Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Τι και αν τροχαία ανατέλλουν ερυθρό το νερό κυλά μανάδες κλαιν στ  'ακουστικό όταν ο θάνατος καλεί; Τι και αν τρένα συγκρουστούν χαθούν ψυχές εν μια νυκτί Ο απρόσιτος για πάντα ζει και σε πιάτα χρυσά θα τρώει. Τι και αν ο κόσμος θα πεινά κρεβάτι του κάνει πεζοδρόμιο κάποιος θα τον ελέγχει ψηλά κουνώντας σχοινιά και δάχτυλο. Τι και αν καράβια βυθιστούν καρδιές που δεν μετράνε στο περιθώριο της ιστορίας  σε αριθμούς και αναλύσεις. Την επομένη οι πολιτικοί αποφάγια στο άρρωστο σκυλί Ανάπτυξη, πρόοδο αναγγέλλουν με μόνη έγνοια ψηφοθηρική. Έτσι διαίρει και βασίλευε τρίβοντας χεράκια στις εστίες θα βλέπουν οι δυνάμεις πόλεμο ερχόμενες μετά σωτήρες. Όσο και αν οι τέχνες ελπίζουν να αλλάξει κόσμος στο καλό δεν έχω καμιά αμφιβολία παράλυτοι όλοι στο γραπτό.

Με δύο φτερά αν πετούσα στον ουρανό του κόσμου Στις εποχές της ιστορίας Για ενός Άτλα πυραμίς. Θα έβλεπα τέσσερις μορφές που μου βαστούν το είναι ηγέτες  περνούν , φτωχοί μα και γυναίκες , ποιητές. Γυναίκες με της μήτρας γη πνοή όργωσαν, σαν ολίγους ξεριζωθήκαν, πονέσαν , εκεί σε άτυπη εξέγερση συνεχίζουν. Κι αν κατάλοιπα πατριαρχίας το σήμερα σουβλίζουν στέκει σύμμαχος ζωή να τις θυμίζει τί αξίζουν. Άλλες ευαίσθητες ψυχές Σε σκορπιούς καιρούς πάτησαν είναι αυτοί, τους είπαν ποιητές για άλλη χώρα σαν διαβήκαν. Για μια πλάση πέρα ως πέρα θυσίασαν καρδιά , ωραίο Στον κυκεώνα του πολέμου ρίξανε βόλι πολιτισμού. Τα φτερά θα στρίψω και θα δω ηγέτες να ψιθυρίζουν στα σαλόνια χαρτιά να ρίχνουν στα αλώνια για μοίρασμα των χωραφιών. Δεν άκουσαν του Σόλωνα την ρήση «πριν δεις το τέλος , μην βιαστείς» μπροστά στα πλούτη, στα παλάτια την ύστατη στιγμή θα λησμονείς. Φτωχοί τότε θα κερνούν δίχως ξόμπλια, διαμαντικά αφού πρώτα βασανιστούν κρατώντας τα χέρια καθαρά. Πατώντας στο τώρα τελικά τον κύ...

Πίσω από πόρτες κλειστές όταν τα φώτα σβήνουν σκιές κρυφές καλύπτουν την μέχρι τώρα ζωή.   Καθώς οι μάσκες πέφτουν και πρόσωπα φανερωθούν κανείς δεν ξέρει τί περνούν τις κρύες νύχτες της σιωπής.   Αλλού ζευγάρι ερωτευμένο τα άστρα μέτρα και τους παλμούς αλλού μαύρα γυαλιά ξεντύνουν μάτια με κύκλους μελανούς.   Πίσω από μια φωτογραφία χαμόγελα , στιγμές ίσως να φέγγει το σκοτάδι πιο πυκνό απ' την κραυγή.   Πίσω από χείλη σφραγισμένα δίχως κάτι να λεχθεί μορφές βρίσκουν αφορμές καλό ή κακό να αφεθεί.   Πίσω από πόρτες κλειστές λόγια , ψευτιές κερνούν κρίνουν , δείχνουν, αναρτούν χωρίς να δουν στο κάτοπτρο.

"Ειρήνη", φωνάζει ο ποιητής, μα κανείς δε τον ακούει. Κι έτσι με θάνατο πληρώνει την τιμή με αίμα τη θυσία για αυτούς που θα 'ρθουν και θα πουν "κανείς δεν τον ξεχνάει". Για αυτούς που ‘δωσαν ζωή σε μια ιδέα , ένα αύριο καλύτερο Δάφνινο στεφάνι αφήνω κι θα ευχηθώ : ο κόπος τους να μην πήγε χαμένος...   Πολίτες της γης δήλωσαν αδέρφια του κόσμου όλου μας συστήθηκαν.   Συμφέρον προσωπικό δεν κοίταξαν γράφοντας στίχους λαξευμένους σε μάρμαρο αφήσανε το στίγμα στον πονεμένο άνθρωπο.   Στα πρέπει και στα μη   γυρίσανε την πλάτη. Έναν κόσμο δίχως όρια ονειρεύτηκαν , έναν βίο.   Ήταν δίπλα στους κατατρεγμένους της γης   χάρισαν ψωμί, γνώση άσβεστη στο χρόνο.   Κινήθηκαν ελεύθερα θυσίασαν   ζωή για ένα ιδανικό.   Κοιτούσαν πέρα από τον φράχτη Αγγίξαν το ανώφελο.   Αυτοί, που τους χαρακτήρισαν τρελούς , εγκληματίες επαναστάτες χωρίς αιτία.   Κι όμως αυτοί φέραν τον κόσμο μπροστά την κοινωνία ένα βήμα   στο μέλλον.   οι θυσίες είναι...