Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Μεσαίωνας ο έρωτας Ο τόσο ευλογημένος Σαν μπει μες στη καρδιά για κάποιους εξορισμένος.   Γιατί ένα συναίσθημα Από την φύση καμωμένο Σαν αμαρτία λέγεται Στοιχειό δαιμονισμένο;   Και μία πράξη ένωσης Δύο ψυχών με πάθος Σαν λάθος να ορίζεται Στερώντας την ημέρα;   Μακάρι να υπακούαμε Στο χώμα και στη γη Και ελεύθερη από δέσμες Να θέριευε η ζωή.   Στόματα όμως και φωνές Νομάδες περιορίζουν Διώκοντας την μία αλήθεια Το δρόμο τους σφραγίζουν. Γυρίζοντας αιώνες πριν Σε μεσαιωνικές αράδες Ο έρως ήταν διάβολος Και η ένωση χαράδρες.  

Κοντά σε ένα λιμάνι πόλης ιστορικής γεννήθηκε μια κόρη στιχάκια για να πλέξει.   Από μικρή σε αγκαλιές ήθελε να μένει σαν άνοιγαν τα χέρια σε δαύτα να πηγαίνει.   Ήθελε να έχει γύρω της φωλιά από ανθρώπους μια ζέση πάντα εκεί να μην ανησυχεί.   Μια μέρα της εφέρανε μια μπάλα χνουδωτή με δυο αυτάκια ζωηρά να κλέβουνε καρδιές.   Τότε την θρόνιασε ψηλά και φτερά της έβαλε ανάμνηση σαν σπόρος την ψυχή της μέλωσε. Και άγγελο επί της γης στα ζόρια που βαστά μια μουσούδα σκέφτηκε να τη φιλά γλυκά .

Κάτω από τα φρύδια σου Τα μελαχρινά Φωλιάζουν χελιδόνια γεννιούνται πουλιά.   Κάτω από τα βλέφαρά σου Τα πυκνά Μια θλίψη σχηματίζουν Τα μάτια καστανά.   Κάτω από τα χείλη σου Τα σμιλευτά Ένα ερώτημα στέκει Σαν μαχαιριά.   Ψάχνουν στήριγμα Τα μέλη σιωπηλά Στην άβυσσο που πλέκει Τραύματα ανοιχτά.   Κάτω από σένα Καραβάνια ψάχνουν προορισμό Πλοιάρια γεμίζουν τα μπαχάρια Να νοστιμίσουν τον γιαλό. Και τα πουλιά στολίζουν Φωλιές τα ζυγωματικά να δούνε τα γεννήματα τον ήλιο πιο ψηλά.