Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

  Κι αν για αντανάκλαση τα άστρα έχεις , πέπλο καρμικό   κι αν τα μάγουλα μια λάμψη εκπέμπουν τόσο φυσικά , δίχως φτιασίδια περιττά.   Αν το βλέμμα σου φωτίζει από μόνο του, με δίχως κόπο   αρμαθιά περίσσια, χάρες σαν ένα χέρι ουράνιο χάδι να του 'χει υποτάξει.   Θα βρει ο δίπλα μια μαύρη τρύπα που ξεχασμένη είχες σε μια γωνιά θα την προστάξει να αναδυθεί παγόβουνο να μοιάζει στη ματιά σου.   Γιατί η ευτυχία νιώθεται στον άνεμο των κλαδιών σου τα δίνεις κόντρα ώθηση να φωσφορίζουν νύχτες.   Είναι τόσο δύσκολο θαρρώ ο καθένας μέσα του να σκάβει επίπονη δουλειά , λυπητερή τόσα τα στρώματα να αναγνωρίσεις.   Στην επιφάνεια ξέρει να πατά στα λόγια στέκει, τις φωνές η λάμψη του άλλου πόσο ενοχλεί στο περιθώριο να μοιάζει θεατής.   Θάψε ξανά το διαμάντι που κοιτάς στη δική σου προσωπική σκαπάνη καθώς τα λόγια των πολλών θα στο γεμίζουν λάσπες.   Θα φανερώνεις απ' την λ...

    Το κρύο έξω την σάρκα σου κόβει το καλοκαίρι φορτωμένο σε σάκο πήρε δικό του δρόμο. Οι μαύροι ήχοι της ψυχής -ένα κουβάρι- στην άκρη του πλευρού σου -περιμένουν- να σπάσουν μέσα τα βουνά που ορθώνονται ανήλια -να ξεχυθούν- σε νέου γύρου αγώνα. Όμως στο φινάλε... Ευωδιαστά σκορπίστηκαν μετέωρα τα λουλούδια σταγονίδια μιας σκόνης που φανέρωσε το φως, απ' το μπαλκόνι.