Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΜΑΤΑΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ Πόσο μάταιος Μοιάζει ο έρωτας Στιχάκια, αφιερώσεις Στο άλλο σου μισό. Μηνύματα παντοτινά Ποιήματα ζωντανά Σαν το αύριο Αιώνιο να χει γίνει. Σαν από φλόγα που καίει Σε συναντά Και γράμματα στα χέρια κρατά Αυτό το παιδάκι. Το μέλλον στο στήθος φορά Με νόημα χαμογελά Σε λόγια και υποσχέσεις. Αχ και να 'ξερες   η φλόγα αν κρατήσει Αχ και να 'ξερες Ο χτύπος αν σταματήσει. Η ματαιότητα ζωτική φωνάζει Τη παρουσία της δε αλλάζει Με μια ζωή σημαδεμένη Δε πήγε τελικά χαμένη.

Τούνελ Ένα τούνελ η ζωή Βυθισμένη σε σκοτάδι βαθύ Με ένα αχνό φως να φέγγει. Είναι το φαναράκι Που κρατούν οι ποιητές Σε πείσμα όλων. Είναι το νέο ζευγάρι Ερωτευμένων περιστεριών Δίνει φιλιά και αγκαλιές Σαν αντίδοτο στους άθλιους. Μια ψυχή βασανισμένη Ζητά μια στεριά Να ξεκουράσει το κορμί της. Στα χρόνια της νιότης Παλεύει με δαίμονες Σε βράχους την πετά Το άγριο κύμα. Βρίσκει καταφύγιο Κι υποσχέσεις να σωθεί Σε φύλακα άγγελο Με τόξο και φαρέτρα. Σε μια κοινωνία Σκληρή και δύσκολη Να αντέξει η καρδιά της. Το τούνελ βαθύ κι σκοτεινό Ένα φως να λάμπει επιμένει Είναι η ελπίδα μιας λύτρωσης Που τελευταία πεθαίνει.

Χέρια - Φτερά Άνοιξε τα χέρια σου Κάντα δύο φτερά Έτσι που θα μας προστατεύουν Από κάθε λέξη Κάθε κίνηση τρίτης μαχαιριάς. Σε βρήκα με βροχή Στων ματιών σου τις γραμμές Κοίταξε με μια στιγμή Γίνε ο φύλακας Στα λόγια των πολλών Σε συνάφεια γλωσσών Και πίστεψε μονάχα σε μένα. Μη σε τρομάζουν οι άλλοι Τι θα πουν Στο συνονθύλευμα του κόσμου Έλα κι κάνε δύο φτερά Τα δύο σου χέρια Φύλακας άγγελος Να ρθει και να μας πάρει. Σαν τον Οδυσσέα Σε κατάρτι να πιαστείς Στα λόγια, στο τραγούδι Οι σειρήνες σε μαγέψουν. Το τραγούδι τους να απαρνηθείς την Ιθάκη σου να βρεις Μέσα στα μάτια μου. Μη σε ταράζουν απειλές Σκυλιά θα γαβγίζουν παντού Μα ποτέ δε θα δαγκώσουν. Κοίτα τη βροχή στα μάτια σου Κάνε τη χώμα και νερό Χτίσε με δύναμη αυτό που σε κάνει Ευτυχισμένο. Κάνε τα χέρια σου φτερά μέσα τους να με κλείσουν Θωράκισε κάθε στιγμή Σαν φυλαχτό.

Ο ΚΟΜΠΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ Ο κόμπος της καρδιάς Να ξελυνόταν Οι σκέψεις να πετούσαν πουλιά Στο γαϊτανάκι του μυαλού. Κόμπος τα γιατί Μα φωνή πουθενά Το μέλλον άμοιρο κρατεί Μια χούφτα από χαλάζι. Τη μέρα δυο κορμιά Εμπόδια βρήκαν σφιχτά Να τα τραντάζουν. Σε μια αρχή Που δεν μπορεί Να είναι δίχως αύριο Κοιτάζουν το σκοτάδι Δίπλα ένα φως αχνό Η μέρα πλέον θα χαράζει; Η νύχτα πλέγμα στήνει ψηλό. Γκρεμίζουν οι ζωές τα τείχη Που ορθώνονται σε δυο ψυχές; Ο χρόνος θα γεμίζει Το νου μας λαβυρίνθους; Τώρα το εγώ και το εσύ Μαζί ο ένας για τον άλλον Τα θέλω στη γωνιά φορούν Ανάγκη για το μεγάλο πέρασμα.