Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

  Στα δύο μου χέρια κάθε βράδυ έναν Θεό κρατώ.   Έναν Θεό αγάπης μελαχρινής κοψιάς με μαύρα φρύδια εμπρός σαν δίνουνε τα νιάτα.   Όταν στην αγκαλιά αποκοιμιέσαι ευθύς πουλί μου κουρασμένο από ημέρας κόπο.   Μια αίσθηση τότε νιώθω τόσο σουρεαλιστική μικρόκοσμου σε κόσμο σε σύγχυση πλεγμένου.   Κι συναντώ πτυχώσεις του δροσερού μετώπου στα γένια και στα μάγουλα το έξω ερευνώ.   Κι εσύ αγαλλίασης τέκνο τα βλέφαρα σου κλείνεις τα άγχη τέτοιο άγγιγμα διώχνει χάδι, αναριγάς.   Ξυπνάς έπειτα από ώρα λες πώς γίνεται, ηρεμώ σαν γατάκι μες στη χούφτα μυρωδιές αναζητάς.

Οι σχέσεις οι ερωτικές σαν νάιλον και εφήμερες τριγύρω αφουγκράζομαι φορώντας τις ασπίδες.   Στο πηγάδι φαίνεται πάτος να μην υπάρχει αξίες έχουνε θαφτεί σε μάσκες, προσωπίδες.   Φιλίες τοξικές να βλάπτουν η ζήλια τα χέρια τρίβει σε δέκα λόγια κρύβονται χειρισμός και μια παγίδα.   Μα δεν ακούσω τίποτα μαζεύω πέντε σε πουγκί ανθρώπους τόσους λίγους αρμούς σπάνιων λίθων.   Όμως εγώ θα επιμένω και ας είμαι αλλού χαμένη δεν γίνεται στον κόσμο να μην βρω μία αλήθεια.     Στον έρωτα πολύτιμα αγαθά φιλίες  μικρής διαλογής στην όψη ακατέργαστα δεν παύουν τα διαμάντια.   Δεν φύγαν τα πετράδια κάπου θα είναι ,θα τα βρω αν ξύσω του μπετόν νοθεία ψηφιδωτό θα μου φανεί.

  Σαν σφαίρες περνούν με φωτός ταχύτητες οι ειδήσεις της ημέρας τρυπάνε το μυαλό.   Πρωί με την αυγούλα σε κόσμο ψηφιακό ειδήσεις του πολέμου ματιές φιγούρας κίτρινης.   Τί και τραγωδία διάβασες Με ελαφριά καρδιά Επόμενο η λησμονιά Τροπή και παρακάτω.   Tips ειδικών, μάθημα ζωής σε καλοκουρδισμένες κούκλες σε δύο πόλους η πνοή φριχτό με γελοίο στην αιώρα.   Κλείνω το σύμπαν το ψηφιακό με ένα έντονο παλμό αλκοόλ στα μάτια ρίχνω να μεθύσει, να ονειρευτεί.   Βιβλίο στα χέρια δίνω στις παλιές του σελίδες μήπως ανακατέψω το νοθευμένο μου ποτό.            

Μικρές πατρίδες σαν πρόσφυγας φανεί ο νους του πίσω στα όσα βίωσε. Σε διευθύνσεις και στενά μικρές προβάλουν οι πατρίδες Νέα Σμύρνη, Κρήνη, Φλογητά στο άκουσμα η καρδιά σκιρτά. Σαν φτάνει διωγμένος απ' τη μητέρα γη δίνει χαρμάνι παλιό σε σώμα νέο. Με νέες πατρίδες στη ζωή ξανά με θύμηση όμως εδώ που πατά. Έτσι με μια βαλίτσα σήμερα οδεύει να βγει μετανάστης στο νέο μικρή πατρίδα να βρει.

Είδα αγάπες σαν άστρα μαζί να λάμπουνε μύριες για κάθε πνοή. Σκέφτηκα τότε πως κάθε καρδιά ταιριάζει με φως Αστεριού την νοτιά. Τι να ναι οι αγάπες σαν σπάνια σπορά σε γλάστρας ανθάκια να κρύβουν φθορά; Στο χέρι ψαλίδι να κόψεις ξερά ζωντάνια να δώσεις στα φύλλα δροσιά. Τι είναι οι αγάπες λουλούδια νυχτιάς της μέρας δραπέτες του σκότους εραστές.