Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

' Ασε τα αστέρια να τρεμοπαίξουν κι ας είναι ίδια με τις στιγμές δίνοντας λάμψη φτωχική -εναλλαγή με σκότος- Δεν ήρθε πια το τέλος. Σαν το φανάρι της γραμμής για εκκίνηση ή στάση ανάμεσα σε λαμπυρίσματα αχνά και σκέψεις βυθισμένες σαν φαναράκι θα σωθεί το ολόχρυσο φεγγάρι.

  Εικόνες, στιγμές, βομβαρδισμός στην δήθεν φτωχή καρδιά σου ρίχνεις ρολά σε ό,τι αλυχτάς απόνερα λυγμών οι προσδοκίες.   Εικόνες, εικόνες , πουθενά δεν παύουν δηλώνουν ευτυχία και την κράζουν κι εσύ που θάβεις βαθιά στιγμές σαν προσευχή, να τις φυλάξεις.   Χωρίς να ξέρεις το γιατί μαύρες πλερέζες σε λάθος νούμερο κατ’ εικόνα τον κόσμο ορμηνεύεις αγνοώντας τις βαθιές του νύχτες.   Εκεί που σε μαξιλάρια αδειανά δίχως μιας αγκαλιάς αντλία αλίμονο ο πόνος αν ειπωθεί η θλίψη να μουδιάζει έτσι; Θα πάψει κι το καλοκαίρι τούτο θα γύρει ο καθένας στον χειμώνα του τόσα καρέ , τόσες μορφές ανάμνηση βραχεία, σε μια ιστορία.   Θα ‘χω ξεθάψει κι εγώ στιγμές κι πλερέζες θα φορέσω λευκές όμως θα μιλώ ψιθυριστά τις νύχτες πίσω από αμπάρια έναστρα.

  Στα μαλλιά σου τα κυματιστά που κλείνουν τόσα πάθη ξέσπασε ξάφνου ανεμοδούρα φουρτούνιασαν την πλάση. Κι έτσι πως ήταν το κύμα ελαφρύ σαν θάλασσας γυαλάδα στις μπούκλες ένας φάρος ορμήνευε το τέλος. Το κύμα έγινε φουρτούνα στα καστανά μαλλιά σου πελώρια έσβησε ακτή τη καστρινή τη λάσπη. Την κλείδωσα τότε στα βαθιά μη γίνει ένα με την σκόνη σε πάρει σαν όλα τα λιμάνια που υπόσχονται στεριές. Πότισα το φυλαχτό αλμύρα κι λίγη άμμο για να σταθεί τα 'κλεισα μέσα , σαν σε μπουκάλι μήνυμα , της πρώτης μνήμης. Κρύψε στη χούφτα την στιγμή που είμαστε αγκαλιασμένοι να τη φοράς σαν μενταγιόν όταν τα χρόνια θα περνούν και θα 'μαστε αλλαγμένοι.