Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

  ΟΛΟΙ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ   Ολοι σε ξερουνε καλα ξερουν   το ονομα σου Ο λογος σου κραυγη πνιχτη Ο γειτονας μεγας κριτης.   Το μυστικο θα αποκαλυφθει Ολοι θα το γνωριζουν Κι εσυ με φιλη τη ντροπη παραθυρα θα κλεισεις.   Κουτσομπολιο σε μία βάση "Εισαι ο λαθος ανθωπος" Σφαλματα πεφτουνε βροχή Ανοιξε γη για να με παρεις!   Όλο αυτό που χτιζουμε Τι θα πει ο καθείς Οι ψιθυροι που ξεχειλιζουν Τα φτιαχνουμε εμεις.   Όλοι το ξερουν πια Καλυτεροι δεν είναι Δικα τους θαβουν δακρυα Με προσωπειο εσενα.            

Με νησιώτικους σκοπούς η απάντηση στο σκότος θα σε πάρω, ξέχασε τρικυμία, ναυάγιο, κύμα. Με νησιώτικους σκοπούς χορό και βλάχα Νάξου θα κλέψω το δάκρυ το καυτό πέτρα να πέσει στον γιαλό. Το φεγγάρι ολόγιομο προβάλει στα λευκά σπιτάκια της ψυχής τα άστρα καθρέφτης γίνανε σε ό,τι ρημάζει την καρδιά. Σε ό,τι ζούμε μέρα τη μέρα τελεία θα βάλω και θα πω τις τόσες γλώσσες πάψε στης Σάμου το πλατανιώτικο νερό Με νησιώτικο ρυθμό θα ρθώ να δώσω φιλί θαλασσινό σε ό,τι μαυρίζει τη ζωή στον 'Άδη τώρα κατοικεί.  

Χαρά μου, πεύκο ανθηρό παρτέρι λουλουδάτο πιάσε στα μάτια τη σιωπή με χέρι αγαπημένο. Φάρμακο, ακούραστο νυχτέρι στις φλέβες ρέεις κυανό πάρε στο στήθος περιστέρι βάλε στη ράχη του παλτό. Χνούδι, καλύβι αμμουδερό ξαπλώνω το κορμί μου στη ζέση του θέρους σου βλέπω τη ζωή μου. Κοιτάσματα αγάπης στη πνοή πλανεύουν βήματά μου σποράκια ρίχνουν στην διαδρομή να φτάσουν την καρδιά σου. Μια μάγισσα που έφερε της μοίρας το γραμμένο να μη μπορώ να ξαναδώ το χθες πια μαραμένο.    

Φεγγάρι θαλασσί αντανακλά νερά γλυκά μέσα στα ματιά σου τη φωτιά που δεν σβήνει.   Καΐκια άγκυρα πετάξαν μακριά όταν τα σώματα δεθήκαν σφιχτά σε ατελείωτα θρύψαλα οι σκέψεις διασκέδαζαν τις χαρακιές.   Κι να εσύ που με έφερες σε λιμάνι να απλώσω δεσμά με άφησες να αγγίξω την υφή σου πάνω σε πλεούμενο κρεβάτι.   Κι φύσηξε βοριάς κι πήρε γκρίνιες, προσμονές και όνειρα το αβέβαιο κοίταξες δύο λεπτά σου είπα τώρα είναι το ταξίδι.   Ήρθε κι η θύελλα μετά να αρπάξει ό,τι σε φοβίζει με αφόπλισε μια τρέλα βαθιά χαρίζοντας θαλασσιά αγκαλιά.