Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Σου έδωσε ο Θεός το χάρισμα να γράφεις μα εσύ ταμπέλες βάζεις για να γευτείς την δόξα. Βραβεία, άστρα αριθμείς για καλή γραφή, και Δάφνες πώς δεν φάνηκε ο στίχος κατηγορείς με ύβρεις. Που πήγανε οι τρόποι σου από ποια γενιά "ποιητική" βαστάς; βραβεία, παράσημα κι αν μετράς η ζυγαριά αγένειας, σε ρίχνει. Είμαστε "Λογοτέχνες", στη μόρφωση χαμένοι όλοι γράφουμε , όχι για εμάς για μια προσωπική χαρά, δίχως τους τίτλους μα σαν τον Ντόριαν Γκρέι -σε δρόμους κούφιας δάδας- τριγυρνάς. Χάσου πάλι σε τιμές, φτιάξε ντοσιέ, κοιμήσου ! στο παράδεισο θα μιλάς με τον Ελύτη σίγουρα μια ιαχή έχεις αφήσει πίσω μια ψυχοφθόρα ζήση, μόνος, με Χαρτιά!  

  Το στερνό λουλούδι του χειμώνα γνέφει να φύγει για τον δρόμο πλάι σε ανθισμένες κερασιές φινάλε να ρίξει και αυλαία. Κάποιος με χέρι ουράνιο Το αφήνει ακόμη σαν στολίδι σύννεφων δάκρυα στέλνει, χιόνι να πλύνει λάθη, να 'ρθούν τα Πάθη. Κι στην ψυχή μιας σπηλιάς, βουή ανάμεσα σε σταλακτίτες, γέρνει μια γούβα να βρει να σωθεί στων σκέψεων τις μάταιες ώρες. Ελπίδα ψάχνει να θωρεί στη κάθε μέρα, του ήλιου πατήματα μια γάτα στο δρόμο περπατεί νέες χαρές για να προφτάσουν. Μα δεν πειράζει θα φανεί ίσως στη ανασκαφή των σπλάχνων βρεθεί αλλόκοτη αποδοχή σε βούρκο άρνησης χρωμάτων. Στερνό, χειμώνα λουλούδι ,εκεί δεν θέλει είπε να βασιλεύσει στου ωραίου ήλιου το πέρα-δώθε στην αμμουδιά, για να φυτρώσει.