Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Κίνησε ο άνθρωπος να βρει Θεό δικό του να μάθει την  καταγωγή να βρει παρηγοριά. Λαοί τον κόσμο ορμήνευσαν απάντησαν με μύθους θεούς δημιουργήσαν για ν’ απεγκλωβιστούν. Προφήτες , ιδεολόγοι Θεοί, προσκυνητές σε διάβα αναζήτησης στου θανάτου το μετά. Μας δίδαξαν πολλά αγάπη, ευσπλαχνία στρατιές στην Ιστορία χαθήκαν στους φραγμούς. Σε πόλεμο θρησκευτικό ριχτήκαν οι λαοί με ημισέληνο σταυρό ψυχές μαχαιρωμένες. Ο Θεός μας πληγωμένος στον ουρανό αιμορραγεί κόκκινη βροχή ποτίζει σε χώματα ξερά. Στον άνθρωπο, στα ζώα ευσπλαχνικός Θεός στάθηκε τιμωρός από δικά μας χέρια. Εμείς τη μοίρα πλέκουμε στο αδράχτι καθημερινά Θεούς και δαίμονες πλάθουμε ακόμη , όσο μας βαστά.

  Ξεφλουδισμένος ουρανός ξέφτισε μάνα υπομονή οι πασχαλιές στον κήπο θυμίζουνε την σταύρωση.   Οι πέργολες σιγομιλούν για την ημέρα που ανθεί βρίσκει ν’ αφουγκραστεί το τέλος να ζυγώνει;   Κι η ποτίστρα στέκει τον ρόλο επιτελεί μια σπίθα αψηφά τον μανιασμένο άνεμο.   Η νεαρά που θα μαζέψει φερτής ύλης στάχια στο χτες που ρήμαξε ζωντανά μ’ ανθρώπους.   Για πέπλα νυφικά μαχαίρια λασπωμένα από αγάπη παγερή νεκρή που επιπλέει.   Κι η ομήγυρη εκεί των παθών της έργο σύμπνοια πέρασε χλωμή στο πέρα στενό εχάθη.  

  Πώς να τα κατάφερε αν και λογικό το ζώο άνθρωπος θα λέγεται γεννά και τα χυδαία;   Ίδιο σπόρο φύτεψε για έναν θεό, μια πίστη σε πόσες Βίβλους χώρισε Κοράνι, Γραφή, αγγέλους;   Λες και μύθοι αλλοτινοί σε ίδια φύση, ανάγκη φράγμα - τείχος του πλησίον παρά τις διδαχές.   Τώρα ρασοφόροι νουθετούν χωρίζουν, ενώνουν κόσμο σε έναν ουρανό με σύνορα μερίδια γης και κλήρους.   Έτσι το εγώ ονόμασε δίκαιο και θρησκεία τα όπλα ως μέγα σύμβολο νέα κράτη, τρομοκρατία.   Ανοίγουμε πάλι το βιβλίο τί άραγε έχουμε χώρια ένα ον με χίλια ονόματα δέντρα αιτίας και νεκροί.

  Τα φώτα ανοίγουν έτοιμη στη σκηνή, να βγει φιγούρα θηλυκή φερόμενη οπτασία.   Μια Ιουλιέτα ποθητή και μια Ελένη θεία στην ηδονή παραδομένη στα οφθαλμόλουτρα χαμένη.   Η μάνα με την κιμωλία το παιδί της να φυλάξει κάθε κακού προμήνυμα τα στήθη της να χάσει.   Μια Μήδεια μέσα ξυπνά από όλους προδομένη ψυχική διαταραχή φέρνει να αφαιρεί ζωές.   Η Γέρμα που την πνίγει ο πόθος του μωρού γιατί έτσι θελήσαν παράσημα να παίρνει.   Τί ζητά η ψυχούλα της κανένας δεν φαντάζει μάσκα θεατρική ταιριάζει πριν η αυλαία πέσει.   Και σαν κουρτίνες κλείσουν και το φεγγάρι ανάψει στο θέατρο του παραλόγου με ύπνο κάλπικο γελά.

Δύο λαγουδάκια μασούσαν λουλουδάκια κι εγώ που τα κοιτάζω να νιώσω λησμονιά. Με νου στριφογυρίζω σε ολάνθιστους αγρούς εκεί που μια γαλήνη τρυπάνι του κορμιού. Μοιάζει ο κόσμος είναι πιο απτός από ποτέ κι όμως είν’ δραπέτης σε σκέψεις ρεμβασμού. Νιώθω σαν χάνω πρωτογενή μαγιά εκεί που οι πρωτόπλαστοι μετρούσαν θημωνιά. Μια μιλιά μεταλλική εισβολέας στα σπιτικά ένα ζευγάρι τόσο κοντά γράφει «μόνο» στα κινητά. Κι εγώ τα μάτια κλείνω και αγκαλιάζω πλάσματα σαν μία ανακούφιση το στρες που καταπίνει. Στη μηχανή του χρόνου τρέχω το μέλλον να διαβώ βλέπω της γης κατεστραμμένα όλα εκ μηδενός κυλούν.