Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Κι εκεί που λέμε ελπίδα γιοκ έρχεται να μας ταράξει η πολιτική του Τικ Τοκ! πλάνη και αυτό της μιας στιγμής για να μη πέσει κανείς καταγής.   Θύματα αστείων όλοι ζητούν πετώντας μπαλάκια πέρα δώθε να χάσει λαός τον δρόμο παντού δοσμένος στη μόδα του πεταμού.

  Αν ήθελα να έγραφα για την αλήθεια της αγάπης στο σήμερα που πνέουμε σε μυθιστόρημα εποχής. Χωρίς έρωτες ασυμβίβαστους απαγορεύσεις κοινωνίας χωρίς πολέμους που 'σπασαν καρδιές μύρια κομμάτια. Θα ήταν μια αγάπη απλή  χωρίς χτύπους ξέφρενους δίχως ιδρώτες, προσμονές μιας και στιγμής μοναδικής. Ούτε με δίχτυ θα ' ντυνα του φεγγαριού το ρούχο χωρίς στάλα ν' ασημώνει κοιμώμενα κορμιά. Έτσι θα 'γραφα μυθιστόρημα μια τρυφερής αγάπης χωρίς μεγάλες προσδοκίες μες στων φακών τα ψεύδη. Είναι ωραίο να διαβάζεις λέξεις απόμακρες, χαρτιά όταν δεν έχεις διόλου γεύση γουλιάς πικρό ποτήρι.      

    Αλήθεια πόσο μας αρέσει το μάσημα της σάρκας μιας εποχής, ομοψυχία κράζει τ o πάθος αδύνατο φυγείν.   Ο καθένας απ’ απόσταση από οθόνες, πλήκτρα χαίρεται χολή να στάζει χαρίζοντας στη γύμνια.   Τί άβυσσος είναι αυτή; ψυχής σκότος πρεσβεύει τόση ζήλια καμαρωτή σε ύβρεις βυθισμένη.   Βλέμμα βλοσυρό διώκει φύση ανθρώπινη , καιρό σαρκοβόρα όρνια μεταξύ μας μην έχει φαγοπότι τελειωμό.   Όμως μια πλάνη είναι, θα χαθεί ο καιρός πληγές θα επουλώσει τόσες φωνές, λόγια ψηφιακά στη λήθη, χωματερής διαμαντικά.      

  Μια στιγμή ευτυχία παιδική στο σιντριβάνι βούτηξε η ακόμη αθώα ψυχή.   Ακόμη τα νερά τσαλαβουτήματα υγρά ιδρώτας δεν είχαν γίνει ή δάκρυα καυτά.   Κράτησε μόνο την εικόνα μουσκεμένων παιδιών μια μέρα ανοιξιάτικη λούστηκαν στο σιντριβάνι.   Το χαμόγελό έσταζε ηλικία εκστατική ο ήλιος έλιωνε κορμιά Θυμούμενος την μέρα.   Ποιος ξέρει αν χαθεί η παιδική αγνότητα αποθήκευσε σταγόνες ανάχωμα στο μέλλον.