Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Μου λες πως όλοι Θα φύγουμε μια μέρα Από την ζωή.   Μου λες "τι και αν ζούμε" ; Μια αυγή σαν ξημερώσει Θα έχουμε μείνει Για πάντα μες στο χώμα.   Αν όμως ζήσεις Με καλοσύνη στην ψυχή Αν βοηθήσεις Τον πλησίον μια στιγμή Θα σου αξίζει άραγε ο θάνατος Να φύγεις πλήρης;   Αν διοχετεύσεις ώρες στην κακία Αν κάθε σου μέρα είναι αμαρτία Κρίνεις - διακρίνεις Την άνιση σου μοίρα.   Θα σου αξίζει τότε Ν' αποχωρήσεις Δίχως μια λέξη πιο γλυκά Τα χείλη να σου καίει;   Μου λες πως όλοι Θα φύγουμε μια μέρα Σου λέω πριν πετάξεις Ζήσε την τελευταία.    

Σαν αστέρι της Βηθλεέμ Και σε νύχτα φωτεινή Μια αγάπη σε σπηλιά Πρόκειται να γεννηθεί.   Θα έρθουν μάγοι από παντού Δώρα να της μοιράσουν Θα έρθουν ζώα που φορούν Της στοργής το ένδυμα.   Μια αγάπη άδολη ,αγνή Που όνειρο μοιάζει να ναι Μια αγάπη σπάνια, κρυφή Στα θαύματα της ύλης.   Θα ‘ρθει αρνάκι να βυζάξει Σε στάβλου ζεστασιά του βοσκού η ευλογία Θα έρθει με λαβωματιά.   Έτσι θέλω τη ζωή μας Σαν αστέρι της Βηθλεέμ Οδηγός, σβηστή η νύχτα Ένα φέγγος στον μπαχτσέ.