Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΕΡΩΤΑΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΣ Ο έρωτας πέθανε σε μια οθόνη στο τρένο , στο αστικό κορμιά υπάρχουν και δεν υπάρχουν. Παύει το βλέμμα το διαχυτικό ο κόσμος παρέα εικονική , Τα αυτιά να ακούσουν τον ήχο των πουλιών . Απούσα η λέξη «ανοχή» Ο παράδεισος πλαστός Μένει σε στιγμές ηδονής. Σε μια τέτοια εποχή με λύπη παρατηρώ αυτά που με πληγώνουν. Ο έρωτας πέθανε στο τρένο , στην γραμμή Δυο σώματα κοντά Οι ψυχές μακριά.

ΒΡΟΧΗ Μικρό κορίτσι κλαίει στη βροχή τα δάκρυα τις στάλες ερωτεύονται φτερά τσακισμένα σε λάμψη αστραπής σαν τέτοια παύουν να ονειρεύονται. Κοιτάζει γύρω κι άλλους επαινεί χωρίς εαυτό να θέλει να γνωρίσει η σύγκριση σαν κεραυνός πέφτει και πληγή αισθάνεται πως τίποτα δεν έχει ζήσει. Πέταξε μακριά γλάρος προσμονής δεν άντεξε στην ελπίδα να διαμένει ξέχασε τα θέλω κάποιου τραγουδιού απροστάτευτος το φυλλοκάρδι του τρέμει. Το κορίτσι μένει τη βροχή ν'ακολουθεί τη μπόρα δε λογαριάζει σαν εχθρό πια ποτάμι τα δάκρυα δεν τελιώνουν ποτέ έμαθε ν'απαγορεύει του έρωτα μιλιά. Όμως δεν ξέρει πως ένα ουράνιο τόξο βγαίνει πάντα μετά τη νεροποντή είναι το φως της χαραυγής που λυτρώνει μια διαρκή βασανισμένη ψυχή.

ΣΚΙΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ Για κάποια άτομα είναι γραφτό από τη μοίρα να μην ανοίξει του έρωτα η θύρα να βαστούν χαρές άλλων και να συμβουλεύουν ένα μέλλον δίχως καρδιοχτύπι ν'αγναντεύουν. Περίμεναν πολύ να τους ταράξει κάτι ο χρόνος περνούσε αμίληκτα , μ΄ένα γινάτι αντίκρυσαν κόσμους μέσα στη σιωπή να τους τραβήξει ήθελαν μια αστραπή. Μέσα σε κλάμα και φωνές παγιδευμένοι όνειρα κάναν σε χέρια να βρεθούν μπλεγμένοι φθάσαν σε πηγή γλυκιά, νερό δεν ήπιαν ένας δράκος έδιωξε ό,τι ελπίδα είχαν. Έτσι μείναν , σκιές στερημένες γίναν με μια βαλίτσα μοναξιά , το δρόμο πήραν μια ζωή σαν θεατές χειροκροτούσαν άλλους δεν άφησαν ποτέ τους φόβους τους μεγάλους. Λουλούδια πέφτουν καταγής το ταίρι ψάχνουν για να βρουν φύλλα μένουν σε μονοπάτι φυγής στο απωθυμένο για να καουν.