Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΒΡΟΧΗ Στη πρώτη βροχή κάτω από μια ομπρέλα οι δυο αγκαλιασμένοι. Στις πρώτες στάλες πέφτουν βροχή τα φιλιά σου. Σαν σε γιορτή που δάκρυα χαράς ποτίζει. Αυτή η βροχή με μας τους δυο μαζί στη ίδια ομπρέλα. Να ναι σταγόνες μοναδικές Να μπολιάσουν  σώμα και ψυχή Στο δέντρο του έρωτα μας. Στη πρώτη μας βροχή Σαν προσευχή Έσταξε η ευχή σαν άστρο Στην ομπρέλα Στη φωλιά σου.

ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ  Α ιχμάλωτη στον πύργο σου με έχεις Κλειδωμένη σε χρυσό παλάτι Να μη φύγω και χαθώ προσέχεις Έρμαια έχω πιαστεί στη δική σου αγάπη. Αιχμάλωτη για πάντα στη ζωή σου Και στης ψυχή σου τη φυλακή Να θέλω να φύγω απ’ το κορμί σου Με σταματάς μ' ένα φιλί Αιχμάλωτη στα δίχτυα σου είμαι πια Μ’ έκλεψες ήρωά μου Στον έρωτα μου άναψε φωτιά Δώσε πίσω τα φτερά μου Αιχμάλωτη με θέλεις στο πλευρό σου Έτσι σε θέλω κι εγώ Να μη χαθείς ποτέ απ’ το μυαλό μου Είσαι όλα αυτά που αγαπώ.  

Μέσα στον κυκεώνα έμαθα να ζω Σε ζούγκλα ανθρωποφάγων Να επιβιώνω. Κάθε μας ημέρα και νέα πρόκληση μια κοινωνία έτοιμη να σε κατασπαράξει. Ειδήσεις άσχημες σε κάνουν να ματώνεις απαισιόδοξες μορφές   κοιτάς, βουρκώνεις. Βάρος αβάσταχτο της ζωής σου πάθος ανίατο. Μέσα σε πολιτισμούς της ύλης ,του παρά Σε απαίδευτα κορμιά Κινείται η λογική σου. Αλληλεγγύη , ανθρωπιά σε ένα ηφαίστειο αγώνα ποιος ψηλότερα θα φτάσει. Μέσα στον κυκεώνα εποχής σημαδεμένης Από φθαρτές αξίες, ιδανικά Βρήκα εσένα , μια αγκαλιά για να χαθώ ξανά. Μέσα στον κυκεώνα με βράδια αξημέρωτα μιας γενιάς σαν στίγμα στην ύπαρξή της. Ήρθες εσύ με μια αξία ξεχασμένη Στης ανασφάλειας   στου εγωισμού το δεκανίκι.