Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Σαν σήμερα εκτέλεσαν το 1944 οι συνεργάτες των Γερμανών ταγματασφαλίτες τον προπάππου μου Θανάση Πελτέκη από το Ανατολικό Θεσσαλονίκης. Έγραψα ένα ποίημα για αυτό προς τιμή του. Αιωνία του η μνήμη. 29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1944 Θέλω ένα τραγούδι να συνθέσω Ένα τραγούδι επαναστατικό Για σένα που έδωσες το αίμα σου Μα έσβησες σε κάλεσμα προδοτικό. Ήρωας στα βουνά της Αλβανίας Πάλεψες με θηρία - βγήκες νικητής Είναι τεράστια η αδικία Ψυχή έφυγε με πέρασμα αυγής. Ήταν η μέρα η αποφράδα Σας σύρανε τα τάγματα ασφαλείας Με χίλια δυο βασανιστήρια Έλαμπε ο ήλιος της Ανατολίας. Εσείς που οργανώσατε Ένοπλο ηρωικό αγώνα Στο όνομα της λευτεριάς οπλίσατε Για μια πατρίδα ένδοξη, πανώρια. Γράμματα έστελνες στο ΕΑΜ Τη ζωή δε λογάριασες καθόλου Ένα μέλλον έδινες ζωντανό Μια ειρήνη του κόσμου όλου. Ήρθε όμως η μέρα που σας πιάσαν Σαν κουρέλια σας φέρθηκαν, ανάξια πολύ Σας πετάξαν χάμω χωρίς λύπη Τα σώματα σας κείτονταν στην άγρια γη. Τώρα μνημείο στέκει ηρωικό Στη μνήμη σας, στις 29 του Αυγούστου Όλοι εμείς, απόγονο...

ΤΟ ΜΥΑΛΟ Το μυαλο. Ευχη και καταρα εδωσε ο θεος. Σκεψεις κυκλωνουν επιθυμιες τις απομακρυνουν. Σκεφτεσαι τη καθε κινηση αν ειναι σωστη, αν ειναι λαθος ο χρονος φευγει η στιγμη εκλιππει... Λαβυρινθος το αγγιγμα ενος χεριου. Κερβερος η γευση ενος φιλιου κι υστερα;; υστερα τι... παλι σκεψεις και δακρυα σε κυβερνουν. Το σωμα με το μυαλο τον ιδιο δρομο παιρνουν. Αντιδρουν κι "προστατευουν" απο το ξενο και το αβεβαιο. μηπως ειναι ενα παιχνιδι του μυαλου που παιζει τη ζωη σου κορονα-γραμματα? Σπασε τα δεσμα, τα παθη που σε πνιγουν νιωσε το αγνωστο της αβυσσου να σε αγκαλιαζει. Μηπως η αβυσσος δε ειναι ο ηλιος που εχεις ονειρευτει και ευχηθει;; Το βασανο του μυαλου θα περασει σε νεα τροχια για να τερματισει το εργο του... Το μυαλο... μια πιθαμη να νιωθαμε της ξεγνιασιας των αλλων ζωντων... Να αφηναμε το ενστικτο να οδηγεί διχως σκεψεις και αλλα δεινά... Διχως διλληματα κι μπερδεμενα αν... ποσο πιο ευτυχισμενος θα ταν ο ανθρωπος;; Ποσο;;

Ρίχνω μια ματιά φιγούρες στο αεροδρόμιο άνθρωποι όλων των χρωμάτων ψάχνουν τη μοίρα τους να βρουν. Με μια βαλίτσα στο χέρι γεμάτη όνειρα και προσδοκίες βγαίνουν σε διαδρόμους στη πυλη φτάνουν να απελευθερωθούν. Άλλοι με δάκρυα στα μάτια χαιρετούν της καρδιάς τους το γραμμένο κι άλλοι το δέχονται ανυπόμονα με αγκαλιές την έξοδο παίρνουν. Ώρες περιμένουν κάποιοι στη γραμμή τη νεα πτήση να ρθει να τους πάρει κάποιοι σκυμμένοι σε υπολογιστές σε αλλο κόσμο ταξιδεύουν πάλι. Πολλοί καταφύγιο χτίζουν σαν πουλιά αφού σπιτικό ψάχνουν να βρουν πτήσεις η καρδιά τους κουράστηκε να κάνει γη και οχι ουρανό ονειρεύονται να δουν. Δε σκέφτονται πλέον τα ταξίδια εμπειρίες,κινηση, ζωή μα σταθερά που θα τους φέρει πιο κοντά στην ήρεμη ψυχή. Κι όσοι τη πτήση χάσαν για αλλού δεν πειράζει γιατί θα έρθει άλλη αυτά που θα ζήσαν στη στάση-αεροδρόμιο θα μείνουν ανεξίτηλα όσο το νεο χώμα. Η σκέψη του ανθρώπου ένα αεροδρόμιο το ταξίδι, η ελπίδα, η φυγή τη μετάβαση στη πτήση δε μετράει είναι οι μικρές στιγμές μας, λ...