Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ανατολίτης Έλληνας Ο αιώνες δοξασμένος Για κάθε ευπατρίδη Παρών καταραμένος.   Με μία φήμη ως απάνω Σε βλέμματα αλλοδαπά Βιτρίνα καλοντυμένη Στο βάθος ένα αχούρι.   Κι αν φορά φέσι δυτικό Είναι Ανατολίτης Αν δεις τα πράγματα της μοίρας ερημίτης.   Κενό βαθιά επικρατεί Πλαστών χαρτιών παιδεία Κύρος, προσόντα καύχημα Ανύπαρκτης ουσίας.   Ανατολίτης ως την ρίζα Με σωσίβιο αρχαίο κάλος Ρουσφέτι συνήθης πρακτική Στον κυκεώνα , στο χάος.   Ποιος πληρώνει τα σπασμένα; Ίσως κάποιοι που πιστέψαν αυτούς που τήν βολέψαν Στα κουφάρια μιας γραβάτας.                  

Η Άνοιξη με όλα της τα πλούτη άνοιξε την καρδιά σαν τριαντάφυλλο σαν παπαρούνα κόκκινη. Τα μάγουλά μου- άλικα, ροζαλένια μαργαρίτες , χαμομήλια ρουφάει πεταλούδες, μελισσούλες συντροφιά. Η Άνοιξη ανοίγει το παρόν σαν παραθύρι να βλέπω γαλάζιο  σε μαγιάτικα λουλούδια να δείχνουν μελλοντικά τραγούδια χορεύοντας το βαλς της αγάπης.

Η αγάπη η ρομαντική μόνο στα βιβλία ζει στην αυγή του αιώνα στην λαχτάρα του χειμώνα.   Τότε που ήθη και εποχές είχαν αλυσοδέσει τις ζωές Σαν κόμπος, θηλιά στο λαιμό οι νιές έγραφαν  ημερολόγια.   Στο παραθύρι τους προσμέναν κάτω απ' της αμυγδαλιάς το βλέμμα μια ματιά κομμάτια να τις κάνει πέπλο ντροπής να ξεσκεπάσει.   Ο περιορισμός μιας ευτυχίας την φλόγα και των δύο φούντωνε σαν κρυβόταν ο νιός στο σοκάκι ένα χαμόγελο να κλέψει.   κι αν η σκηνή ρομαντική φαντάζει το τέλος δεν ήτανε ανάλογο μα ο νους για πάντα ονειροπλάστης στην τραγωδία φύλαξε και μια χαρά.   Η μέρα του αποχωρισμού Στο κάδρο του τώρα στέκει σαν κειμήλιο χαμένης πατρίδας Σε ένα μαντήλι πορφυρό.

  Αν μπορούσαμε Σε μία σφαίρα Άχρονη και άκαιρη Το νήμα της αγάπης Να κλείσουμε   Τι θα γινόταν;   Σε μία απομόνωση Χτύπους, συναισθήματα Πέρα από τα όρια Σκέψης αιχμηρής;   Θα μπορούσαμε να βρούμε Μια αγάπη αμόλυντη Ανόθευτη και άμεμπτη καθαρή σαν το νερό;   Και έστω η ηδονή ήταν αυτοσκοπός Θα μπορούσαμε να σώσουμε Μια στάλα από αλήθεια;     Έτσι ασώματη , ανέγγιχτη Να ταξίδευε στις εποχές Μήτρα να γινόταν βέλους Κάθε παγιδευμένου.              

Στο μέρος η καρδιά ακανόνιστα χτυπά ακτινοβολεί στο στήθος χρυσαφί  ακροθαλασσιά.   Ξάφνου να βρισκόμαστε σε υγρή αμμουδιά να βρέχονται τα πόδια μας το κύμα να ξεψυχά. Ένα φως να φέγγει μες στο σκοτάδι της νυχτιάς άγγελοι φέρνουν με τ ' αγέρι αραβουργήματα ονείρων. Σαν εσάρπα με υφάδι αυγής νοτισμένης με πνοές χαμένων Σε ένα κελάηδισμα σιωπής Με χαϊδεύει πέταλο ανθισμένο. Με κελαρύσματα πηγών θα βυθιστώ ως το πρωί Σε ωκεανό συναισθημάτων που πάντα κάτι κρύβουν.