Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Μια πνοή, όταν γεννήθηκες την ίδια καρφίτσωνες σε όλη σου την ζωή. Στα μακρινά ταξίδια που όλα τα θυμόσουν όταν ερωτεύτηκες κι σκίρτησε ένας χτύπος. Μια πνοή, πότε κοφτή πότε γρήγορη πότε αργή γεμάτη ψυχραιμία. Η ίδια πνοή στα τόσα χρόνια που άφησες το πάτημα στη γη. Ανάσα αρχοντική ευθυτενές το μάτι το φρύδι τοξωτό Μέχρι το τέλος. Η μια πνοή, στο γέρμα παρέμεινε ζωντανή όσο μπορούσε παρόν να δώσει Αντοχή Κοφτή ... Ορθάνοιχτη Αλαργινή τραγούδησε εν μία ριπή της κάθε νότας τις γραμμές. Βλέμμα απλανές στις μικρές ώρες το τίποτα κοιτά να πετάξει εκεί που αγαπά σε πολιτείες γνώριμες! Τώρα μαζί, με πέταλα μεριά την μεριά ανθηρά, αντικριστά σαν των αγγέλων τα φτερά. Έφτασες ξέπνοη στην πρώτη σου αγάπη Να βασιλέψετε ξανά!

Τους ανθρώπους που εγκυμονείς μέσα σου τους κουβαλείς λες την ψυχή σου τρώνε. Σαν αποβολή θα βγάλεις εμβρύου που δεν άντεξε κι αίμα έγινε πηχτό από τα σπλάχνα θα πλαντάξει. Θα πονέσεις για μέρες, θα έχεις κνησμό θα κοκκινίσεις... Εσένα, που μάνα σε φωνάζαν! Θα αναρρώσεις.

Αράχνης ιστός καλύπτει από πλευρά σε πλευρά γωνία τη γωνία ζεύγος, πριν το ξέσπασμα της πεθυμιάς. Ιστός αράχνης, περίτεχνα χτισμένος ξημερόβραδα, με πόνο καμωμένος. Στην οθόνη κοίτα ο θεατής δυο παλμούς να χάνονται πίσω απ' το ταγάρι. Κι ένας αργαλειός στον χρόνο, την μέρα να υφαίνει το βράδυ να γκρεμίζει. Το αραχνοΰφαντο δεν τέλειωσε γιατί δεν ήθελε ποτέ του έμειναν μετέωρα τα χέρια να κρατούν την ρόκα αδειανή και το μαλλί, στο χώμα. Όμως, ο ιστός συνετρίβη μ' ένα φύσημα απλό μικρού παιδιού την ανοησία.

Έπεσες σφόδρα εμπρός μου μυρμήγκιασε το ψέμα το αίμα κατέβηκε στα χέρια σε μια άρνηση, που καρτερούσες! Τί θα γινόταν Αν είμασταν μαζί, σαν Ένα οι πνοές μπερδεύαν τον αέρα εσύ και εγώ μ' αντίθετες ματιές; Ένας κύκνος ζητούσε να πετάξει αποσβολωμένος, εσύ, οδήγησες. Γοργόνα, στ' άγνωστο σου πλέγμα τα χείλη στο χαμόγελο κι ας μη γνώριζες πως πολιορκημένη ήταν. Σε άφησε με επίθετα αφήγηση να γράφεις αγκαλιάς ιδανικής. Το Αν, περιοδεύον θίασος πλημμύρισε τα πρέπει τα δήθεν, τα άρα, τα γιατί. Πλώρη κι άγκυρες σε φάρμακο placebo στα όνειρα, η Μία. Απλώνεις τα χέρια, κυματισμοί στην έκλειψη, άμαθη μορφή να πάρεις βόλτα. Κι Εκείνη να ρωτάς, νησί χαμένο κάθε φορά, με μία σπίθα σε σιγανή φωτιά ρητορικά, στιχάκια φιλοσοφικά να βγάζουν νόημα, να συνεχίσεις.

"Μύθοι, μύθοι, παραμύθι το κουκί και το ρεβίθι το ρεβίθι, γιγάντια κολοκύθα του νερού τ' αποκαΐδια". Σαν παραμύθι ν' ακουστεί στα αυτιά όλων να φτάσει η δυστυχία καμουφλαρισμένη θαυμαστικά... Στις πόσες γραμμές; Καθρέφτη καθρεφτάκι μου πες μου, σε παρακαλώ ποια ομορφότερη θωρείς αξίζω μια ντουζίνα αθέατη ν' αγαπηθώ, ν' αγαπήσω; Τα παραμύθια είναι παραμύθια τί τα θες, μικρά παιδιά καλούν μεγάλωσες πια , έγινες ίδια η μητριά, ο πρίγκιπας, ο νάνος. Το ασχημόπαπο ξορκίζεται να μην είχε γεννηθεί αλλάζει η κούκλα χρώματα, κλωστές ο Τζεπέτο ράβει άλλο μοντέλο. Το παραμύθι μαγειρεύεται από των Γκριμ τα σκεύη ωραίες υπάρξεις λίγωσαν της έριδας το μήλο. Η κοιμωμένη ξύπνησε ο ύπνος ήταν λυτρωτικός -νομίζει- Τώρα ποιος ξέρει αν κυνηγός βρεθεί με χάρτες νέους αγκαθωτά να λείπουν. Της Σταχτοπούτας τα παπούτσια στένεψαν πολύ μεγάλο νούμερο για να χορέψει Που; Στο δώμα τα βήματα πονούν έχουν γεμίσει φουσκάλες, κάλους. Όχι! Δεν θα μας πάρετε τα παραμύθια είν' τα μόνα που μ...

Βασιλικός υπάλληλος υποδοχής βεγγαλικό στην όψη ευγενικός ως άγγελος, μια οπτασία. Εσύ, μελάνι χρυσό αυτιά, μαλλιά και στήθος με στέγαστρο αγάπης στο φόντο των μπριγιάν. Την μεθυσμένη τύχη ήπιες ασήμι από αδράχτι ρουλέτα γύρισε καρδιά στου ρολογιού το τζάμι. Διαμάντια κουρασμένα, σήκωσαν φρύδια σκυφτά, να προχωρούν σμόκιν, χαμόγελα πλατιά μια έξοδος - ένας ακόμη γύρος. Λαμπάκια ρυθμίστηκαν σωστά στο βάθος μια πολιτεία κέρδισε κοκτέιλ υπέροχο στην γεύση, στην υφή λαρύγγι νευρικό ν' αναθαρρήσει.