Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ιαχές του χειμώνα αντηχούν σε πέταλα ροζ μια Κυριακή συννεφιάς Με λίγα μπουμπούκια.   Στολίδια σε κλαδιά γυμνά του εορτασμού το μένος κιτάπια στον γκρι ουρανό διαγράφουν λεπίδα σιέλ.   Τί άραγε φέρνει τώρα αυτός ο μέσος καιρός σαν τη ζωή κάθε ανθρώπου οχλοβοής την νίκη.   Στέκω πάλι να κοιτώ κλαδιών τη άγρια στάση σαν καταιγίδα πριν χαθεί σε αυλακιών χαρμόσυνη πλάση.

  Αγνή κόρη γεννήθηκε μέσα σε φάτνη χρυσή τα πλούτη δεν τα ζήτησε μονάχα λίγη αγάπη.   Οι μοίρες τις εδώσανε τρεις ευχές, μια κατάρα πλούτη, ομορφιά,   απανεμιά μα ζεστασιάς δεκάρα.   Έτσι όταν μεγάλωσε γύρεψε την αγάπη σε δύο χείλη ομορφονιού να βγει από την στάχτη.   Δεν βρήκε όμως διόλου αγάπη , ζεστασιά σε μέγαρα και λούσα μια μόνη παρηγοριά.   Σε δύο ψυχές κρεμάστηκε στα ίδια της τα σπλάχνα πιστεύοντας θα έβρισκε της θαλπωρής παλάτια.   Το βάρος της δεν βάσταξαν φύγανε , φτιάξαν ζήσεις σε άδειο σπίτι έμεινε μετρώντας τα γινάτια.   Πέταξε τώρα κι αυτή στη μάνα, να βρει το γάλα τότε που πρώτα γεύτηκε την μόνη ευτυχία.

  Γιατί κυλά στο αίμα μας του νότου η κατάρα μέσα από βρισιές βουτάμε στην ζωή.   Γιατί κυλά στο αίμα μας Ελλάδα , Ισπανία duende μαύρους ήχους να έχουμε τιμόνι.   Μαζί, με αίμα μελανό σε φεγγαριού Ανατολή χαρέμια και σαράι λευκόχρυσα μπουντρούμια.   Θάνατος κι δόξα, πλάι σε προσφυγιάς χορούς τσιγγάνικο τραγουδαστάρι κοιμητήρι εβραϊκό.   Γιατί κυλά στο αίμα μας αδάμαστη ψυχή, σπιρτόζα αγύρτες, ξεροκέφαλοι σε θάλασσα μαβιά. Γιατί η μοίρα θέλησε ο χώρος και ο χρόνος σε αρτηρία νοητή ίδιο να τρέχει αίμα. *Αναφορά στον λευκό πύργο της Θεσσαλονίκης και τον χρυσό πύργο της Σεβίλλης, που χρησιμοποιήθηκαν και τα δυο στο παρελθόν σαν φυλακές (μπουντρούμια) . Σήμερα είναι μουσειακοί χώροι.    

Εισαγωγή:   Στα βαθύ του ορίζοντα και στου πορτοκάλι το ψέγος βλέπω ένα άστρο να κρατάς Πυθίας τον χρησμό και να μου τραγουδάς ανατολής τον ύπνο.   Όταν τα μάτια κλείνω μπορέσω ν' αφεθώ σ' ένα καράβι γαλάζιο έρχομαι να ξαπλώσω.   Κύμα τα μαλλιά σου δελφίνια τα φιλιά σου μου ψιθυρίζουνε αργά σωσιβίου λυτρωμό.   κι αν τώρα σκέφτομαι λιμνάζοντα νερά ξεθωριασμένα λόγια μια στέρφα αμμουδιά.   Στον φόβο κάνω χώρο στο ρέμα που κυλά κι ας με παρασύρουν Οδύσσειας στενά.   Ξέρω μόνο πως έζησα μιας εποχής νησίδα κι ας είναι όλα εφήμερα του έρωτα βαρίδια.