Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Τις αυλακώσεις των ματιών μια φτερούγα αγγίζει και λες «πόσο θεραπευτικό» το χεράκι σαν χαρίζεις. Και σαν κυλά στα ζυγωματικά και ακουμπά τα χείλη την ψυχή φράζει , τα δεινά την σιωπή στολίζει. Λες πως άγγελος της γης του ουρανού πως είμαι μα δεν κρατώ την δύναμη που τις πληγές θα κλείνει. Τί ψάχνουν τα σωθικά και πού γαλήνη βρίσκουν δωσ’ τα σε μένα για να βρεις Ιθάκη στην ζωή σου. Και το χεράκι μου μικρό  αδύναμο κι αν είναι κηπουρός μπορεί να γίνει ανθών μετά την μπόρα.

Οι αναμνήσεις φωλιάζουν εκεί που το αίμα ξυπνά και θυμάται τον τόπο γενέθλιες τις ρίζες.   Ακόμη και αν πάψει σώμα και ψυχή μια δάδα φως θα φέρει άγονη την νέα γη.   Κι αν τα κόκκαλα άφησαν πατρίδα, δεν αγωνιστούν πυρκαγιά θεριό θα γένει η πεθυμιά να κρατηθούν.   Αν δικαίωση δεν βρουν οι τόσες ψυχές που φύγαν τιμή να μην ξεχνούν οι νέοι πώς τραφήκαν.   Με έναν χορό πυρρίχιο σταθήκαν όλοι στη σειρά τον πόλεμο να εκτελέσουν μη θαφτεί η λευτεριά.

Η εποχή μας μοιάζει σαν όλους να τρομάζει τόση βία πλέει φυσική την έβδομη μέρα πλασμένη. Τα παιδιά πρόωρα αλλάζουν σκυμμένα στα παιχνίδια Μια  πολύχρωμη σημαία Ανθρώπων άλλων κυματίζει. Ίσως είναι  η μετάβαση και εμείς οι περαστικοί Σε μια κοινωνία με αξίες ρευστή σε χέρια γλύπτη. Μα μένει κι μία στερεά που διώχνει την μεταβλητή Είναι του πόλεμο το έρεβος που αιώνια όλους θα απειλεί. Ζούμε μέρα μεταβατική κάποιοι λεν το τέλος Ίσως το πέρασμα σε γη στο πάτημα με σθένος. Το μόνο που γνωρίζω είναι το τώρα να θωρώ Ό,τι το αύριο κι αν φέρει ξέρω μονάχα ν' αγαπώ.

Με βιολετί ανταύγειες και σήμερα η μέρα απ’ το κορίτσι που είδε δίπλα στο ποτάμι.   Διάβαζε σ 'ένα τραπέζι με βλέμμα ονειροπόλο λες και δεν βρισκόταν να ζει στα καθημερινά.   Το φουστάνι μοναχά με άνθη βιολετί έβαφε χωρίς να ξέρει τα βάσανα στον ίδιο.   Σαν κάτι το μη γήινο φάνταζε να είναι σαν κάτι αλλοτινό δεν είχε συναντήσει.   Τότε συλλογίστηκε δεν ήρθε τέλος κόσμου υπάρχει ακόμη όραμα να κάψει το σκοτάδι. Το βιολετί φουστάνι ανέμιζε σαν δύο φτερά πανάρχαια δίνοντας χρώματα μαβιά στου ουρανού το άρμα.  

Λες πως βιώνεις την χαρά στο διάβα της αναμονής ενός καινούργιου δώρου μιας νέας ζαριάς. Γυρνάς - ψάχνεις να γευτείς το νέκταρ το εφήμερο ας γελάσεις την στιγμή με πνεύμα ανεκπλήρωτο. Ένα μήνυμα, ένα σημάδι απ’ την δική σου ευτυχία ξεθωριασμένη πολυθρόνα που κάποτε ήταν νέα. Τι κόσμο άραγε λαμβάνεις του πακέτου και της ύλης σε μια δύνη κατανάλωσης να δυστυχείς, αν χάσεις; Αν νόμιζες τελευταίο είναι απόκτημα σου αύριο η ψυχή ζητά διπλάσια παρηγοριά. Το πηγάδι που γεμίζεις απύθμενο στ’ αλήθεια είναι με την παρόρμηση οδηγό τα χέρια τώρα λύνεις.

Χαμογέλα να μου λες Και ας είναι όλα μαύρα Κι ας βλέπω γύρω λάβα Απ ‘ την κόλαση του χθες.   Μοιάζει με μονόδρομος Η αύρα η θετική Όταν καράβι πλέει πλάι σε σκοτάδια.   Είμαστε στο μεταίχμιο; Ενός χρόνου αλλαγής Τόσο που δεν μπορούμε Ανάσες πια να βρούμε;   Να έρχονται περαστικοί Να σου θυμίζουν τις σκιές Εκεί που είσαι έτοιμος Κομμάτια να μαζέψεις.   Τι κι αν έχεις λάβαρο Ματαιότης ματαιοτήτων κι αν θάνατο θυμίζεις Πως όλα είναι χώμα. Η ζωή έναν δρόμο θα κοιτά Απατηλής ευτυχίας Στο μονοπάτι που χαράσσουν Πόλεμοι, πανδημίες.   Χαμογέλα να μου λες Και ας είναι μια απάτη ο άνθρωπος χωρίς αγάπη είναι στον άνεμο φτερό.