Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Μπορεί να πάτησες στη Γη για μια στιγμή, τόσο μικρή τα χρόνια να σε πρόδωσαν και οι καιροί.   Μπορεί να έφυγες νωρίς για σένα ο κόσμος , πολύ λίγος αόρατες δυνάμεις σε κράτησαν, σιωπή δεν χώρεσες τη λάμψη σου στο σκότος.   Γερή πατημασιά δώρισες , φωτεινή σαν η πρώτη που πάτησε Σελήνη ύστερα προσγειώθηκες -το στίγμα σου εκεί- η λάσπη το παρέλαβε , ο πάγος το στεριώνει.   Μπορεί αυτή η στιγμή, για σένανε μικρή δεν χάρηκες της ζωής τα δώρα το μπολερό και την εσάρπα τίναξες καταγής θύελλες προκαλώντας στη κοινωνία, αιώνια.   Αφιερωμένο στις συγγραφείς και ποιητές που έφυγαν νωρίς από την ζωή αλλά το στίγμα τους ήταν δυνατόν , ισοδύναμο με χίλιες ζωές.

Αν έχεις φυτέψει την λιακάδα μέσα σου , δεν σε αγγίζει καμιά νεροποντή, καμιά πλημμύρα. Ποτίζουμε το σώμα με σταγόνες ηδονής δήθεν για να γιομίσει ωκεανούς η ευτυχία. Μα είσαι άνθρωπος αδύναμος πώς να φανείς χωρίς γυαλιά; -μια κουκκίδα σε χαρτί λευκό- Πολλές φορές τα όνειρα χτίζονται πάνω σε φελλούς που μόνο επιπλέουν. Μα δεν σε αδικώ είσαι άνθρωπος μικρός από την φύση σου , κορμός να αντέχεις μύρια όσα. Κι όταν λουλούδια βγάλεις στο τέλος της φουρτούνας θα είναι καρποί σταλαγματιάς σαν μέλι από κηρήθρες.