Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Για την αγάπη ποιος να μιλήσει στο ρήμα αγαπώ βρίσκεις παρηγοριά για τη συγγνώμη ποιος θ’ απαντήσει λέξεις δε βρίσκουν ουσία καμιά. Τι ωφελεί το σ ‘αγαπώ από δυο χείλη κατακόκκινα αν στο ρήμα λείπει το ουσιαστικό στο ουσιαστικό το ρήμα;   Άρχοντας ο Επιμηθέας μας κυβερνά προτού πούμε τη συγγνώμη πάλι το ίδιο λάθος σε ρέουσα πληγή βαμβάκι αψηφά. Αγάπη σπάνια δυσεύρετη στων ονείρων τα στενά κινείται απειλητικά στο ζεύγος που τώρα αρχίζει ν' αντιδρά. Με ένα συγγνώμη, σ ‘αγαπώ δεν κανείς θαύματα αγώνας είναι η γλώσσα στο ποτάμι να πνίγει η πράξη ν' ανατείλει Τα χαράματα!  

Τη ποίηση που αγαπώ Θα την αγγίξω Όπως θέλω εγώ Με τον δικό μου τρόπο.   Σε τραγούδια αγαπημένα Ποιητές θα συναντήσω Θα τους τιμήσω Με αλλοτινή πνοή.   Το μελάνι θα πέσει στο χαρτί Κι για μένα θα γράφω τους ανθρώπους που θαρρώ Στην ποίηση βλέμμα ρίχνουν.   Θα φτιάξω δικό μου κόσμο Και μονοπάτια θα διαβώ Δίχως κανόνες θα πορευτώ Σε δρόμους που χώρια μας καλούν.   Κάποιοι ίσως να πουν Λάθος η σφάλμα τη γραφή μου Η ποίηση είναι ιδέα, οδηγεί Είναι σκίρτημα , αιωνίως ζει.   Και αν με ρωτήσει κανείς Που πραγματικά ανήκω Είναι στο όλον της ποίησης Αυτής που δίδαξε ο καιρός.   Τη ποίηση που με διάλεξε Όπως μπορώ θα τη κοιτάξω Δε θα ντραπώ να αισθανθώ Ό, τι χαρίζει να το αδράξω.  

  ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ   Νανούρισμα γλυκό ο χτύπος της καρδιάς σου Νανούρισμα τρελό ο παλμός του έρωτα σου Σαν μωρό κουρνιάζω στη ζέστη φωλιά σου. Κι μπλέκονται τα όνειρα σε στεφάνι από ασήμι.   Νανούρισμα γλυκό Με πετιμέζι η μυρωδιά σου Το λακκάκι στο χαμόγελο Η αρχοντιά σου Σαν παιδί φεγγαρόσταλτο Τα αστέρια καθρεφτίζονται Μες στη ματιά σου.   Νανούρισμα απαλό το άγγιγμα σου Από βελούδο και μετάξι, του σώματος αφή. Σαν το νεογνό ξαναγεννιέμαι κοντά σου Πήρε ό, τι ήθελες από μένα πιο πολύ.