που στροβιλίζουν το μυαλό Με ασημένιο δόρι να χτυπήσω Και καινούργιες ηδονές Να ζήσω   Πέρασα πολλά Αξίζω το λιμάνι Την Ιθάκη να γευτώ Να σπείρω δέντρα Με ρίζες δυνατές. Κι αν στο λάθος δρόμο είμαι Τους λάθος ανθρώπους έχω διαλέξει Ας είναι… χαλάλι τις στιγμές Που με έκαναν να νιώσω γυναίκα. Πέφτοντας σε λύθαργο στιγμών Ξύπνησα από ένα άγγιγμα, ένα φιλί Κοίταξα στον ορίζοντα βέλος να με καλεί Κι αφέθηκα ολοκληρωτικά. Λες και έφτασε η μέρα Τη σελίδα να γυρίσω Μετά από πολλά Δάκρυα και ξενύχτια. Σαν ώριμο φρούτο Έπεσε στην αγκαλιά μου Μια αρμαθιά φιλιά και χάδια. Είπα…Δεν πάει άλλο Τέρμα! Θα προχωρήσω Νέο δρόμο θα ορίσω Σε αυτό το νήμα της ζωής. Τις φοβίες θα νικήσω Και την υπέρβαση ...

ΠΛΟΥΤΟΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ   Κινούμενες φιγούρες Σε γήινα μονοπάτια Φυσούνε τα κατάρτια λεωφορεία - τραμ.   Λένε οι πολλοί ο κόσμος θαυμαστός φέρνει πιο κοντά χιλιόμετρα ψυχές.   Μα εγώ κοιτάζω του μέλλοντος πληγές ανθρώπους μοναχούς Σε υλικά ευτυχίας.   Ο Κόσμος μάχεται Στα «μέσα» και στα «έξω» Μηχανήματα στα χέρια εργαλεία της ζωής.   Ραγδαία η εξέλιξη Του καταναλωτή κλονισμένο αστροπελέκι Η μοίρα ακροβατεί.   Γιατροί και φάρμακα Έχουν τη τιμητική Σε αυτό το ταξίδι Του κόσμου στον αιώνα.   Κραυγάζει  η σιωπή μπαίνει μέσα  το «Γιατί» στην ψεύτικη εικόνα φυλακή διαβαίνει.   Με χρόνου μηχανή Να ξεκινούσαμε Και να κινούσαμε Πλάι με την φύση.  

Λευκές νιφάδες πέφτουν στ’ ακρογιάλι της ποίησης. Τα κορμιά ζεσταίνουν τις καρδιές τους στο τζάκι των στιγμών. Αρχαιοελληνικά χρυσά στεφάνια στολίζουν τα φιλιά τους και απολλώνιες πολιτείες με άρπες και λύρες τραγουδούν τον έρωτά τους. Η μούσα της ποίησης εμπνέει τα παιδιά που κρύβουν στις ψυχές τους και το μελάνι χαράσσεται σε αιγυπτιακές   περγαμηνές. Η ποίηση θα τους συντροφεύει σε κάθε τους καρδιοχτύπι σε κάθε τους τρικυμία. Πιστός και ακούραστος φρουρός των λογισμών τους. Ο τροβαδούρος και η δεσποσύνη περπατούν σε κήπους ανθισμένους με ροδοπέταλα αγάπης. Αυτός της τραγουδά λόγια κι αυτή μεθάει στο άγγιγμά τους. Της ψιθυρίζει μύθους αρχαίους με το γιο της Αφροδίτης πρωταγωνιστή. Περνάει στο μέτωπό της άνθη κρίνων από κήπους κρεμαστούς. Η μούσα Καλλιόπη μπλέκει στα χέρια των δυο ερωτευμένων μυστικά και πάθη ανείπωτα. Παράπονα και απογοητεύσεις ζωντανές. Οι οκτώ μούσες στήνουν χορό αυθεντικό σε θεϊκό ρυθμό χαμένο. Νέκταρ και αμβροσία ποτίζονται σε ζωές ταξιδεμένες…Κι ένα νέο πιοτ...