Το ποτάμι Το ποτάμι πίσω δε γυρνά Δε δέχεται μετάνοιες Ούτε συγχωροχάρτια Δίνει πια. Το ποτάμι τρέχει γοργά Παρασέρνοντας δάκρυα Κι πάει να εκβάλει Σε νέες θάλασσες Κοιτώ βαθιά στο πηγάδι Στο έρεβος του σκότους Κι βλέπω εσένα . Σαν μια ανάμνηση γλυκόπικρη Εμφανίζεσαι εμπρός μου Πέρασες απ' τη ζωή μου Σαν ένα μάθημα καλό. Τώρα που σελίδα γύρισα Κι στοχασμούς ανασύρω Ήσουνα ένας βράχος Κι ήμουνα κύμα αρμυρό. Ήταν τόσο δυνατός ο παφλασμός Δε άντεξες τη μοίρα Με υπομονή δε όπλισες Τα όπλα για πλημμύρα. Έτσι μας τράβηξε Ο βυθός της ηλικίας Δε ήσουνα αντάξιος Να νιώσεις το άνθος Να τρυπάει τη καρδιά. Δε ξέρω για σένα Ίσως κι πότε να μη μάθω Μα εγώ βγήκα αλώβητη Στη στεριά της εμπειρίας . Με ξέβρασε κύμα ανθρώπων Που ξέρουν να αγαπούν Να υπομένουν πάνδεινα Με ένα χέρι βοηθείας. Σε νέους καταρράκτες τρέχουνε Ποτάμι όνειρα και προσδοκίες Βρισκουνε κουράγιο νούφαρα Που διασώθηκαν στη καταιγίδα Εύχομαι κι εσύ να βρεις Το δρόμο προς το στοχασμό Με υπομονή φόρτωσε το δισάκι σου Κι την αληθινή σ...
Αναρτήσεις
Μαρίνα Αγναντεύω στο πέλαγος παλιές αγάπες να φεύγουν σαν τα καράβια στο νερό Εδώ σε αυτή τη προβλήτα που άλλοτε δύο νέοι κρατιόταν από το χέρι. Ο ήλιος χρυσίζει στη δύση του επάνω κάθομαι στο πεζούλι να σκαλίζω αναμνήσεις. Μια βαρκούλα ήρθε να με πάρει Να με ταξιδέψει σε νέες θάλασσες Διστακτική δε ξέρω αν πρέπει να μπω η όχι Οι θύμησες του ναυαγίου μου στοιχειώνουν ακόμη τα όνειρα μου. Χωρίς σκέψη πλέω με ούριο άνεμο Σε θάλασσα άγνωστη στις προσδοκίες Με πανί την υπομονή και το κουράγιο Αρχίζω νέο ταξίδι σε χώρα ανέγγιχτη. Μουδιασμένος γλάρος στη μαρίνα Συμπάσχει πετώντας χαμηλά Σαν να χει σταματήσει ο χρόνος ξαφνικά Και ψίθυροι οι χτύποι της καρδιάς. Αγναντεύω πάλι το πέλαγος από τη προβλήτα Ο ήλιος σαν Ρόδο κόκκινο έχει φιλήσει τη θάλασσα γυαλί Ακόμη κάτι μέσα μου στέκει σαν απομεινάρι Του πρώτου ταξιδιού μου στη πατρίδα της αγάπης.