Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Με παλιές φωτογραφίες Έχασα τον χρόνο Στον τόπο καταγωγής Γυρίζω τον καιρό. Προγόνους αφημένους Στα κίτρινα συρτάρια Ανάδυση στην μνήμη  Της γέρικης φωνής. Μπουζούκι στα δυο χέρια Σε καφενέ γλεντιού Μπεγλέρι που κουνιόταν Στα άδυτα του νου. Μια ψυχή που πέταξε Νωρίς για τα αστέρια και δύο πέτρινες καρδιές  Στο αντίο του σταθμού. Μια ιστορία προσφυγιάς και δυο άψιλες μορφές Στη κορνίζα του σπιτιού Στέκονται περήφανες. Η νύφη στο αμάξι Με χαμόγελο λαμπρό Την ευτυχία να χαράζει σε στέριωμα εποχής. Αντάρτης στα βουνά Σε χρόνια νιότης έσβησε Στ' απόσπασμα αντρίκια Τα μάτια σφάλισε. Φωτογραφίες ψυχών Ζήσανε μέρες σκοτεινές Η ιστορίες τους ηρωικές σε ώρες που δεν θέλαν. Κλείνω αργά συστάδα στιγμών Από ζωές που δεν βίωσα Τα κεριά τρεμοπαίζουν εμπρός Η μόνη μου πατρίδα.        

Αφού φτάσατε στο όνειρο κερδίσατε ομάδες Αμερικανούς ντροπιάσατε στα γήπεδα της Σαϊτάμα. Τρίποντο στη καρδιά μου βάλατε γίνατε οι επίσημοι αγαπημένοι σας στέλνω θερμό χαιρετισμό για τούτο το ταξίδι. Χαίρε ήρωα Παπαλουκά που κανένας κόντρα δεν σου πα. και εσένα Νικόλα Ζήση που πίσω του κανέναν δεν θα αφήσει. Στον Γίγαντα Κακιούζη την ομάδα πόντους λούζει και στον Δήμο τον Ντικούδη που ανθίζει σαν λουλούδι. Χαίρε Μήτσο Διαμαντίδη ή αλλιώς και Τριποντίδη. γεια σου Πύργε Φώτση σίγουρα την νίκη θα δώσει. Ο Big Sofo ο τεράστιος τρέλανε Αμερικάνους με σκυφτά κεφάλια φύγανε και τα παρκέ δακρύσαν. Στο δρόμο που χαράξαν οι παλιοί Γκάλης και Γιαννάκης μεγάλωσαν γενιές φιλάθλων στην θέα την πορτοκαλί.

Εισαγωγή Ποίημα γεννήθηκε από την τρέλα τούτη αγάπη - τρυφερότητα να στάζει στο ζωάκι! ΚΟΥΝΕΛΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ Βγες απ’ το λαγούμι Κουνέλι ποιητή Άρπαξε την πένα Πιάσε το χαρτί. Να παίξεις με τους φίλους Στου Λεμπέση το παιδί* Να γίνεις νεαρός λαγός Στον πίνακα του Durer**. Στη Χώρα των θαυμάτων Με ρολόι οδηγητή Στου μάγου το καπέλο Κοινό να καταπλήξεις! Στον μύθο του Αισώπου Χελώνα να κοντράρεις Να μην σε πάρει ο ύπνος Και νιώσει πως λουφάρεις. Στους λογοτέχνες τους πολλούς Έμπνευση δώσε πάλι Απ’ τη φωλιά σου, τα μυαλά Τρελών να πυρπολήσεις. Με τόσους στίχους που ‘γραψες Και πότισες τις μούσες Γύρε στο χώμα το γλυκό Χόρτο να ροκανίσεις! * πίνακας ζωγραφικής του Έλληνα ζωγράφου, Πολυχρόνη Λεμπέση, Το παιδί με τα κουνέλια. ** Πίνακας ζωγραφικής του Γερμανού ζωγράφου Αλμπρεχτ Ντύρερ, Νεαρός λαγός.

Ξάφνου χάνεις φύλακα άγγελό σου ρωτάς τον εαυτό σου μπορεί να επιστρέψει; Στα θεία η παρηγοριά βρεφοκρατούσα Παναγιά καρτερικά περιμένεις να σε γιατρέψει. Το αντίο ήταν πικρό με πόνους φορτωμένο η εικόνα, θύμηση στιγμών των περασμένων χρόνων. Σε μια άλλη αγκαλιά πάνω της κοιμάσαι μητέρα-σύντροφος μαζί να συνεχίσεις τη ζωή. Η καρδιά δε θα ξεχάσει εκείνη που σε έθρεψε έμεινε στο προσκέφαλο ικέτεψε για σένα. Σκέφτεσαι εσύ μετά τη λύτρωση σαν λύση θα χαίρεται από ψηλά στα φτερά θα σε κλείσει. Είναι η απώλεια κραυγή κανένας δεν την νίκησε το αίμα που κυλάει ποτίζει τα βλαστάρια. Έρχονται στο μέλλον όσοι χαθήκανε νωρίς με την πνοή παιδιών στο πλάι σου θα μένουν. Eduardo Kingman, Θλίψη/Πένθος, 1981