Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Έλληνας, όνομα σύγχρονο , παλιό γεμάτο ευθύνη, υπερηφάνεια ξένοι με θαυμασμό τόνε καλούν κόκαλα στη γη του τρίζουν. Ελλάδα, τόπος μαγικός με δάφνες φορτωμένος Ελλάδα, τόπος στρατηγικός στο κρεμεζί χαμένος. Τόσοι και τόσοι σε κατέκτησαν κουλτούρα και μάχες κληρονομιά κακός οιωνός ακολουθεί ακόμα το χώμα κόκκινο να βάφεται. Πολέμους πανάρχαιους σκαρφιστήκαν για να κουρσέψουν μια πατρίδα μάχες πελοποννησιακές ακουστήκαν στην ηχώ Βαβηλωνίας σπηλιάς. Αίμα με αίμα πάλεψε για ηγεσία ποιος θα τον πονέσει; χώρα των πέντε ηπείρων για ποια ευλογία ομιλεί; Το ‘21 ήταν η μάχη η μεγάλη η σκλαβιά να τιναχτεί. Ήρθε  εμφύλιος ο σπαραγμός το αδράχτι ν α κάψει ένδοξο μελάνι, να γραφτεί. Πολιτικές ξιφομαχίες  φέρνουν πάλι μια Ελλάδα - κλαίουσα ιτιά στο όνομα ποιας αγάπης  να την πουλάνε στα παζάρια; Ήρθε το ‘40 τους Έλληνες να ενώσει σε βουνά μερόνυχτα σώματα δοθήκαν για την την λευτεριά. Μα αυτός ο  οιωνός είναι η κατάρα τον Έλληνα να  διώκει εμφύλιος σπαραγμός  πρόβαλε ξανά....

  Στις άμαξα τώρα μπες με τέσσερις τις ρόδες έλα για να σου δείξω τον κόσμο από κοντά.   Κομφούζιο   με κόρνες και πάρκινγκ πουθενά βρισίδια τα χεράκια σου βάλανε φωνές.   Για τον πολίτη που ζητά άρχοντα της ασφάλτου σε ράλι για να παίζει τις πίστες να περνά.   Επίγνωση παράβασης αφέθηκε στην αποθήκη σαν μια ανάμνηση ωχρή στου σχολειού τις φλυαρίες.   Έτσι παρκάρει άνετα σε ΑΜΕΑ και διπλά αστικών τσιρίδες που ξυπνούν κοιμώμενο παρόν τους.   Να πιάσω τιμόνι, δεν μπορώ συνένοχη στην τρέλα κι ας μου τραγουδούν να είμαι με το πλήθος.   Γυρίζω , τριγυρίζω η στάθμευση φτερά ώσπου να μας πνίξει ενός συμπλέκτη βούρκος.      

  Ήρωες πόρτας διπλανής ήρωες πόρτας κούφιας σε γλώσσα ξύλινη βροντά να κάνει έναν κρότο.   Πλάι σε τρύπια ασφάλεια τα στήθη τους προσφέρουν να λαβωθούν, να τρέξουν για αντάλλαγμα μηδέν.   Τί θα γινόταν άραγε σε φωτιές, καταιγισμούς αν δεν υπήρχε σιδηρά καρδιά ν’ αντέξει τόσο πόνο;   Σε κάθε κουρτίνα ηρωική ενός ατόμου λίγου φόβοι, εφιάλτες, τραύματα ευάλωτο γυμνώνουν.   Καμία βράβευση μαθές για κάποιους δεν αξίζει όσο να βλέπουν πέτρες να σπάζουν τα κεφάλια.   Εκείνη η μέρα όμως αργεί ας υπάρχουν οι ταμπέλες ηρώων με φιλότιμο μα τίτλους δεν διαλέξαν.