Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Έλα εδώ να πιούμε ένα κρασάκι κι να μου μιλήσεις για σένα μόνο πάμε για να δούμε τη νέα μέρα βράδιασε κιόλας. Μένω τώρα να κοιτώ το ποτάμι μέσα κι αναρωτιέμαι πόσο γρήγορα περνά όπως κι ο χρόνος για να πεις το «ναι» προχωράω λοιπόν.

Το χέρι, ένα εργαλείο σκέψεων αισθήσεων, στιγμών η ίδια σου η σκιά καταγράφει μέρες βροχών. Το χέρι , μια λύση ανάγκης φωνής, αλλοτινής σιωπής Το ίδιο σου το είναι ελαφρώνει λάθη ζωής. Και πως κι από πού να ξεφύγω που γίναμε ένα εγώ και αυτό.

Δυο   τεράστιες φρυδάρες άρες μάρες κουκουνάρες προσελκύουν κοριτσάκια κερνούν   απανωτά σφηνάκια πέφτουν και μετά οι χάρες.

Είμαι η ζωή , είπε. είμαι η θέληση, η αμφιβολία, η άρνηση. είμαι κάποια που θα υποδυθεί όλες τούτες τις σκιές. Είμαι εγώ που σας παρακαλώ μη μπαίνετε απόψε στον Λαβύρινθο. αυτός είναι ο σκοπός του ταξιδιού μην μπαίνετε απόψε στον Λαβύρινθο. Είμαι τέλος η συνείδηση που θα κλείσει τις θύρες μετά το «Όχι» και θα με ξεχάσει ολομόναχη μέσα στο σκοτάδι. Ήρθε η ώρα,   είπε, να σηκώσω τα ρολά. Καληνύχτα.

Ένα γλυκό  τραγούδι φτάνει να διώξει μια τρικυμία απ’ το λιμάνι καινούργιους  τόπους ν’ ανακαλύψεις Το πέλαγος τ’ ουρανού ν’ αγγίξεις. Μια όμορφη μελωδία αρκεί να φύγουν των φόβων οι γκρεμοί να πάει η καρδιά σε άλλα μέρη κρατώντας της υπομονής το χέρι.

(κοιτώντας εικόνες γράφουμε ποίημα) Βρέχει κι  πάλι σήμερα μορφές κινούνται νευρικά όλες βρίσκονται τόσο κοντά μα συγχρόνως τόσο μακριά. Κορίτσι κάθεται στο παραθύρι κοιτώντας τη βροχή να πέφτει Πόσες βροχές δέχονται τα σπλάχνα της Συλλογίζεται ξανά.

Όταν  ζυγώνεις  η νύχτα όλη ανατριχιάζει Οι τοίχοι σαλεύουν Το γιασεμί μυρίζει  πιο δυνατά Η θάλασσα ανασαίνει  πιο γρήγορα Κι ο άνεμοςανάστατος σιάζει τα  μαλλιά σου όπως σ’ αρέσουν. Όταν ζυγώνεις  η μέρα όλη αναγεννάται τα λουλούδια  ανθίζουν. Ο αέρας είναι  πιο καθαρός οι άνθρωποι μοιάζουν  ευτυχισμένοι κι τα χρώματα  ζωντανά λούζουνε τη μορφή σου Όπως επιθυμώ.

Χαμένες πάνε  εντελώς οι λέξεις της αλήθειας Όταν μιλάει η καρδιά η λογική να σωπαίνει -έχει μεγάλη σημασία το συναίσθημα. Τώρα πρέπει  να σταθούμε  στη φλόγα τ ης στιγμής. Σιγά σιγά να  ξαναβρεί το νόημά της η ζωή να δίνει ωραίες  λιακάδες ευτυχίας σε ό,τι έχει πεθάνει. Ας σταθούμε στη φλόγα ετούτης της μικρής σ ιωπής  που είναι  ακόμα στη ζέση των φιλιών της: Φτερά ,  ανώφελα λιγάκι αγκαλιασμένα ενώπιον ,  ανωνύμως ευθυμούσης θέας. Θάλασσες ,  Βουνά , Πεδιάδες;  θα πεις και που δεν ήταν τότε ορίζοντας.

Ήθελα μόνο  να σου πω πάντα θα ζεις μες στη καρδιά μου το οικόπεδο  της ψυχής μου Ανήκει ολοκληρωτικά σε σένα. Όλα τα άνθην της καρδιάς τα έχω φτιάξει με μεράκι άνθρωπο έβαλα στα σωθικά ν’ ανάψει των στιγμών το τζάκι.

Λένε πως ήτανε κάποτε ένας ποιητής που ήτανε σοφός. τα ποιήματα του δεν τα έγραφε για τους ανθρώπους γι ‘αυτό δεν χρησιμοποιούσε λέξεις χρησιμοποιούσε  αισθήματα αινίγματα του νου. Διάβαινε δρόμους,  νάρκες γεμάτους διάβαινε κήπους ολάνθιστους κι έτσι έδινε νόημα στο ταξίδι.

Είμαστε κάτι κινούμενα τρένα στη ζωή δεν βρίσκουμε σταθμό τρέχει η καρδιά σε άλλες σφαίρες τα σωθικά μας , ένα δάσος πυκνό. Είμαστε κάτι αλόγιστα υποκείμενα ο νους μας δεν γνωρίζει απ’ αριθμούς μήτε σταθερές μέσα στο χρόνο η ζωή μας , σε ανεξέλεγκτους ρυθμούς. Είμαστε κάτι χτυπημένα καράβια η ψυχή μας δύσκολα βρίσκει λιμάνι μια στεριά , ουτοπικός παράδεισος η μοίρα του εαυτού μας , μία πλάνη. Το παρόν ποίημα , γράφτηκε ως άσκηση δημιουργικής γραφής και είναι βασισμένο στον τρόπο γραφής του ποιήματος του Κώστα Καρυωτάκη "Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες".  

Κι από τότε που θρηνώ τ ο ξανθό και γαλανό κ αι καθάριο φως μου μ εταβλήθη εντός μου Ο ρυθμός του κόσμου. Σβήσαν τα φώτα της πόλης οι ελπίδες κάθε καρδιάς μόνης ως το επόμενο πρωί φ εύγει της σκέψης φυλακή κ ποια αγάπη θα φανεί.

Όχι , όχι κ. Αναγνωστάκη Μη μας παίρνετε τα παραμύθια Και αν μας πάρετε τα παραμύθια, Πως θα συνεχίσει ο κόσμος ν’ αναπνέει; Δεν θα υπάρχει ούτε ο δράκος μα ούτε η μάγισσα,  γ ια να   τιμωρηθούν όπως τους αξίζει. Μα ίσως τα παραμύθια είναι η μόνη ευκαιρία   ν' αποδοθεί   το δίκαιο σε τούτη τη ζωή. Να ονειρεύεσαι το ακατόρθωτο δεν είναι έγκλημα. Έγκλημα είναι να περάσεις στιγμές μόνος , χωρίς ένα χάδι ελπίδας να πέφτει στο μάγουλό σου.

Το ποίημα δεν είναι σαν τα φύλλα που χάνονται στη λέξη «μίλα» Δεν είναι η ακίνητη θάλασσα που τα χρόνια μου χάλασα Δεν είναι ο γαλάζιος ουρανός κρύβεται κόσμος μικρός Το ποίημα είναι σαν καρφί με του ονείρου την αυγή Ένα φωτεινό μαχαίρι ψυχική άνοιξη να φέρει Το ποίημα είναι σπαραγμός ανυπολόγιστος καημός Το ποίημα δεν είναι φωνή είναι της ζωής φιλί Είναι πυροβολισμός του βάσανου ο πνιγμός Το ποίημα δεν είναι λαβύρινθος είναι ο κόσμος ήμερος.

4 ΕΠΟΧΕΣ   Φύλλα πέφτουν Σύννεφα έρχονται Και τα ποτίζουν.   Άνθρωποι κρυώνουν Καρδιές ζεσταίνονται Μπροστά στο τζάκι.   Φωλιές γίνονται Αισιοδοξία μυρίζει Ανθός στο κήπο.   Δροσιά πλησιάζει Στιγμές χαρίζονται Στη παραλία.

Ένα κεφάλαιο της ζωής τελειώνει κι ένα άλλο ξεκινά κάτι νέο νιώθω να ζυγώνει ας μη μου κόψει τα φτερά. Πέρασαν χρόνια πέντε λύπες, γέλια, διάβασμα πολύ τέτοιες στιγμές δεν σβήνουν αυτά τα χρόνια θα μου λείψουν πολύ. Ήτανε μέρες που το άγχος έπαιρνε θέση και η αγωνία ήταν προ των πυλών η εξεταστική σε όλα στη μέση να μας επαναφέρει στο παρόν. Άλλες γεμάτες αστεία με τους συμφοιτητές να κάνουμε τρελά οι καθηγητές είχαν ξεχωριστή αξία στις ατάκες , στην καρδιά. Όταν έφτανε ο καιρός για συνελεύσεις τα αμφιθέατρα παίρνανε φωτιά βλέποντας των παρατάξεων τις σχέσεις το μετανιώναμε άλλη μια φορά. Σαν φοιτητές , μοναδικό μενού στη λέσχη  καθόμασταν παρέα έχοντας τα μαθήματα στο νου συζητούσαμε πως θα τα βγάλουμε πέρα. Δεν έλειψαν οι επαφές εκτός σχολής σε κέντρα , στέκια φοιτητικά της καθημερινότητας τάσεις φυγής δημιούργησαν φιλίες, όνειρα πολλά. Έρχεται τώρα η ώρα βιαστική και όλα θα’ ναι πλέον παρελθόν η ανάμνηση  πάντα ζωντανή με θυμίσεις ξένοιαστων ετών.

Του έρωτα κενό δεσπόζει στη ψυχή μου ένα κενό γεμάτο όνειρα και μνήμες δίνουνε πνοή στο άδειο το κορμί μου τρέφουν τα σπλάχνα για χρόνια και μήνες. Του έρωτα κενό στολίζει τη μορφή μου ένα κενό με προίκα , προσμονή και ελπίδα δίνουνε νερό στον κρίνο , τη ζωή μου βρέχουν με κύμα την έρμη νησίδα. Του έρωτα κενό χαρίζει η φωνή μου ενα κενό , όλο υπομονή και θέληση δίνουν μουσική στην άτονη χορδή μου απαλύνουν της επαφής την έλλειψη. Του έρωτα κενό στοιχειώνει τη καρδιά μου ενα κενό ραμμένο σε φόντο από φωτιές δίνουν ζεστασιά στη θύελλα χαρά μου χρωματίζουν κόκκινο τις άγνωστες στιγμές. Μα η απώλεια μαγείας σε δάκρυα καταλήγει παρακαλά το μακραίωνο κενό από μέσα μου να φύγει με φάρμακο τη φαντασία το τραύμα λίγο επουλώνει πια δεν είναι αρκετό τον όγκο του πόνου να μειώνει.

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΜΟΥ   Το μεγαλύτερο μου λάθος Είναι πως προσπάθησα Να σε ερωτευτώ.   Το μεγαλύτερο μου λάθος Είναι πως σε άφησα Να πιστεύεις σ ‘αυτό.   Και τώρα το πληρώνω Με τη ταραχή που   βιώνω.   Να ‘ ξερες μόνο Πόσα αισθήματα Έκανα πέρα Να ‘ ξερες μόνο Πόσες αγάπες Έδιωξα για σένα Τόσα που η καρδιά δεν αντέχει Μέσα της βροχή να πέφτει.     Το μεγαλύτερο μου λάθος Είναι που δεν έστειλα Μήνυμα καθαρό.   Το μεγαλύτερο μου λάθος Είναι που παρέλαβες Ελπίδες στο κενό.

Ξεφυλλίζοντας προχτές το παλιό μου φυτολόγιο αντίκρισα κάθε λογής όμορφο λουλούδι ύστερα έριξα μια ματιά στης φύσης το ημερολόγιο λίγες σελίδες αγγίζανε το εύθυμο τραγούδι.   Ένα πυκνό μαύρο κατοικούσε στο πράσινο τοπίο μια στάχτη πλημμύριζε το πλήθος των φυτών ένιωσα να χάνεται απ' το οξυγόνο ένα σημαντικό χωρίο το δάσος με το κάλος δεν δήλωνε παρόν. Γύρισα το επόμενό του φύλλο πουθενά δε το κοσμούσαν ζώα και πουλιά και αυτό γιατί δεν κοιτάχθηκαν με ζήλο παρά σφίχτηκε της φύσης η θηλιά. Επειδή καθένας πιστεύει πως είναι του περιβάλλοντος ηγεμόνας καταστρέφεται και μειώνεται ένας - ένας πνεύμονας γι'αυτό πολλά μέρη θα κοιτάζονται απ'της ζωγραφικής τους πίνακες αφού δε βρίσκονταν εκεί της ζωής οι φύλακες.   Ας γίνει ο μόνος σύμμαχος η κρυφή ευαισθησία γιατί το δέντρο αποτελεί αναπνοής ουσία για να συνεχίσει να ζει η μάγισσα στο παραμύθι  και να μη ντυθεί πλούτος σε μια λήθη.

Τα παιδικά μου χρόνια Έτυχε να περάσω απ' τη παλιά μου γειτονιά τη βρήκα άδεια από γέλια και κυνηγητά μόνο τη ξεχασμένη λέσχη βρήκα εκεί κοντά εκεί που κάποτε παίζαμε όλα τα παιδιά. Εκείνη τη στιγμή νοστάλγησα τα παιδικά μου χρόνια εκείνα που τρέχαμε όλη μέρα σαν τ'αλάνια τα χειμωνιάτικα πρωινά που κυλιόμασταν στα χιόνια που απλώναμε των ονείρων τα φτερά σαν τα παγόνια. Οργανώναμε θέατρα, γιορτές για αναψυχή και χαρτζιλίκι παιχνίδια στις πυλωτές και καθημερινό αραλίκι στα γκάλοπ και στις φάρσες πάντα είχαμε τη νίκη και ας γκρίνιαζαν οι απέναντι με απειλή το "δεκανίκι". Τα βράδια ποτιζόμασταν με τρομαχτικές ιστορίες και με άλλες αμέτρητες των παιδιών θεωρίες εμείς τα κορίτσια μιμούμασταν τις κομψές κυρίες ενώ τα αγόρια συνεργάζονταν χωρίς πολλές φασαρίες. Τα χρόνια χάθηκαν, με τη σειρά μας και εμείς για να τα πούμε δεν μένει εύκαιρος κανείς Καθένας βουτηγμένος σε υποχρεώσεις δεν έχει καιρό για μυστικά , δηλώσεις ούτε τα τηλέφωνα χτυπούν για συναντήσεις ούτε και για κ...

ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΡΔΙΑΣ   Υπάρχουν περιστάσεις στη ζωή που κανείς να αποφύγει δεν μπορεί αυτές μας βάζουν τόσα εμπόδια που στη καρδιά γυρνούν πλανόδια.   Σε άλλα μέρη η κοινωνία οδηγεί επιθυμίες να ελέγξει προσπαθεί φράγματα στη σκέψη κάθε φωνής που στέκονται στα θέλω της ψυχής.   Φόβοι κατοικούν ανάμεσα στις σχέσεις δένουν κόμπο μία - μία τις λέξεις δύσκολο να εκφραστούν αισθήματα μένουν έτσι φανερά διλήμματα.   Όσες τρικυμίες κι αν φέρνουν στη ζωή σαν τη θρησκεία, την ηλικία , τη φυλή ο άνθρωπος διαπερνά της λογικής τα κύματα και στη καρδιά δε χαράζει άλλα σύνορα. Μα πολλές φορές οι ξένες συγκυρίες  καταπλακώνουν όνειρα και προσδοκίες συμβιβάζουν το μυαλό με τα πρέπει και τα μη κάνουν μοναδικό σκοπό την ηθική.   Στο τέλος ποιος άραγε νικά; τα θέλω ή ο τρόμος του μετά; μόνο αν τη καρδιά μας ξεκλειδώσουμε θα μπορέσουμε κάτι απ' αυτή να σώσουμε.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ   Της λογικής τα σύννεφα θα κάνω πέρα Να πέσουν άστρα στα δυο μου χέρια Την καρδιά πάντα θα έχω για πρωτοπόρο Και τη θέληση πιστό συνοδοιπόρο.   Πίσω δεν θα γυρίσω ούτε στιγμή Στα πρέπει του μυαλού χάνω ζωή Από σκέψεις που βαραίνουν τώρα λείπω Ό,τι δεν αξίζει το εγκαταλείπω.   Την καρδιά αγκιστρωμένη ούτε μια φορά Σε χάδια που δεν βγάζουν πουθενά Θα την αφήσω ελεύθερη κάθε ντροπής Αρκεί στα λόγια τα να είναι ειλικρινής.   Βάζοντας φράγματα στην ευτυχία Κάνω τη μεγαλύτερη για μένα αμαρτία Υποχρεώνω το είναι να δεχτεί Πράγματα που ούτε θέλει να γευτεί.   Μα αν μονάχα τη καρδιά ακολουθήσω Τις παλιές ιδέες με μιας θ’ αποκηρύξω Όποιο κι αν είναι το τίμημα θα πληρωθεί Στο μέλλον απωθημένα δεν θα ‘ χουνε φωνή. Και έτσι όταν φτάσω στο τελικό προορισμό Με καρδιά μπροστά και θέληση αρχηγό Θα πω πως όλα έχουν ξεχαστεί Θα έχω αγκαλιά και αληθινό φιλί.

Ποτέ   Ποτέ μια ματιά Δεν είναι αρκετή Να έρθει γλυκά Το ποθητό φιλί.   Ποτέ μια σκέψη Δεν μοιάζει ικανή Να φέρει κοντά Το φλογερό κορμί.   Ένα όνειρο χρειάζεται θάρρος Για να διώξει του φόβου το βάρος Ένα όνειρο χρειάζεται σθένος Για να δύσει της λύπης το μένος.   Ποτέ ένα βήμα Δεν είναι επαρκές Να δέσει σφιχτά Τις άγουρες καρδιές.       Ποτέ ένας λόγος Δεν φτάνει να πει Όσα αγγίζουν Τη τρυφερή ψυχή.   Ένα όνειρο χρειάζεται θάρρος Για να διώξει του φόβου το βάρος Ένα όνειρο χρειάζεται σθένος Για να δύσει της λύπης το μένος.    

ΠΙΝΑΚΑΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ Έναν πίνακα ζωγραφικής θέλησα να ζωγραφίσω τη ζωή μας πρωταγωνιστή είπα να σκιαγραφήσω   Ξεκίνησα με έναν ουρανό από πυκνά σύννεφα άδειο μαύρες κηλίδες πέφτανε στο απέραντο γαλάζιο   Ένα δάσος εμφανίστηκε από το μαύρο μολυβάκι κάτω στο δέντρο κάθονταν το ερωτευμένο ζευγαράκι   Πιο πέρα κάτι έμοιαζε να φτάνουν άγρια θηρία μα μόλις είδαν τα φιλιά άλλαξαν αμέσως πορεία   Τούτες οι πινελιές δόθηκαν σε φόντο κόκκινο και γκριζωπό γιατί δεν λείψαν οι στιγμές που το κλίμα ήταν μουντό   Όλα αυτά όμως χάνονταν μπροστά στην αγάπη των μορφών καθώς τα μάτια εκπέμπανε μια λάμψη ήλιων φωτεινών   Έναν πίνακα ζωγραφικής θέλησα να ζωγραφίσω νομίζω πως ήρθε ο καιρός ό,τι μας πίκρανε ν' αφήσω