Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΣΑΚΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ Τι σας ωθεί στη συγγραφή ενός ποιήματος και πώς επιλέγετε το θέμα; Η ποίηση για μένα είναι ένας τρόπος να εκφράζω τα συναισθήματά μου και πράγματα που είναι δύσκολο να τα συζητήσω με άλλους ανθρώπους. Επίσης, είναι ένας τρόπος να αισθανθώ δημιουργική και να έχω ένα πρόσθετο λόγο να νιώσω τη χαρά της δημιουργικότητας. Νιώθω ευχάριστα και χαρούμενη όταν βαδίζω στα μονοπάτια της ποίησης. Η ποίηση είναι φάρμακο για μένα κι για να ξεχνώ τα προβλήματα της καθημερινότητας. Το θέμα το επιλέγω από τα προσωπικά μου βιώματα , από τα βάθη της ψυχής μου, από τη φαντασία και την ονειροπόλησή μου καθώς και από κοινωνικά θέματα, θέματα που απασχολούν τη καθημερινότητα και τη ζωή μας . Κάποια από τα θέματα που με απασχολούν ιδιαίτερα είναι θέματα πολέμου , ναρκωτικών και φανατισμού της κοινωνίας. Βασίζεστε σε πραγματικά γεγονότα, σε προσωπικές εμπειρίες ή στη φαντασία σας; Τα ποιήματά μου βασίζονται και σε προσωπικές μου εμπειρίες, αλλά και στη φαντασία μου. Ε...

Σαν ένα τριαντάφυλλο που μαδάει στης μελωδίας το βαλς σε ένα ράφι γεμάτο αναμνήσεις από τα παλιά έφυγε η καρδιά κι αναδύθηκε σε αφρό από σκόνες και ροδοπέταλα. Ένα κασετόφωνο μουσική γλυκιά να παίζει και  να έρχονται μνήμες λέξεις ανάμεικτες σαν το ξεθωριασμένο πρωινό μιας αγάπης. Πέρασαν οι νότες του πιάνου από τον κήπο γέμισαν αύρα δειλινού μαγικού ανεμώνες, γιασεμιά άνθισαν  σαν ήρθαν στη μνήμη στιγμές, ενός έρωτα ταιριαστού να χορεύει πάνω στα αγκάθια κι να μη πληγώνεται. Η κασέτα παίζει κομμάτια αγαπημένα στο σπίτι στην εξοχή.  Μια πολυθρόνα πάει κι φέρνει στιγμές αξέχαστες , παιδικές  στο δάσος που το βρέχει ρυάκι ποταμιού.  Τα ποδιά τους  βρέχουν οι νέοι ονειρεύονται μια ζωή που θυμίζει παραμύθι Δε λογαριάζουν μάγισσες λύκους κακούς Όλα να τα ζήσουν. Σε ένα άλμπουμ, σε σκονισμένα βιβλία βρήκα παλιές φωτογραφίες από το χωριό Έβαλα καφέ και παρασύρθηκα σε γλυκόπικρες αναμνήσεις Το κασετόφωνο συνέχισε να παίζει μια μουσική με ακορντεόν και πιάνο καλώντα...

ΣΕΙΡΗΝΕΣ Τη στιγμή που η ψυχή θα φύγει Η άρνηση δε θα ‘χει θέση σε αυτή Οι σειρήνες το σκοπό δεν πέτυχαν Ο Οδυσσέας το ταξίδι προχωρεί. Κέρωσε μόλις αντίκρυσε σειρήνες Ένα τραγούδι τρελό τον αποσπούσε Βυθιζόταν όλο κι πιο πολύ στον ήχο Σε θάλασσα δακρύων κολυμπούσε. Τότε του ήρθε ιδέα να αγνοήσει Φωνές που τη ζωή τελείωναν Ψηλά ανέβηκε στο πλοίο να δει Ορίζοντα που βάσανα κείτονταν. Χρόνια εξαντλήθηκε στο ταξίδι Με συντρόφους-θεραπείες επίπονες Μια Ιθάκη όνειρο μακρινό κάλπαζε Ένιωθε να αφήνει χαρές ύστατες.   Οδύσσεια φωνών πια δεν ακούει Τα αυτιά του έχει κλείσει από καιρό Δεμένος στο κατάρτι της ζωής Κοιτά σειρήνες με βλέμμα ψυχρό. Δε μετάνιωσε στιγμή τη περιπέτεια Γέμισε καρδιά, δύναμη και εμπειρία Σειρήνες δε πετούν στα σύννεφα Οι πληγές θα κλείσουν στη πορεία.

 ΤΟ ΠΑΘΟΣ Ένα πάθος κυριαρχεί και με τρελαίνει σαν ένας διάβολος που μπαίνει στο μυαλό μου ο κακός μου εαυτός τότε ελοχεύει είναι αδύνατον να ελέγξω το θύμικό μου. Αισθάνομαι απαίσια όταν διαπράττω πράξεις που ούτε καν είχα σκεφτεί σαν κλέφτης το πάθος μου αδράχνω ξαφνικά θολώνω , γίνομαι τυφλή. Τότε είναι που νιώθω δυστιχισμένη μια μελαγχολία τη ψυχή διαπερνά χωρίς νόημα τα βιώνω όλα γύρω τίποτα αισιόδοξο δεν με κατακτά. Περνώ δύσκολες ώρες και συνεχίζω ίδια εγκλήματα να κάνω , δεν αλλάζω μια ψεύτικη ευτυχία μέσα μου χτίζω ένα μέλλον ανύπαρκτο κοιτάζω. Μια όαση ψάχνω καιρό να βρω η έρημος της καρδιάς μου μεγαλώνει Φοβάμαι μη χάσω ανθρώπους που αγαπώ κι η ώρα αυτή ίσως να ζυγώνει. Τότε είναι που νιώθω δυστιχισμένη μια μελαγχολία τη ψυχή διαπερνά χωρίς νόημα τα βιώνω όλα γύρω τίποτα αισιόδοξο δεν με κατακτά. Δεν είμαι άνθρωπος κακός, αξίζει να το δείτε μια αρρωστιά το πάθος βοηθάει αν ένα χέρι με τραβήξει θα πάψω να πονώ θα φέρει ελπίδα κι ζωή που διψάει.