Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

  Ποια είναι άραγε η χνούδια πλευρά της μοναξιάς; Ξεβράζονται τα δάκρυα από των ανθρώπων τα έργα , τις ημέρες. Καταλήγουν σε γέλια αλμυρά στης φύσης την ουρά σε μια γάτα, ένα σκυλί ανιδιοτέλεια να σωθεί η θλίψη να κοπεί. Άδειες οι αγκαλιές από χέρια ανασφαλή δίχως δύναμη ψυχής να ανέβεις κι άλλο σκαλί οι σχέσεις, μια σιωπή. Βρήκες χάδι παρηγοριάς σε νιαούρισμα ικετευτικό για λίγη δροσιά , λίγο φαΐ στων πόλεων, το τσιμεντένιο τοίχο. Από τα χείλη πικραμένος δίχως παρέας προσμονή "το πάντα" στο κάδρο κρεμασμένο αλλοτινής γενιάς! Έρχεται στα πόδια σου μορφή με δυο αυτιά , τριβές - κοπάδια φιλιά υγρά στη μύτη, στον λαιμό της λησμονιάς σου τα σημάδια.