Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Όλοι ψάχνουμε το οξυγόνο στις μυρωδιές , στα ταξίδια, στον άνεμο σαν πλαστελίνη η διάθεση αλλάζει παίρνει μορφές, και την ζωή τρομάζει. Οξυγόνο να πάω παρακάτω ν' αντέξω άλλο ένα δάκρυ, ετοιμόρροπο οξυγόνο, να βρω αληθινή στοργή αγάπη, που ρομαντικά λαξεύω. Ψάχνω τα μάτια σου, κάτι να πουν το βλέμμα - παλίρροια, να πνίξει σκέψεις εγγύηση στην άπιαστη Επαγγελίας Γη στον ήδη γκρεμισμένο Παράδεισο. Της ρουτίνας θεριό, μια οχλοβοή τα μηνίγγια του μυαλού αρβύλες σπέρνουν αστροπελέκι η αλήθεια ανεπιστρεπτί σε ένα αύριο κοινό, για όλους τους ανθρώπους. Στον μικρόκοσμο βαδίζουν όλοι , με στίγματα - χάρτες στον μικρόκοσμο κι εγώ των δυο χειλιών ναυάγια βρίσκω στης ιστορίας τα γραμμένα κουφάρια πλοίων, που δεν βγήκαν ποτέ τους στ' ανοιχτά.

Η δαντελένια κόμη σου σαν τινάζεται με χάρη σουλτάνου μοιάζει διαταγή σε πορφύρα δωμάτια. Είναι η τέχνη που κρατά ανάσα ακόμη σιωπηλή είναι που λόγια αναζητώ να μιμηθούν το θαύμα. Κι όπως δαντέλες ντύνουν οροφή ενός μεσαιωνικού έργου τέχνης έτσι στη κορυφή του μεγαλείου σου στοιβάζω τόσες λέξεις. Σε μια μεταξωτή κορδέλα , κόκκινη τους πόνους παραθέτω γαζώνω ύφασμα με πρόκες ίδιες στροφές, πορείας δείκτες. Τα όσα πάθη κ’ οι καημοί απόσταγμα τί δίνουν; κορμιά ριγμένα στη φωτιά για μιας αγάπης θέση. Ίσως η δαντέλα που άφησε ο τοίχος στο παλάτι να δίνει μεταξένια αίσθηση ποιο κατακάθι μένει.

Η ποίηση είναι το δώρο του Θεού μια αρμάδα άστρων, ένα Duende στο απέραντο της νύχτας σκότος. Κι αν ένα αστέρι από αυτά πέσει στο προσκεφάλι σου στο έρεβος της φύσης συνοδοιπόρος γίνει . Σκέψου πως είναι απ' το Θεό για κάτι πολύτιμο που πήρε σου 'δωσε κάτι εις διπλούν να ξαγρυπνούν τα βράδια. Για δαχτυλίδι βάζεις στεφάνι πουλιά αγκάθινο από τη φύση του, λουλούδι σύντροφο τα αστέρια κληροδότησες στις φλέβες να ρέει άγιο, το μύρο.  

  Καθώς το τακούνι την γη ακουμπά κι το σώμα αργά περιστρέφεις κύκνος στολίζεται φτερά πάνω από την λίμνη να πετάξει.   Την ψυχή μου να χαράξει ατέρμονα να φεύγουν οι ματιές χαμόγελα γλυκά να μου χαρίζεις στα βάθη των βάλτων, που κολυμπώ.   Κάθε λογής έθνος ευθυγραμμίζεται όταν χορεύει, και γω μέσα μου να πλανεύω τα πάθη μου στο κυνήγι του θησαυρού της ζωής μας.   Μια σκιά στη φιγούρα από πίσω σαν να θέλει να προστατεύει τυλίγομαι σε δυο φτερούγες στη μικρή φωλιά για να κρυφτώ. Ξετυλίγεται το σύμπλεγμα το πόδι σηκώνεται να υψωθεί σε ένα άσμα τριών λεπτών να ελευθερώσω απωθημένα.   Κι μια φιγούρα πέταγμα εγκυμονεί καθώς προέκταση τα χέρια, δυο καρδιών σε μια στροφή τυλίγεται ο αγέρας μια αγκαλιά βραχεία, που με καλεί. φιλική συμμετοχή: Ιωάννα Τραϊανοπούλου