Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

  Τα χρώματα της Ίριδας ένα πέπλο πρωινού έσμιξαν το πρώιμο το καλοκαίρι. Απόκομμα της μιας φιγούρας στα χρώματα του κόκκινου του κίτρινου και του γαλάζιου. Λέξεις σαν τα πλοία έτοιμες να σε διώξουν και δυο φτερά στο πάτωμα κινούνται στης αχτίδας το παιχνίδισμα παίζοντας κρυφτό με τον ίσκιο και τα ψίχουλα στη γη τους , αν τσιμπήσουν. Ψίχουλα, μικρά κομμάτια μιας γενναιόδωρης μερίδας φαγητού σε δόσεις που χαρίζουν χαρές σποραδικές. "Τάισε το σε μικρές μπουκιές να μπορέσει να τις πιάσει"! Ένας λαιμός που χώρεσε της Ίριδας τις αποχρώσεις ν' αστράφτουν σε κάθε του λεπτό όταν ο ήλιος του κάνει τα χατίρια. Τα χρώματα της Ίριδας!

  Με τον καφέ εμπρός μου μπήκα να κοινωνικοποιηθώ πρόβαλε κι πάλι, μουσούδα γνωστή ως το ταβάνι κορδωμένη. Αφέντες πλουμιστούς διόρισε έπος ηρωικό να γράψουν στου Καβάφη το όνομα ο Όρκος στο ίδιο το μπόι, υπογραφή Ποιητή . Χαρτιά , οι γνώσεις, τα τσουβάλια ένα μουσούδι ξανασυστήθηκε οι στίχοι σε δόξα υπηρεσίας δόθηκαν ενέχυρο, να χορηγεί. Στρατιωτάκι ξύλινο, στο ρέμα τα φώτα τα λευκά τυφλώνουν αράδες μύριες, αχνές κι ένα κλικ διαγραφής. Βλέποντας τα δέντρα, το δάσος χάνεις με τόσες καρδιές, ο κομπασμός γλυκιά η μουσούδα σου , στητή αδρά πουλά και αγοράζει. Μόνος στο γραφείο, γραπτός ο στόμφος το παρανάλωμα ολοκληρώθηκε μικρόφωνα σιγήσαν. Στον κόσμο έφτασες, με γραβάτα να μιλήσεις επίπλαστος, με προσδοκίες μεγάλες τη περσόνα να δεις, φιγούρα ψηλή για να σε αγαπήσεις!

Προτιμώ να βυθιστώ στης αγκαλιάς σου τα σκοτάδια. Στις στοές της, τις βαθιές που οι τοίχοι βάφονται με σκοτεινά λουλούδια. Λουλούδια που λάμπουν μοναχά στου φεγγαριού το φως. Προτιμώ να χαθώ σε σκοτάδια αληθινά κι όχι σε αυτά που τα λευκά έχουν φορέσει να μοιάζουν καθαρά. Η αγκαλιά σου η σφιχτή πλεύρισε το φτωχό σκαρί δέχτηκε μια βόλτα μαζί του για να πάει. Φτιάχτηκε σε ναυπηγείο μια νύχτα καταιγίδων όταν τα άστρα συνωμότησαν τρεις μοίρες, με τρία χρώματα να στείλουν. Το σκαρί έμεινε μισό ο γλύπτης του κοιμήθηκε για λίγες ώρες. Όταν ξύπνησε θαρρώ είχε πλέον ξημερώσει δεν πέρασε τη νύχτα από σίδερο, φωτιά. Προτιμώ να τυφλωθώ στα σκοτάδια των φιλιών σου γιατί αυτά είναι αντίκρυ γνωρίζω τί διαλέγω. Είναι σκοτάδια κι αυτά κανείς δεν το αρνείται μα όπως και στους τόσους ήλιους αγάλματα χρυσά θα λιώσουν.

Η σιωπή στο τραπέζι έπεσε δυο σώματα απέναντι και δυο καφέδες. Αγάπη δείχνει, ανοχή στο διαφορετικό , στο ανήμπορο στην υπομονή. Μάνα και κόρη μαζί ομφάλιος ο λώρος μιλούν τα σώματα των ματιών τους οι κραυγές. Παιδί με τον πατέρα στον στίβο της αποδοχής το βλέμμα με αιχμές και ασπίδα έτοιμη. Η σιωπή να είναι εκεί ένας τρόπος να μιλεί χωρίς των φθόγγων τα κοσμήματα. Στιχομυθίες νέες χαμένες στη μετάφραση στη γλώσσα των κορμιών υποταγή δηλώσαν.

  Των λογισμών χαλί παρέλαβα νωρίς νωρίς μέσα στη μέρα. Λεπτό και κόκκινο πολύ σε χρώματα φωτιάς οι κόμποι το παινεύουν. Απ' της Περσίας τα παιδιά σε πόδια ντελικάτα μαθημένο. Ετούτο το κομψό χαλί πήρα κι ‘γω μια τύχη καλύτερη σαν να προσφέρει. Μου είπαν είναι θεϊκό διαφέρει η σύστασή του κεντημένο πολιτισμό. Το χαλί των λογισμών προσπάθησα να πνίξω με χαρτιά, στοίβες τα μελάνια. Με ήχους που σε ξεγελούν σειρήνας γλυκό ψίθυρο με σκέψεις πειρατικές... σαν του ραδιοφώνου τους σταθμούς. Ώστε βουνό να σχηματίζουν ο ήλιος για να κρύβει του ύπνου του, τη δύση. Το χαλί των λογισμών απ' τις Περσίας την εξαίσια την τέχνη σε μουσικό το γύρισα, για να μπορώ σε κάθε ένα βήμα και μία νότα, να καλώ.

Είναι η ομορφιά μας σαν φρεσκοβαμμένος τοίχος Η μπογιά, ρευστή τόσο ευαίσθητη και απαλή με μια κίνηση... πόσο απλή; έτοιμη να ξεθωριάσει. Αφού το χρώμα δεν πρόλαβε ο αέρας να στεγνώσει. Ώστε ατόφια να μείνει να στεριώσει, στη νέα των πραγμάτων τάξη. Στου τοίχου ακόμη τον χιλιόχρονο καμβά κομμάτια δέρμα αποκολλώνται αλείφτηκε με την φτηνή μπογιά ενός πραματευτή, τα μάγια. Του πινέλου οι κόκκοι εξανεμίστηκαν τώρα μονάχα ορατοί στης σκόνης το χρυσάφι. Μολύβι μαύρο στον κύκλο των ματιών μιας αλλοτινής δόξας ξυλοπόδαρης.