Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

  Ήρθε κάποτε η εποχή Θεός διάλεξε την Γη τον Λόγο του σαν κήρυγμα να αφήσει ένα στίγμα.   Αυτής της Γης λαός πήρε το χρίσμα Εκλεκτός λατρέψανε τα είδωλα τις εντολές ξεχάσαν.   Λαός δώδεκα φυλών ποια θα επικρατήσει; προφητείες και Θεοί φράζουν ποτάμια αίμα.   Στα πέρατα κι αν σκόρπισε σε χώρες , σε εξορία της ρετσινιάς το μίασμα του μίσους και των γκέτο.   Είδαν διαβόλους με οστά αφανισμούς θα ζούσαν πάνω σε καγκελωτό σταυρό σε Γολγοθά θα ξεψυχούσαν. Το όνειρο ζωντάνεψε πήρε ο λαός πατρίδα τον επιούσιο άρτο μάσησε γίνηκε πάλι Εκλεκτός!   Μα μένει μια λωρίδα φτάνει σε κόλαση εσχάτη στον τρόμο και στον θάνατο υψώνεται σημαία.   Κι αν κιβωτό δώσανε σώζοντας το μέλλον κουτί Πανδώρας έπεσε σαν βόμβα , δίχως τέλος.   Όχι δεν τρέφω την ελπίδα για Ειρήνη και Αγάπη από την Ιστορία έμαθα μνημάτων το αδράχτι.

Μοναχικός ειν΄ ο δρόμος καθώς επιθυμείς την γνώση να γευτείς. Κανείς όρια δεν βάζει δεν θα ‘χεις παρωπίδες αν θες να δημιουργείς κάτι μοναδικό. Μόνος τον νου ταΐζεις με αναγνώσεις, εμπειρίες κι αν σε γνώμες χαθείς με χρόνο θα παλέψεις. Αν στη φόρμα μαγευτείς πιάσ' την απ' το χέρι τίποτα παλιό ή καινοτόμο δεν είναι λέξεις της γραφής. Μόνος θα είσαι και εκεί όπως στην σονάτα του ο Ρίτσος στον έρωτα, στην δόξα και στο τέλος. Μόνος θα βρεις και την τομή χρυσή που θα σου πρέπει να γίνεις στην τέχνη κάτι που ίσως να μην μείνει. Τότε καμία δόξα δεν θα ‘χεις ανάγκη να σε θρέψει. Μήτε μίμηση Μεγάλων με περγαμηνές σπουδαίες θα σε συγκινεί. Της υστεροφημίας πειρασμός όσοι ποθούνε ζωντανοί μόνοι σ΄ αυτούς χαρίζουν θηλιές βασανισμού. Μοναχικός ειν’ κι ο δρόμος με ποιους θα πορευτείς αν τις σειρήνες μάθεις να κλέβουν την λαλιά σου.  

"Ειρήνη", φωνάζει ο ποιητής,  κανείς δε τον ακούει.  Έτσι με θάνατο πληρώνει την τιμή με αίμα τη θυσία  για αυτούς που θα 'ρθουν κι θα πουν   "κανείς δεν τον ξεχνάει".  

Σε κίτρινα ημερολόγια με συνταγές και ξόρκια στις μάγισσες της Σμύρνης σε μαγγανείες μεσαιωνικές. Στο εσθίρ του έρωτα σ' αρώματα σαγήνης ψάχνει ο νέος σήμερα να βρει την ευτυχία. Εξ ουρανού να πέσει παράδεισος ανέγγιχτος ψηλά τον πήχη βάζει μια σκάλα σχεδιάζει. Ένα κορίτσι θαλασσί με τον φανό στον κήπο από έναν μύθο ξεγλυστρά που δεν υπολογίζει. Τώρα βλέπει το προφίλ θρόισμα των μαλλιών της η φυσική της ομορφιά πίσω απ' τα φτιασίδια. Κοπιάσαν φίλτρα και χαρτιά όσο χτύπος ετοιμόγεννος; καθώς είδε σαν όνειρο αυτό που περιπαίζει. Το σεβνταλέ βρήκε τελικά βροχή άστρων και φιλιών το αληθινό εσθίρ πλανάται σε άγνωστο μέλλον μυστικό. Σημειώσεις: Εσθίρ : Το Εσθίρ είναι ένα άρωμα, το φίλτρο του έρωτα. Σεβνταλέ : Το σεβνταλέ είναι ένα άρωμα.  Στα παλιά χρόνια, οι μάγισσες πίστευαν ότι το σεβνταλέ, ήταν “Το φίλτρο της αγάπης” , που ενώνει δυο ανθρώπους που έχουν αγαπηθεί πολύ.

Ένα νησί ριγμένο στην άκρη σαν σμαράγδι Μεσογείου μια κουκίδα στον χάρτη κόσμημα της ιστορίας. Η Μάλτα το νησί που σμίγει δύο κόσμους τόσο ξεχωριστούς Δύση  και Ανατολή μπλεγμένη σε δίχτυα κοσμοπολίτικα. Κοιτάς διάχυτες χαράδρες παντρεύουν πνεύμα ιπποτικό ευγένια , μυστήριο, κάστρα με σύγχρονο ρεαλισμό. Ο σπόρος της Ελλάδας ρίζωσε στις τόσες τις επιρροές άγαλμα Παπάφη ορθώνεται Στο έργο και στις ζωές. Για αρχαίους Έλληνες το μέλι μια σταγόνα με τόσες φωνές ζωγράφοι καταφύγιο βρήκαν στην μνήμη αντιφρονούντες. Πέτρινη σκιά στον χάρτη πότιζει σαν μία καρδιά καντούνια, φρούρια, εκκλησιές κλείσαν το σύμπαν μια γροθιά.