Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Στα μονοπάτια της ποίησης Θέλω να χαθώ Στα μονοπάτια της ποίησης Εκεί που ο κόσμος είναι γεμάτος Ρόδα και ηλιοβασιλέματα Πέρα που είναι άδεια η γη Από σκέψεις και ψέματα Εκεί που πλέει απάνεμο Το καράβι της λύτρωσης. Θέλω να χαθώ Στα καλντερίμια της γραφής Εκεί που ο νους βρίσκει Καταφύγι στα προβλήματα στο χέρι που σταματά - για λίγο – της θλίψης τα νήματα που θα ‘ πρεπε να βρίσκεται ο κανόνας της ζωής. Θέλω να χαθώ Στα σοκάκια της αλήθειας Γιατί η ποίηση είναι αυτή Που την αποκαλύπτει Ξέρει πάντα Την ουτοπία με οράματα Να καλύπτει Μα και να κάνει ζωντανή Μια κοινωνία ειρήνης και βοήθειας. Θέλω να χαθώ Σε δρόμους αντίστασης και χαραυγής Εκεί που σκοτάδι και φυλακή Δεν έχουν θέσεις Μιας και το ρου της ιστορίας αλλάζει Με ένα κουβάρι λέξεις Κι ας πιστεύουν πως ανθίζει Με έρεβος σιωπής.

Εγώ Φταίω Το ξέρω πως εγώ φταίω Για ό,τι μου έχει συμβεί Στέκομαι μοναχή και κλαίω Διώχνω μακριά γλυκό φιλί. Το ξέρω πως εγώ φταίω Που δεν έχει έρθει τελικά Αυτό που τώρα καίω Μια παντοτινή αγκαλιά. Συνεχίζω στα όνειρα Να βρίσκω Καταφύγι Μα ώσπου τελειώσει τ’ όνειρο Η ζωή θα έχει φύγει. Μακρινές αγάπες Τις νιώθω πιο κοντά Μέσα από γυάλινες οθόνες Ένα ψέμα ζω ξανά. Το ξέρω πως εγώ φταίω Για μια αντίσταση δίχως φρένο Στη καρδιά δεν χτυπάει κάτι νέο Στο μηδέν του αύριο διαβαίνω. Το ξέρω πως εγώ φταίω Για της ψυχής την άσβεστη τη θλίψη Στα λάθη μου όχι δεν λέω Τελειώνω ό,τι μαγικό προκύψει.

Να ταν ο φόβος... Να ταν ο φοβος καραβακι Να πηγαινε στο καλο Μη μενει αλλο στο λιμανι Να βασανιζει τον ναυτικο. Να ταν ο φοβος ενα πουλάκι Να πετουσε πέρα μακριά Στη ψυχη μην εστηνε καρτερι Να αφηνε πλεον τα κλαδια. Ο φόβος απομακρυνει την αγαπη Τη τολμη ανημπορη τη κανει Δε μπορεί να φτασει η λαχταρα Γιατι ο φοβος παντα τη νικαει. Αυτό που διωχνουμε από κοντά μας είναι αυτό που ποθούμε στη ζωή ο φόβος κυρίαρχος το παίρνει στο κενό το ρίχνει , να χαθεί. Να ταν ο φόβος αστεράκι μια κουκίδα στον σκουρο ουρανό η ευτυχία να μπορούσε να τον σβήσει με τρόπο μαγικό. Να ταν ο φόβος ένα ρυάκι στη θάλασσα της απεραντοσύνης να έτρεχε τόσο γοργά ,ανωδυνα στο δρόμο μιας εμπιστοσύνης.

                                                          ΕΥΤΥΧΙΑ Η ευτυχία δεν βρίσκεται στα υλικά αγαθά , δεν βρίσκεται στα πολλά λεφτά , μα σε ένα χάδι , μια αγκαλιά , σε μια απρόσμενη στιγμή που το φιλί θα έρθει. Βάσανο ανθρώπων να αποκτήσουν το μοντέρνο , το καινούργιο , το μοναδικό. Απόκτηση όλο και περισσότερων μα με μια καρδιά αδειανή κι μια ψυχή κενή από αισθήματα...Το μυαλό ξαναγυρνά σε εμμονές ξαναειδομένες , σε κύκλους φαύλους που θα μας κάνουν ευτυχισμένους... Μια σκέψη και το βλέμμα αδυνατεί να δει κάτι διαφορετικό. Μένει αυτό  τον κόσμο να υπομένει. Να προσπαθεί να βρει την ευφορία μέσα από πράξεις ξένες προς το ιδανικό. Αλήθεια , είναι όλα αυτά που μας αναγκάζουν να έχουμε , τόσο απαραίτητα ώστε να βρει κάποιος την αληθινή ευτυχία; Αυτό το υλικό είναι τόσο ανθεκτικό ώστε να μπορέσει να σηκώσει πάνω του τον όγκο μιας ζωής τό...