Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ζούμε σε μια ζούγκλα κοινωνική, μα ανθρώπινη του καθενός τα σωθικά για αποδοχή ουρλιάζουν. Δαίμονες οι ανασφάλειες να είμαστε σ' όλους αρεστοί πίσω ο έρωτας και η ανάγκη αγώνας δρόμου για μετάλλιο. Ζευγάρια δίπλα αγκαλιά μα καρδιές σε ράφια κλειστά Το ρούχο το φανταχτερό για ομορφιά Μη δείχνεις δάκρυα μπαζωμένα. κι ένα χάρτινο «είσαι όμορφη» ένα «σε θέλω , σε ποθώ» φτάνει στρεβλούς φακούς να βάλεις όνειρα ανέλπιστα να ξερευνάς. Φταίει το λίφτινγκ μιας σκιάς στου οφθαλμόλουτρου θυσία με γερασμένη την ψυχή ζητάς τα ρέστα για αρμονία. Αποδοχής σκιρτήματα που τόσο νιώθεις να ζητάς στου γρήγορου έρωτα την χαρακιά παυσίπονο στο πληγωμένο ζώο. Τι άραγε μένει στο φινάλε; όταν σε τέσσερις τοίχους καρφωθείς τόσα κορμιά ξελογιασμένα σου έμεινε μόνο η ιστορία. Ψάξε βαθιά, πριν να’ ναι αργά αυτό που μέσα σου σε τρώει ακόμη και με μοναξιά παρέα μα σ’ ουρανού γαλάζιου, δίχως φίλτρα.