Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Συνέντευξη Kalamaria Tv

Μια αχτίδα φωτός ξεστράτισε σε παντζουριού σχισμή, το γέρμα μέσα σε θεοσκότεινο δωμάτιο παλεύουν θυμικό με σκέψεις. Το πύρινο φως αποκαλύπτει σαν δέντρο, την βουνοκορφή φωτιά, το χτες να λαμπαδιάσει νύφη από τα έγκατα να γεννηθεί. Κι με χρυσό να καλύψει την μία πλευρά να λάμψει, έστω μια στιγμή, τον κόσμο άσχετα τί δαίμονες χορεύουν στον βυθό σαν Καρυάτιδα, φτερά ν' αντιτάξει. Κι ας είναι ένα ψέμα, μια χαρακιά, απατηλή να κρατήσει ως ένας χορός με το τραγούδι αστερισμός η ζωή της να στεφθεί κι ύστερα για πάντα ας χαθεί. Το φως λιγόστεψε, απ’ του παντζουριού τα μάτια έδωσε η νύχτα στα όνειρα σειρά σε λαβυρίνθους συνειδητών - ασυνειδήτων πεδιάδες και βράχια, σαν σινεμά.

  Κανείς δεν νίκησε τον θάνατο με σκόνη μόνο ξεγελιέται τί νόημα έχει η χολή; και μια λησμονημένη αρετή; Πλάθουμε όνειρα, χάρτινα - μοιραία στη μαύρη φύση της γενιάς μας εμείς, που ούτε πολέμους ζήσαμε ούτε την φτώχεια πριονίσαμε.   Κι όμως, η γειτονιά μας φλέγεται κι εσύ, με αντλίες δηλητήριο την ζήση μιας "φίλης" να ταράξεις χωλαίνεις, πως είσαι ο κερδισμένος! Κι η αγάπη η αληθινή, σαν τί; που να 'ναι άραγε κρυμμένη Α, ξέχασα "είσαι πολλή ρομαντική" "κατέβα από το σύννεφο σου". Μέχρι να έρθει η μοίρα, ο καιρός που φτάνει το εγώ να ανταμώσεις τότε θυμάσαι ρήσεις, παρελθόν και πόσες καρδιές έχεις πληγώσει. Πάντα πίσω θα επιστρέφει το κακό σαν εξοστρακισμένο βόλι νηστεία και μετάνοια ο μόνος προορισμός αφού δεν μπόρεσες κακία να νικήσεις.   Πίνακας : Annibale Carracci , Η εκλογή του Ηρακλή ανάμεσα στην Αρετή και την Κακία

 

  Τί είναι η δόλια η ειρήνη; καθενός στίχου σκήνωμα σέρνει λες κι θα αλλάξει κάτι αν γραφτεί όλα μαγικά την άλλη μέρα σβήσουν. Σαν γριά τσιγγάνα, στο περιθώριο γυρίζει σε θέατρα σκιών, χαμένη στο κόσμο να δώσει παρουσία όμως παντού, μια απουσία, στέκει. Πολλοί γνωστικοί την αναφέραν στο θέατρο, τον κόσμο να διδάξει στη Λυσιστράτη, αποχή, για μια ελπίδα στον Μπρεχτ ένα παιδί στην κιμωλία. Πόσο μάταιο να την καλούμε αφού δεν θα φανερωθεί ειρήνη να φέρει στο μέσα μας, το άγριο και θεατές εμείς, να επευφημούμε. Σαν καραμέλα που μασάνε λέξη δημοφιλή, τα χείλη αρχή νέου πολέμου μοιάζει καθώς αυτήν 'διασφαλίζουν'. Ένας Αριστοφάνης δεν αρκεί μήτε κι μύριοι σαν αυτόν άλλο ένα πόνημα θα μπει στο ράφι όταν αθώοι, παιδιά κυλούν στη μάχη. Έτσι με τα κουρέλια περιφέρεται σαν σε αρκουδιάρη σκηνικό από τον φόβο μιας και μόνο στήλης στα ξεφτισμένα του θεάτρου λόγια.