Διάλογος "Τι να κανουμε για να γλυκαθει η καρδια σου;" Να μη νιωθει ταραγμενη η ψυχη σου; Με ρωτουν εμμονικες ιδεες.. " τιποτα" τις απαντω , μοναχα να φυγετε. Να μη ξαναβρεθείτε εμπρός μου. Τη στιγμη αυτη το αιμα βραζει, η καρδια τρεμει και το μυαλο δε ξερει που να παει. Σαν τρελα τα βηματα τρεχουν αλαφιασμενα διχως να χουν διαδρομη . Μοναχα να βρουν μια γωνια που θα τους ηρεμησει... Το βλεμμα εχει μια λαμψη ασχημη στις κορες του, δε ξερει τι να πρωτοδει. Ψαχνει μα δεν βρισκει αυτο που επιζητει... Τετοιες ωρες ο χρονος της ζωης μου εχει σταματησει... Μονη ψυχη στη μεση του πελαγους δε βρησκει χαρα σε αθωα σκιρτηματα κι αγαθα... Το κενο γεμιζει με σκεψεις και εμμονες που φτιαχνουν τα υλικα... Αποπροσανατολιζομαι τελειως... Η "μεγαλη ιδεα " με εχει καταπλακωσει... τεσσερα χρονια πολεμω κι δε νικω... χαπια ,ψυχοθεραπειες, χαπια και ηρεμιστικα. Μα αυτο εκει...Εμμενει στη δυναμη του... Ποτε θα τελιωσει αυτο το βασανο; Ισως οταν μπει κατι αλλο στη ζωη μου κι θα ...
Αναρτήσεις
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ η ποίηση δεν είναι δρόμος να βγάλει κάποιον νικητή ούτε ζυγαριά που θα μετρήσει ποιος μεγαλύτερο μερίδιο κρατεί. Γράφουμε ποίηση για μας Για να ευφράνουμε καρδιές Να κλείσουμε πληγή αιμορραγούσα Να ρθούνε πιο κοντά ψυχές. Όσοι τη φήμη κάναν οδηγό Σε αυτή βάσισαν μια καριέρα Έκρυψαν αληθινά την λάμψη Στη μούσα δεν πέρασαν τη βέρα. Πέρασαν ποιητές στον χρόνο Η γραφή τους δε χάραξε ζωές Έδωσαν τα σπλάχνα να κρατήσουν Μια στάλα έξω από σκιές. Βρήκαν εμπόδια πολλά Στης αναγνώρισης το διάβα Την μάχη χάσαν τον πόλεμο όχι Δε νιώσαν τη ποίηση σαν τραύμα. Ο στίχος έμεινε ορφανός Αφού του κόσμου έχασε αγάπη Ήρθε η μελωδία να υιοθετήσει Να δώσει στις λέξεις νερό μ' αλάτι. Η μουσική σαν άγγελος θεόσταλτος Χαμένους ποιητές μπορεί και ανασταίνει Δίνει εκτίμηση σε όσους δε κατάφεραν Εν ζωή το στίγμα τους να μένει. Έπειτα από δρόμο μακρύ Πολλοί γεύτηκαν βιασύνη Αυτό που ταιριάζει σε κάθε ποιητή Είναι η ίδια η ταπεινοφροσύνη.
Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ
Η σύγκριση μέσα μας κατοικεί από τη μέρα γέννησή μας στο σχολείο , στη ζωή , στη κοινωνία Σκληρός ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε ανθρώπους στη δουλειά, στην οικογένεια, στο κουπί Ένα στρες και ένα άγχος τη καρδιά μας κυριεύει η σύγκριση είναι εκεί το μυαλό κολλάει πάλι Θα θέλαμε έστω κι για λίγο να βρίσκαμε τη ξεγνοιασιά των παιδικών μας χρόνων Εκεί που τρέχαμε στο χορτάρι του χωριού με τον παππού και την γιαγιά να μας κυνηγούν για ησυχία Όμως καθώς μεγαλώνουμε οι υποχρεώσεις ταξιδεύουν Μαζί μας Να είσαι καλός μαθητής, να περάσεις στο πανεπιστήμιο να παντρεύεις να κάνεις παιδιά Για μια ρουτίνα κοινωνίας ζούμε τελικά; για τη κοινωνική νόρμα που ανελεύθερους κρατά; Η κριτική του άλλου θα ζει μα της μοίρας το χαρτί δε γράφει το ίδιο τραγούδι Τί κάνουν οι άλλοι κι όχι εσύ τί έχουν οι άλλοι κι όχι εσύ Πάντα με αυτό ο άνθρωπος ζει μέτρο σύγκρισης ο «άλλος»; Δε θέλει να χαράξει το δικό του μονοπάτι που ...
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΔΕΝΤΡΙ Η Καρδιά δεν ξεχωρίζει χρώμα Ούτε ο έρωτας τάξη, θέση και φυλή Στην ιστορία ο άνθρωπος αγαπάει Δίχως να σκέφτεται τι θα συμβεί. Το μπουμπούκι της καρδιάς ανθίζει Εκεί που δεν υπάρχει γιατρειά Δυο κορμιά σε ένα σώμα Η ένωση αυτή δίνει φτερά. Πέρασαν χρόνια , ο έρωτας ήρθε Έπεσαν τα πλούτη σκλάβα να φιλήσουν Κι έτσι ο πρίγκιπας τη φωτιά ένιωσε Χωριατοπούλα ζήτησε μαζί να ζήσουν. Πόλεμοι γίναν για να χωρίσουν Τον τροβαδούρο από τη δεσποσύνη Μα κανείς δεν κατάφερε ως τώρα Να κόψει το άνθος-καλοσύνη. Το λουλούδι έφερε τη νέα χώρα Εχθροί και φίλοι μεγάλωσαν μαζί Ποιος φταίει κανείς δε ρώτησε Πολύχρωμο ποτίζεται δεντρί. Κι όπως ο Γκάντι είπε σοφά Η αλήθεια κι η αγάπη θριαμβεύουν Τύραννοι και κατακτητές θα νικούν Στο τέλος όμως πάντα θα πέφτουν.