Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ "ΛΟΥΛΟΥΔΕΝΙΟ ΤΡΑΥΜΑ" ΣΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ- 01-04-2019

ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ Τι είναι αγάπη αληθινή Ανάμεσα σε δύο ψυχές Που λεν πως αγαπιούνται ποτέ δε θα χωρίσουν; Τι ψάχνει μια καρδιά Που θέλει να αγαπηθεί Να καλύψει τόσα κενά Να μη λησμονηθεί; Είναι ιδανικά στο νου Κι όλα καραμελωμένα Είναι το παραμύθι εμπρός Κι τα φτερά παρατημένα. Δύο ψυχές σαν βρεθούν Αναζητούν το ωραίο στο σύννεφο της σπίθας Σχεδιάζουν το ακατόρθωτο. Τι γίνεται όταν το σύννεφο ρίξει βροχή κι δώσει έγνοιες Μείνουν τα 20 της ηδονής Και τα 80 του αγώνα; Σαν λουλουδιού την ευωδιά χορτάσει τη τόση ομορφιά Καθώς μαραίνεται και στέκει Κοτσάνι δίχως συντροφιά; Μένει εγωισμός και ανασφάλειες Μιας σχέσης ωραιοποιημένης Μιας προσδοκίας μεγάλης Που μόνη στο χαρτί επιμένει. Φτάνει ο λόγος καθαρός Και με πνοές καθάριες Να πάψει τυφλός εγωισμός Θυσίες να γίνουν δάδες.

Σε ένα νησί γεννήθηκες εσύ, με τόξο και με φως σε ένα νησί , θαλασσινή ανάδυση να σε δει ο κόσμος ενός μύθου. Η μάνα σου κυνηγημένη από ζήλια μιας Ολύμπιας θεάς αιθέρων πατέρας σου φανέρωσε στεριά με μια αδερφή να γεννηθείς. Εσύ Απόλλων, με το σώμα σου το θεϊκό έρωτα μοίρασες σε τόσες κοπελιές με λύρα, τη τέχνη των μουσών αποθέωσες χορούς, τραγούδια σε έντεκα ψυχές. Γιατρός και αθλητής ορίστηκες για όλο τον αρχαίο πολιτισμό μίλησες με άμιλλα και αγώνες δάφνινο στεφάνι σου πλέξαν νύμφες. Απόλλων, γιε του Δία και της Λητούς Φοίβε και φωτεινέ λυράρη έσπειρες αγάπης σπλάχνα με τις μύριες ομορφιές και χάρες.

ΠΑΛΙ ΘΑ ΥΠΟΦΕΡΩ Κι αν γράψω ένα ποίημα Κι αν τον πόνο λίγο απαλύνω Τι θα συμβεί; Πάλι μια ζωή θα υποφέρω. Κι αν γράψω μερικές αράδες Κι αν το μελάνι ξοδεύω Ψάχνοντας τη κατάλληλη λέξη Τι θα συμβεί; Πάλι μέσα μου θα υποφέρω. Την αρρώστια της ψυχής Κανείς δε τη γιατρεύει Μήτε οι στίχοι Μήτε η προσμονή κάποιας αγάπης. Για πάντα θα ναι μαύρη κουκκίδα Στην άβυσσο του νου. Λεν πως η τέχνη θεραπεύει Ξεγελά τον άρρωστο θα έλεγα εγώ Πως οι λέξεις θα φτιάξουν καλύβι Για να μας προστατεύσουν Από τα δάκρυα βροχής. Τρύπια καλύβα Θα την ονόμαζα εγώ. Μάταια κοιτάζω γιατρειές σε ερώτων ματιές Μήπως βρεθεί το γιατρικό Την άνοιξη να καρτερώ. Κι αν γράφω το ποίημα αυτό Κι το χρόνο χαλάω για να πω Τι θα συμβεί; Πάλι ως το τέλος θα υποφέρω.