Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ο κήπος ο μικρός ο τόσο παινεμένος πηδά απ' τις σελίδες μεταξωτές, με κρίνα. Στα τόσα αγριολούλουδα μίμηση παραδείσου έψαξε κάποτε να βρει και το δικό της τέλμα. Οι συναντήσεις τους κρυφές μακριά από γης βλεμμάτων τα ενοχλητικά του γείτονα πίσω από ροζ μπουμπούκια. Στην Οδό των εξοχών έτσι την λέγαν τότε με τους ψηλούς τους πύργους τις άπιαστες ζωές. Βρήκανε μια γωνιά να ανταλλάξουν γεύσεις αφής φυλλώματα γλυκά ούτε να τα μαντέψεις. Δεν ήξεραν τι θα 'ρθει ούτε και το φευγιό η πίκρα πώς θα χάραζε την πλάνα κορασίδα. Σήμερα με μια βαλίτσα γεμάτη από λουλούδια να της θυμίζουν την αρχή του κήπου, και το τέλος. Πήγε μπροστά, δεν λέω έκανε σπίτι - γιατρικό μα η βαλίτσα έμεινε στο ένθετο, κλειδωμένη. Έτσι ζήσαν, ανδρώθηκαν και όχι σαν παραμύθι γυναίκες μες στα κίτρινα παλιάς φωτογραφίας.

Λένε παντού στα έξω για μια Ελλάδα αρχαία με δόξες και περγαμηνές δάφνες στεφανωμένη. Κάθε τους λέξη ύμνος αρχαίου μεγαλείου πως έβαλε τις βάσεις της σύγχρονης ζωής. Ποτάμια φιλοσόφων της τέχνης κολοσσοί παντοτινή  βιτρίνα όταν μας λείπει κάτι. Μα εγώ δεν αποζητώ τα παχυλά τα λόγια για κάτι που είναι πίσω στο παρελθόν θαμμένο. Αν μπορώ θα γκρέμιζα Παρθενώνα, Αφροδίτες θα έχτιζα απ' την αρχή μια περηφάνια ζωντανή. Βαρέθηκα τις μνήμες αρχαίων θησαυρών διθυράμβους εμμονής για κάποιους στρατηλάτες. Δεν είσαι πλέον ικανός νέο πολιτισμό ν' αφήσεις; δίχως να ψάχνεις στήριγμα σε "παλιάς μόδας" αξίες; Μακάρι να μπορούσα της λησμονιάς νερό να πιώ σε νεογέννητου σπάργανα να αρχίσω στο μηδέν.

Η φύση σου δώσε νερό τη δίψα σου να φθάσει ένα πλευρό να ακουμπάς φτιαγμένο στο ίδιο χώμα.   Όρισε την μια ελευθερία από ντροπή απούσας όταν τον άλλον κοίταξες με μάτια όλο αλήθειες.   Την φύση όμως χώρεσες σε μέτρα και καλούπια όπως σου ταίριασε όρισες του αυρίου τα καλούδια.   Αν όμως την πλάση δεις έξω από γυαλιά μυωπικά ποτάμι γάργαρο κυλά όλα τον δρόμο παίρνουν.   Καμία φύσης "οργάνωση" δεν μπήκε σε συμβάσεις σύντροφο να μη δέχεται στίγματα να φιλά.   Η παρά φύσιν σύμβαση δεν πέτυχε το σκοπό της γιατί η αγάπη κέρδισε βρήκε τον δάσκαλο της.  

Διαβάζει η άμοιρη φτωχή για πλούτη και παλάτια σαν παραμύθι εύχεται να ήταν η ζωή της. Στιγμή που σε ένα κάστρο σαν φρούριο μανταλωμένο ψυχή και σώμα ουρλιάζουν σε πρωτοκόλλου φύση. Αιώνες όμως, έμειναν του κόσμου τα ονειράτα με πριγκιπική χρυσόσκονη να ναι πασπαλισμένα. Γιατί κάτω από γοβάκι γυάλινο κοιμώμενης Σταχτοπούτας θάβεται δυστυχία πελώρια χαμόγελα - κορσέδες.   Κι αν τα δαιδαλώδη κάποτε ευχήθηκαν διαμάντια , περιδέραια τους φέραν ηδοδύνη. Πίσω από φήμες κρύφτηκαν σε πορφύρα χαλιά οι μέρες στις πλάκες συναντήθηκαν στο χώμα με τις σφαίρες. Μοιάζουν όλοι να ξεχνούν τιμές και πάλι πιάνουν την γλύκα της προσμονής στο μάταιο η πλάτη.