Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Πώς σε κουκίδας τόπο κάτι διαχρονικό γεννιέται σε έναν τόπο που σήμερα μυαλό δεν σου πηγαίνει.   Ήταν η σπίθα της Ολυμπίας λαμπάδιασε την οικουμένη κληρονομιάς στο τώρα μέτρημα κάθε τετραετία ανατέλλει.   Έπειτα από τα αρχαία άθλα κύλησε τόσο νερό στο αυλάκι γέννες και θάνατοι κρατών σε ποταμόπλοια αιώνων.   Κι ο λαμπαδηδρόμος έτρεχε με τη δάδα της Ολυμπίας σε τόπους, χρόνους, λείψανα μήνυμα κάποιο να μεταφέρει.   Σήμερα σε τελετή με χρώματα μουσικές, πρωτόγονες, λαών σαν ένα φάσμα ουράνιο όλα στην ένωση της δάδας.   Σημαίες να κυματίζουν στα νερά σε μια γιορτή, αθλητισμού γαϊτάνι κάτω από δάδα - παγκόσμια αγκαλιά για λίγο, με χέρια αδελφωμένα.   Γυρνώντας πίσω στους αιώνες αυτό που κάναν οι Ολυμπιακοί ήταν τόσοι ετερόκλητοι λαοί να βρουν ένα κοινό σημείο.

  Από A νθούσα Κορτσίνογλου anthousa.kortsinoglou@hotmail.com Ανθούσα Κορτσίνογλου: Αγαπητή κα Τσάκλη, θυμάστε τη στιγμή, κατά την οποία ωρίμασε η σκέψη σας και είπατε “είμαι εδώ για την Ποίηση”; Βασιλεία Τσάκλη:  Δεν υπήρχε κάποια συγκεκριμένη στιγμή προσωπική, αλλά η αγάπη για την Ποίηση, μπορώ να πω με τα χρόνια μεγάλωνε. Διότι, αρχικά, ξεκίνησα να γράφω στίχους για τραγούδια με κουπλέ και ρεφρέν, στα 15 μου χρόνια. Το μόνο που μπορώ να βεβαιώσω με σιγουριά  είναι ότι από την τρίτη λυκείου και από τα κείμενα κατεύθυνσης, που εξεταζόμασταν για τις πανελλήνιες, και μετά, άρχισε να μου αρέσει παραπάνω ο ποιητικός λόγος, σε σχέση με τα προηγούμενα μαθητικά χρόνια.   Ανθούσα Κορτσίνογλου: Μιλήστε μας για το συγγραφικό σας έργο. Ποια η θεματολογία του; Βασιλεία Τσάκλη:  Η θεματολογία των ποιημάτων μου, κυμαίνεται από ερωτικά, κοινωνικά, φιλοσοφικά θέματα, αλλά και μνήμες με ιστορική και κοινωνική απόχρωση. Θα έλεγα ότι η γραφή έχει ένα ρομαντικό, νοστα...

Solomos Webradio _ Συνέντευξη Βασιλεία Τσάκλη

Από τη γη ξεριζωμένα τα ωμέγα της ζωής σπόροι μιας βίαιης βροχής ξυπνούν απ' τα πιθάρια.   Σηκώνεται ήλιος που σκιάζει καμένα λιόδεντρα, ακτές σε ένα ακόμη καλοκαίρι κρανίου τόπος ελλοχεύει.   Χέρι ανθρώπινο κρατεί το τσεκούρι, την πυρά σαν σε Ηφαίστου εργαστήρι φτιάχνει την νέα αρμαθιά.   Η φύση έρμαιο "ευφυΐας" συνεχίζει δρόμο μοναχικό τις θεϊκές βουλές να εκπληρώσει σε αβλεψίας οδυρμούς.   Ανεμοδαρμένη και η ελπίδα ο χρόνος θα δείξει, θα φανεί αν τα ξεριζωμένα νιώσουν ένας Φοίνικας δώσει ζωή.   Όμως εγώ την σήμερον ημέρα βλέπω γύρω κεφάλια σκυφτά ένας στο δρόμο καλημερίζει σε χωριουδάκι απλοϊκό.   Λες όλα από κάπου ξεκινούν από την γη , τον σπόρο, την αφή μα σαν με τσιμεντένια βήματα πέρα απ' το δέντρο πώς να δω;   Έτσι γυρνώντας στο ωμέγα αγώνα δρόμου στα άλφα , κινώ κάθε σταθμός, γλυκόπικρη πνοή μέσα στου σύμπαντος την τρύπα.

Αρκεί μια στιγμή χαράς σκυμμένος μπρος στο έργο σε έκανε τόσο ευτυχή την ώρα που πονούσες.   Έβρισκες την γαλήνη με ένα μυαλό μανιακό με έμμονες ιδέες να στροβιλίζουν το μυαλό.   Όμως όταν πινέλο έπιανες μες στου καμβά το χρώμα όλα κυλούσαν ήρεμα σαν γάργαρο νεράκι.   Σαν ασπίδα σου, στις κρίσεις το κίτρινο, το φως με τα λουλούδια ασταμάτητα ζωγράφιζες μην βρούνε σκέψεις δρόμο.   Η θλίψη ήτανε εκεί στη γωνιά παραφυλούσε όσοι γιατροί και πρόθυμοι μόνο άνεμος, κλέφτης-φυγάς.   Αρκεί όμως που ‘νιωσες το πάθος να σε γιάνει της φαντασίας, της μορφής μιας καλοσύνης χρωματιστής.   Έφυγες στο βάσανό σου στα ηλιοτρόπια τώρα ζεις σ’ έναστρες νύχτες φτερουγίζεις για την παντοτινή, δική σου αυγή.