Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Βομβαρδισμοί τριγύρω Ακρωτηριασμένα μέλη Πόνος - θάνατος παρών Σε συμφωνία ορχήστρας.   Πότε ο άνθρωπος μπόρεσε Να ζήσει αρμονικά; Δίχως στο αίμα να κυλά Ποτάμι ο φασισμός;   Η τέχνη απαθανατίζει Διδάσκει , δείχνει, προκαλεί Από τα ψέματα που ακούει Λέει την πλευρά αληθινή:   Η Τέχνη νεκρούς δεν ανασταίνει Σαν μάθημα θα στέκει ιστορικό Σε κάθε εποχή που βιώνει Κλίμα αβάσταχτο και θλιβερό.   Σε κάθε κρίσιμη εποχή Που σφαίρες φυτεύονται Η τέχνη «Φοίνικας» θα ανθεί Με πέταγμα θα προειδοποιεί.      

Στο γραφείο απ’ το πρωί τα τηλέφωνα φωτιά τρέλα εργασιακή και είναι μεσημέρι. Η γραμματεία εδώ μπροστά και πήχτρα στο αρχείο επιστολές,εξοδολόγια σε τάξη και τα δύο. Στις καρέκλες αφημένοι και η πλάτη στο pc μασάζ ζητούν το βράδυ οι εργαζόμενοι κι αυτοί. Τα σεμινάρια βουνά να τρέξεις πιο πολύ τα ξεφυσήματα πολλά σε χώρα να υπολειτουργεί. Τι να πουν και οι λογιστές σιχτιρίζουν τον χαμό δίνουν σε όλους συμβουλές μ α υπόλοιπο μηδενικό.

Ήτανε η κυρά Τίγρης λίγο παχουλοκομψή της άρεσε το διάβασμα φορούσε και γυαλιά.   Ρώταγε συνέχεια ο κόσμος τί ζητά οι γραφές τί λέγανε άρχισε άγρια να κοιτά:   Εσείς λοιπόν που είστε οι άρχοντες των όλων λιοντάρια - αγριόγατες κατέχοντες την γνώση:   Χρειάζεται κανείς γυαλιά να μάθει να διαβάζει; κάθε φακός και μια παγίδα κάθε πλευρά και μια ακίδα.   Είπε η Τίγρης και πάτησε το πόδι βαθιά στην γη μα η καρδιά της έμεινε ακόμη να ονειροβατεί.  

Απλά να είμαστε αγκαλιά Να ακούμε το κύμα της θαλάσσης Νοτισμένης αμμουδιάς χαράξεις Ζυμώνουν την ματιά μας. Απλά να με κρατάς σφιχτά Στην άκρη που διάλεξε ο Θεός Παφλασμοί τα συναισθήματα Να πνίγουν λερναίες Ύδρες. Απλά απομόνωσε το πλήθος Τις σειρήνες στο μυαλό Βάλε στο αυτί κοχύλι αλμυρό Να χάνεσαι στους ήχους. Απλά να αφουγκραστείς τί νιώθεις Στέλνοντας μήνυμα με το κορμί Πέλαγος στο μπουκάλι ακόμη Ψάχνει δελφίνι να σωθεί. Απλά δυνάμωσε το χέρι στα πλευρά τί θέλει να σου πει η αφή Στο κύμα , στο αεράκι οι νότες Στα χείλη σχηματίζεται ρωγμή.

Μητέρα για μένα Ένας στρατός αγάπης Λύκαινα κατασπαράσσει Ό,τι φοβίζει το παιδί. Η φύση έδωσε στη μάνα Ένστικτο να σε φροντίσει Να δεχτεί τις προσβολές σου Σάκος του μποξ να γίνει. Να θέλει να χαμογελάς Στις μαύρες να σε σηκώνει όταν της γης τα πόδια χάνεις να γίνει χαλί για να πατήσεις. Και όταν λείπει το παιδί Κανείς δεν ξέρει τί βιώνει Μονάχη, σπλάχνων ξεριζωμένη σαν φάντασμα γυρνά. Μια μέρα σαν θα φύγει Ζήσε, όπως θα ήθελε αυτή Κράτησε σφιχτά στην θύμηση Κάθε βράδυ να σε γλυκοφιλεί.

Οι παλμοί της καρδιάς σου Ηχώ των δικών μου Σαν γέρνεις πλάι. Οι αρτηρίες κυλάνε Αντάμα και παράλληλα Καρδιογράφημα εκτελείται. Κι αν δεν μπορούμε να μιλήσουμε μαζί εκεί ψάχνω να σε βρω σε κάποιον Ισημερινό. Οι καρδιές χτυπάνε Σε νότες ελλιπείς Να συμπληρώσουν φάλτσες μελωδίες. οι καρδιές συγχρονίζονται ταυτόχρονα σε ένα σώμα χρυσή κλωστή χωρίζει τώρα και μετά.