Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Το σώμα πάλλεται  στο ρυθμό της μουσικής την ώρα που η χορεύτρια  το duende έχει κλέψει  από την μούσα και τον άγγελο  παραδίδοντας την ψυχή της  σε μια κίνηση ελεύθερη. Τα χέρια ψηλά τρέμουν  από την ένταση της στιγμής μπλέκονται μεταξύ τους μια φωνή βγαίνει  -σαν κραυγή απελπισίας- για όσα νιώθει η καρδιά  και το κορμί της. Στάζει ο ιδρώτας στα ροζαλένια μάγουλα της παράξενες μορφές σχηματίζει το φόρεμα της.  Καθώς τα πόδια χτυπούν  ρυθμικά το πάτωμα τρίζει η γη αχνοφαίνεται η κορυφή σε ταξιδιού πυξίδα. Η γριά τσιγγάνα έφτασε στον κόσμο του Φλαμένκο!

ΜΕΡΟΝΥΧΤΑ Ξημερωσε καλοκαιρι στη γειτονια της καρδιας  τα δακρυα στεγνωσαν τον πονο της βραδιας Μια ελπιδα διχως φτερα για να πεταξει το ανεκπληρωτο μακριά έτοιμη να ψάξει . Η νυχτα απλωσε τον μανδυα της σιωπης σε μια γαληνη τα σωματα βρεθηκαν ειπαν αντιο στα λογια μιας φωνης Οι ζωες με αλυσιδες πια δεθηκαν.

                                                         ΗΡΩΕΣ Γλυκό καλοκαιράκι έρχεται στης ποίησης το ανοιχτό παραθύρι. Ηλιαχτίδες μπαινουν στο ζεστό απόγευμα της παραλίας . Μια νέα διαβάζει στίχους έμπνευσης γεμάτους και συλλογίζεται με δάκρυα συγκίνησης όλους όσους έχουν ζήσει κι έχουν χαθεί για μια ιδέα. Τους ονομάζει ήρωες και συνοδοιπόρους της καρδιάς της!