Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Βημάτισαν σιμά στην ευδαιμονία Ζητώντας απ’ τη ζωή μια χάρη Να βρουν ένα δείλι ευτυχία από τα βάσανα βγαλμένη. Μίλησαν για κάποια ψυχική ηρεμία Που ένα φεγγάρι φωτεινό θα φέρει Σκέψη μυαλού στον ορίζοντα καμία σαν αποφάσεις καρδιάς εμφανιστούν. Το κορίτσι ψέλλισε πόσο αβάσταχτο Είναι να φωνάζει μέσα της ο πόνος Πόσο οδυνηρό είναι και χάρτινο Να προσμένει το μέλλον να της δώσει. Και το σούρουπο ήτανε τόσο γλυκό Το ηλιοβασίλεμα τρεμούλιαζε πορτοκαλί Η βάρκα φώτισε σαν λαμπάκι αρχοντικό Σαν χάραξε αποτυπώματα ανθρώπου. Βράδιασαν σιγά-σιγά στην παραλία Κι συνταγή για ευτυχία δεν είχε βρεθεί μια φλογερή πεθυμιά - επιθυμία ο πόλεμος να λήξει στην ψυχή. Η Δύση του ηλίου σαν προβάλλει Οι φίλοι παίρνουν το δρόμο πάλι Την ευτυχία ψάχνουν στου ουρανού τα κάλλη Και στης ομορφιάς το απέραντο ακρογιάλι.          

Δε θέλω ψεύτικη καληνύχτα κανένα σ' αγαπώ ψεύτικο κανένα ψεύτικο χάδι φιλί καταδικασμένο. Δε θέλω ψεύτικα μηνύματα μη νιώσω μοναξιά δε θέλω δήθεν αγκαλιά που θα με βγάλει απ' την θλίψη. Θέλω μονάχα ειλικρίνεια ανάμεσα σε άγνωστες ψυχές λόγια από καρδιάς βγαλμένα να προλάβω πληγή βαθιά. Δε θέλω προσδοκίες ψεύτικες για πιεσμένα αγάπης αισθήματα προσμονή κενής λαχτάρας σβησμένα άστρα ηδονής. Δε θέλω να υποκρίνομαι το ένστικτο να παραμερίζω ικανοποίηση άλλων να καλύπτω δίχως φλογισμένα σωθικά. Θέλω αμοιβαίους ουρανούς περιστέρια να πετάνε αγκαλιά ελευθερία στον αιθέρα λιακάδα να 'χουν συντροφιά.