Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

"Ειρήνη", φωνάζει ο ποιητής, κανείς δε τον ακούει. Έτσι με θάνατο πληρώνει την τιμή με αίμα τη θυσία για αυτούς που θα 'ρθουν κι θα πουν "κανείς δεν τον ξεχνάει".   Ένα νησί γεμάτο ήλιο Ένα νησί αγαπημένο Κύπρος μας ελληνική Κύπρος στα δυο κομμένη.   Τόσο βάναυση η εισβολή Ήρθε καρδιά να κόψει Οι αρτηρίες  ξεχείλισαν Με αίμα αγνοουμένων.   Έτος του 74 η χρονιά Η Χούντα μας διέλυσε Ήρθαν και τα τάγματα Να σφάξουν την ειρήνη.   Μάνα Τούρκα μάνα Γκρέκα χάσανε τα παιδιά τους Τώρα φιέστα βαστούν Σε κράτος διχασμένο.   Νησί της Αφροδίτης Τον έρωτα γεννά Το 74 σκοτώθηκε Στης μάχης τα στενά.   Κι έρχεται το σήμερα Να δώσει κάποια λύση Ομόνοια λαών να ζήσει Στου Άδη τα γραμμένα.

Η ιστορία σας λαμπρή Με αναμνήσεις ποτισμένη Φέρατε φως στη νέα γη  Απ’ τις πατρίδες σας διωγμένοι. Με λίγα δισάκια φορτωμένοι όλος ο βιός σας, ο τότε πλούτος πως να υπολογίζατε το φως μες το σκοτάδι; Πρόσφυγες Μικρασιάτες Από τη Σμύρνη στη Τραπεζούντα Σχολειά ολόκληρη η ζωή σας σταυρόσχημα χτισμένη. Ήρθατε στη Σαλονίκη μας Να μοιραστείτε πολιτισμό Αρχοντικά καλούπια σπείρατε Σε μαραμένο λαό. Η καρδιά μας σείεται στη Σέρρα και στον Καρσιλαμά Ο  βίαιος ξεριζωμός Έδωσε ψυχή βαθιά. Μια φωτοδότρα αποστολή Σας έμελλε στην Νέα Ελλάδ Να χάνεις πια το μέτρημα Πόσα απ’ τις στάχτες γεννηθήκαν.

Όλα ξεκινούν Με μια ματιά μ' ένα χάδι με ενθουσιασμό. Ποιος από τον έρωτα τρελαίνεται θαρρώ; τυφλός και μόνος περπατά στον γκρεμό. Τα κοριτσίστικα χαμόγελα της αθώας νιας μιας αποπλάνησης Μιας άγνοιας κινδύνου. Είναι από παραμύθι Φτιαγμένος ο εφιάλτης; όλα να ναι ανθηρά Με ροδοπέταλα στρωμένα ; Είναι η φωτογραφία πιασμένα χέρι-χέρι δυο κορμιά που καταλήγουν στο λαιμό σαν μια θηλιά; Εκεί που η βία συναντά το θηλυκό δυο κοράκια πετάξαν πάνω από το σπιτικό. Προλαβαίνεις κι εσύ τρέξε όσο μπορείς πριν μια Μήδεια σου κλέψει τη ζωή.