Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ένα τείχος Σινικό και οχυρό βυζαντινό πετραδάκι-πετραδάκι κάθε βράδυ χτίζουμε.   Ο ήλιος δύει τελικά και έρχομαι πλάι αγκαλιά το τείχος προστασίας να ξαναζήσουμε.   Βάζω σαν τούβλα χτύπους βάζεις και εσύ ασβέστη-σάρκα σε λαξευμένο μάρμαρο συγγράφεις υποσχέσεις.   Και εγώ με εγκαίνια ανοίγω σπηλιά από μαλλί και χάδι με φωτισμό στα μύχια της ψυχής θεμέλια από καρδιοχτύπια.   Στο βάθος να παίζει  μουσική ετών, σε πέπλο ξεχασμένο νανούρισμα στη χόβολη η στιγμή τείχος δάχτυλων πλεγμένων. Κι αν το τείχος προστασίας την μοίρα δει του Βερολίνου θα μένει μουσείο στα χρονικά στην μνήμη όσων πιστέψαν.      

Ένας έρως σαν αυτόν ριγμένος στις σελίδες έχει ελπίδα να ανθίσει στης ζήσης τις παγίδες;   Ήταν σαν νέος άστατος δεν γνώριζε αλήθεια γυρνούσε από αγκαλιές χωρίς να τις αγγίζει.   Αυτή γεμάτη όνειρα χαμένη σε ουτοπίες μιας νεράιδας ξυπόλυτης που διάβαζε ιστορίες.   Και συναντήθηκαν άξαφνα σε χάους ισημερινό η αθωότητά της μπλέχτηκε να γίνει το λιμάνι.   Ήρθε αυτή σαν πυρκαγιά με κόκκινο φόρεμα να κάψει ό,τι ζαλίζει την ψυχή με μαύρο γάντι να τινάξει.   Έμεινε ο ίδιος να κοιτά την φλόγα σαν χαμένος ένας χορός σαν παραστιά μαζί , ανήξερα δεμένος.   Ποιος λογάει τί φορά ο έρως στο σημάδι αν παλιάτσος γίνεται στης μέθης το λιβάδι.   Τα παιδικά της μάτια είδαν τον ιδρώτα του, την προσμονή μιας ατελέσφορης αγάπης να πασχίζει για κουπί.   Τα άγουρά του μάτια είδαν έναν ανθό να φεγγοβολεί στην ψευτιά της ένωσης την ουσία να ακτινοβολεί.   Κι ήρθε μοιραία η νυχτιά...