Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Εν αρχή είν' το Χάος Μετά ο έρως… Ποιος θα κοιτάξει Του έρωτα το χάος Ποιος θα δει πλευρές ν' αγγίζουνε χορδές; Λεν για έναν έρωτα Από τον Άρη καμωμένο Λεν για μια αγάπη Στο πλευρό της Αφροδίτης. Έρωτας πλατωνικός Αγάπη παραδεισένια Θεϊκό νέκταρ, αμβροσία των θνητών η λεία . Ο άνθρωπος τον μίσησε Τον είπε άρρωστο, τρελό Στη πυρά τον πέταξε Κατεργάρη, αιρετικό. Αγαπημένους, αγαπημένες Η μούσα ρίχνει στα χαρτιά Ο νους μέσα στο όλον Κι όμως στη γη δεμένος. Αν «το άλλο» τουφεκίζουν Εξορίζουν, βασανίζουν Ο έρως τιμωρός χτυπάει Όσους δε πίστεψαν. Τη φύση αν πειράξεις Θα σε καταραστεί Άσε να την φυλάξει Ο έρως σαν πνοή.  

ΒΗΜΑ ΚΑΙ ΓΚΡΕΜΟΣ   Ένα βήμα πριν τον γκρεμό Μετέωρη περπατώ σε άβυσσο τέτοιο βήμα γεννάει εκατό Ψάχνω ψεύτικο παράδεισο.   Ένα βήμα στη Λερναία Ύδρα Κόβω κεφάλι, μετά ένα σωρό Μάταια τη ευτυχία θα βρω Η ζωή γυρίζει στην παγίδα.   Μπρος το ρέμα παρασύρει κορμί Επιπλέει το όνειρο νεκρό Προσπαθώ να σωθώ με λυγμούς Να μείνει το σποράκι ζωντανό.   Ψυχή ανάγκη να κομματιαστεί Να σπάσει στα δύο να κοπεί Γοργά ραβδί ψάχνει μαγικό Να εξαφανίσει άγριο θεριό.   Ας είναι η διαδρομή μακριά Κι ας έχω να ανέβω Γολγοθά Δέκα χρόνια πλάτη με σταυρό Εξιλέωση ψάχνω, λυτρωμό.