Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Υπάρχει άραγε σωτηρία Στις ρομαντικές ψυχές Σε έναν κόσμο επίπεδο Αθεράπευτα μουντό;   Υπάρχει άραγε μαγεία Στην άναρχη την λογική; Σε αιθεροβάμονα ουρανό Σε όποιον ζητήσει χαραυγή;   Στο σήμερα που αριθμεί Ζωές χαμένες στις βροχές Βιβλίο όνειρο φαντάζει όαση, σαν μια φυγή.   Που είναι η αγάπη σε όλα αυτά Στα ρομάντζα του συγγραφέα; Ή μήπως την τέχνη οδηγεί Ανέφικτο να καταγραφεί;   Είμαι και εγώ σε μία δύνη Πιο όπλο να κρατήσω εν ζωή Πώς τα μάτια ν ’αντικρίσω Της τρικυμίας πίσω στην ακτή.   Στην ουτοπία καταφεύγω σελίδας άκαρπη προσμονή και στου μυαλού τις φαντασίες σαν πλαγιάσει το κορμί.   Οι σκέψεις αδύνατο να πτοηθούν Καλπάζουν πιο βαθιά Μια επιστροφή στο χθες τα βλέφαρα βαριά.   Ίσως όμως να κρατήσω Έστω μια χούφτα γιατρειά Για όσα είναι να ‘ ρθουν Σαν κουπαστή στην ερημιά.  

Μα γιατί μια πράξη Από την φύση σπαρμένη Βιάζεται στης κοινωνίας Τις χυδαίες φωνές;   Γιατί το κορίτσι Το τρυφερά φοβισμένο Να έχει τόσες ιδέες Σε ανήκουστα λόγια;   Στο παρελθόν η γυνή Σαν όργανο ηδονής Στις ορμές του άνδρα Πιστά να υπακούει.   Τώρα η κοπέλα Σε κοινωνία ελεύθερη Φυλακισμένη νιώθει Στα μάτια των αντρών.   Παρέα που την θέλει Όλα να τα ‘χει ζήσει Πριν καν ανθίσει Μέσα της η φλόγα.   Θεωρίες, το πρώτο βράδυ Για φοβέρας κραυγή Κόκκινη βάφεται νύχτα Από πόνο και απειλή.   Χλευασμός μετά ακολουθεί Νούμερα, τα σύνορα βάζουν Μιας ηλικίας τελεσίδικης Που πρέπει να νικηθεί!   Τρόμος στα μαγουλά επικρατεί Μιας ψυχής ανέγγιχτης Οι τόσες φαντασιώσεις Ρημάξαν την ψυχή.   Στων πόθων την καταπακτή Θέλει να δραπετεύσει με τόλμη ν' αφεθεί Με τρυφεράδα να μιλήσει.   Γιατί στην κοινωνία Την τόσο αυστηρή Ασπίδα δεν βάζεις στην αρχή Δικούς σου να φτιάξεις νόμους;        

Ελλάδα με τους δώδεκα θεούς Και με τον έναν Κρόνο Κάθε μέρα ένα παιδί; Ποτέ δεν θα χορτάσεις!   Τόπος ευλογημένος... Να χαρείς! Κατέβα απ’ το καλάμι.   Άκου την Ιστορία Τι έχει να σου πει Του χρόνου την καμπούρα Τι θα σου διηγηθεί.   Πότε καιρό μη χάσεις Να θάψεις τα μυαλά Μόνη, φυτίλι βάζεις Ανάβοντας πυρά.   Έχεις τον κόσμο δίπλα Θυσία με το αίμα Αδέρφια σφάζονται ξανά Στη πίτα της ποδιάς σου.   Μα όταν φτάνουν εκλογές Ξεχνάς τι έχεις πράξει Γιωργάκης ή Κωστάκης Όλων παιδιά, αντρίκια!   Τι κι αν ιδέες γέννησες Και έχτισες ναούς  όλοι να σε θαυμάζουν Για το «φιλότιμο» σου!   Την Ιστορία θα σιωπάς Εν ψυχρώ θα εκτελείς Τα κόκαλα που τρίζουν Στην κάθε νέα πράξη.   Έτσι το χέρι μην κουνάς Μη μας διδάσκεις λάθη Με τους δημαγωγούς Που στην αυλή κατέχεις.   Κρίμα , που δεν σου άξιζε Αυτός ο δόλιος τόπος Ούτε και ο λαός αυτός που με ελπίδες τρέφεις.    

Θα μπορούσε να είσαι απ' αυτούς Τους γλυκύτατους θνητούς Που ήρθε απ' τα ουράνια Με δυο φτερά στην πλάτη .   Θα μπορούσε να είσαι βασιλιάς Με μια αυλή ευνοουμένους Δολοπλόκος στα βουνά Να σφάζεις με το βλέμμα.   Ένας ιππότης αγαθός γυμνός στο παρελθόν Να έχτιζες το Κάμελοτ Σε γη χορταριασμένη.   Μα είσαι άνθρωπος φτυστός Με σάρκα και ελάττωμα Από κόσμο τόσο αληθινό Δίχως τα ροζ σύννεφα.   Ένας ήρωας ξίφος χωρίς Με μόνο δώρο την καρδιά Ζητάς κι εσύ κρησφύγετο  Να νιώσεις ζεστασιά.   Βρέθηκαν μαζί ψυχές Μες στις φωνές τις τόσες Το σήμερα να κουμπωθεί Σε λάθος συνιστώσες.