Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

  Είναι ο λόγος ο "καλός" που μόνο μπροστά σε πάει; Ή ένας άλλος φθονερός τα κόκκαλα τρυπάει; Νουθεσίες, στεγανά σε κοινωνίας σύρμα τα δόγματα που μας ρουφάνε όλη τη δίψα του οξυγόνου. Το πώς πρέπει να ζεις τί είναι σωστό και λάθος από μικρά στα γόνατα των μεγάλων, στριφογυρίζουν. Μια γυναίκα από ενοχές πνιγμένη στου ποταμού το ρέμα γιατί δεν έγινε μητέρα κι αν ήθελε η ζωή. Το κάρο τράβηξε πολλούς σε αυτή του κόσμου τη στροφή το αποκούμπι που πάντα γύρευες θηλιά στο λαιμό απέγινε. Μα τι τα λέμε όλα αυτά φαίνονται παλιά, ξεπερασμένα όμως αφήνουν ακόμη έναν λεκέ που τις μικρές ώρες, βράζει. Μια σφραγίδα αδημονεί διάφανη να νιώσει τότε που ο χρόνος σαν φανός στρατόπεδα ισοπεδώσει.

Κρέμασε στο προσκεφάλι μιαν αυγή, στη νύχτα σου. Σαν ονειροπαγίδα ας φανεί του κόσμου ένα βουητό φωνές, μουτζούρες και σιωπή. Κι ας καπνίζει ο ουρανός σύννεφα λαλιάς κωφής όσο κι αν ωρύεται η φύση -Από τα πάθη ανδρειωμένη- εσύ στον άσφαιρο ρυθμό. Χάιδεψε το δάπεδο με παπούτσια χορευτικά κι ολόγραμμα πλάσε νοητό ασπίδα δες το όνειρο, θνητό! Κι μες σε τόσα μαγικά στις μικρές, των σκέψεων, νύχτες θα γράψεις μια παρένθεση με άνω τελείες, αποσιωπητικά νέα ξόρκια να εφεύρεις. Πίνακας: Pablo Picasso, The Dream