Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Καρδιά μου ευχαριστώ που με προσέχεις Να μ' αγαπάς να με αντέχεις                                         σαν φύλακας άγγελος. Να με φιλάς  το καρδιοχτύπι σου να ακούω Να ακουμπώ στο στήθος τα μαλλιά μου Και να χουμε χαθεί. Χαιρέτισες αγάπη, εμπιστοσύνη Αποχαιρέτισες πεσιμισμό Ήρθες με ατόφια καλοσύνη να μου πεις "όλα καλά". Ζωή μου, ευχαριστώ που αποδέχεσαι κάθε στραβό κι αρνητικό με μια λέξη χέρι μου δωσες να πάμε βήματά μπροστά. Είναι πολύ νωρίς για το "δικός μου" το "πάντα", το μετά τι θα μας φέρει;. Δώσε μου χρόνο να σε γνωρίσω πτυχές της ψυχής σου να αγγίξω. Λατρεία μου, ευχαριστώ για τις στιγμές το πάθος, τη ζέση του φιλιού σου Άνθη φυτρώνουν σε βάθη ζωτικά προσθέτουν αργά στα πέταλα φτερά.  

Όνειρα, όνειρα Φόβοι της ζωής Σπαράγματα του νου Επιθυμίες ανεκπλήρωτες. Όνειρα της αυγής Στα βάθη του ασυνείδητου Της ψυχής οι καζαμίες φεγγαράκια κυκλώνουν. Όνειρα, όνειρα Όρισαν μανιφέστα Ζωγράφοι , ποιητές Στα όνειρα τέχνη χτίσαν. Μα υπάρχουν όνειρα Τα ανοιχτά μάτια βλέπουν Κάποια ντύνονται αληθινά Άλλα στο νου μας κατοικούν. Της αγάπης τα όνειρα Σε κόσμο φανταστικό μένουν Στο παραμύθι, στο ιδανικό Υπηκόους ψεύτες, βασιλιά εγωισμό. Αν τον έρωτα κοιτούν Δυο καρδιές ολόκληρες Ξεπλένουν όνειρα τη λύπη Το αντίο γίνεται παραμύθι.

Όταν με αναζητούν τα δυο σου μάτια Νιώθω τα βλέφαρά τους να μ’ αγγίζουν Απλώνουν μελωδίες στις χορδές μου οι ουρανοί με μαγνητίζουν. Όταν με ανταμώνουν τα δυο σου χείλη τριαντάφυλλα χαϊδεύουν το κορμί μου Γλυκά αγκάθια τσιμπάνε κάθε κύτταρο η μυρωδιά ζαλίζει τη πνοή μου. Όταν με μονοπωλούν τα δυο σου χέρια Μια άνοιξη γεννάει αμέτρητες φωτιές Καταλύουν ένα-ένα τα απόρθητα κάστρα Οι φλόγες σκεπάζουνε πληγές. Όταν η φωνή το μυαλό μου διαπερνά άγγελοι ψέλνουν θεϊκούς σκοπούς Χορεύουν ύμνους πρωτάκουστους δυναμώνουν του ονείρου τους παλμούς. Όταν με απορροφά η ευωδιά σου Μυρίζω με ένα άρωμα φρεσκάδας Ανανεώνει δεδομένα μιας ρουτίνας Ξεπροβαίνει η λιακάδα. Τούτες οι αισθήσεις με μουδιάζουν η άνοιξη συναντά τα τριαντάφυλλα οι ουρανοί μαγνητίζουν λιακάδες ανοίγουν στη ζωή παράθυρα.

Ο Έρως θεραπεία εστί Γιορτή ανθρώπινης πληγής Έλατο σκεπασμένο χιόνι Τραύματα ανοιχτά επουλώνει. Καρδιές φορεμένες όνειρα Μυρίζουν όμορφα λουλούδια Πίνουν κρασί, παφλάζει σαν κύμα Με ένα βαλς αρχίζει το ταξίδι. Λαμπάκια μπλε στη νυχτιά Φωτίζουν το κάθε τους φιλί Δέντρα ευχών, αγκαλιές παντού Μαζί να είναι πήραν τη ευλογιά. Κλείνει ο χρόνος με τις Νύμφες Και συνοδεία άστρων στο σεληνόφως Μια νεράιδα ζωγραφίζει ανεμώνες Τα βέλη έρχονται τη φύση να ορίσουν.