Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Σε έναν κόσμο αφιερωμένος ο άνθρωπος δίνεται ολοκληρωτικά στη χαρμολύπη ευτυχισμένος έχει δύναμη και συντροφιά. Στα μπαρ, στα καφενεία σε μια οθόνη ενωμένοι Στα γήπεδα και στην πορεία για μια ομάδα ορκισμένοι. Ο άνθρωπος θέλει να ξεδώσει απ' τα προβλήματα να χαλαρώσει στους αιώνες είχε για χαρά του ένα σύμβολο στα βάσανά του. Στην Ελλάδα και στην Ρώμη Στο Βυζάντιο και στην πτώση Ο κόσμος παρηγοριά βρήκε Σε ένα χρώμα να πιστεύει στα ουράνια να τον πηγαίνει. Πράσινοι, Βένετοι, Λευκοί , Γαλάζιοι όλοι ανταγωνίζονται για θέση πρώτη στους αιώνες ο χρόνος νικητή θα βγάζει τον Διαγόρα, τον Πορφύριο...και τον Τόττι. Στα στάδια, στις αρένες, στα ιπποδρόμια η ψυχολογία του φιλάθλου πάντα σε ύψη Μια πάνω , μια κάτω είδωλα φτιάχνουν την επομένη έχουν περαστεί στη λήθη.

Δυστυχισμένοι άνθρωποι οι ποιητές με μια πένα στο χαρτί τον πόνο τους γράφουν. Η ψυχή τους ένα κενό πηγάδι, άδειες σκέψεις. έφυγαν τα τρένα τους για τη ζωή τις εμπειρίες και τον έρωτα δεν ήταν στο σταθμό για να τα πάρουν. Η καρδιά τους ένα κουβάρι από ιδέες, αντιλήψεις και φωνές μιας άμυνας και μιας αποδοχής της ίδιας της ζωής. Στης Άρνης την πηγή πρώτοι ήταν που έφτασαν και ήπιαν μονορούφι το νερό Στον βωμό της τέχνης αρνήθηκαν τα πάντα. Στου κόσμου τη βοή δεν μπόρεσαν να αναμειχθούν και να γίνουν ένα με το πλήθος την ύπαρξη την ίδια. Φιλί αρνήθηκαν στο αλλοτινό τους ταίρι με δάκρυα πότισαν τα χείλη για χίλιες στιγμές που δεν γεύτηκαν. Μια πίστη σε κάποιο θαύμα καρτερούσαν μα δεν ήρθε. Κι έτσι έφυγαν κι αυτοί μέσα σε σιωπές και σε σκοτάδια λησμονιάς. Δρόσισαν το σώμα φάρμακα να γίνουνε καλά σε ίαση ψυχής πήραν μια κάποια ελπίδα. Γρήγορα ξέφτισε κι αυτή... Τελικά η δυστυχία μόνο φέρνει την ποίηση κοντά ένα φάρμακο που το μαχαίρι μπήγει ...